LOGIN
ระหว่างนั้น ประตูร้านถูกผลักเข้ามา คนมาใหม่สองคนควงแขนกัน เข้ามาสั่งเครื่องดื่ม ความบังเอิญเหลือเกิน
“นับ” วรางคณาหันไปเจอนับดาว เธอเอ่ยชื่อเพื่อน ทำให้สายฟ้าต้องหันมองตาม
“ณา ขอไปหานับนะคะ” หญิงสาวผละห่างจากสายฟ้า เดินไปยังเพื่อนนั่งอยู่
“นับ พี่ปุ๊ก” เจ้าของชื่อทั้งสองเงยหน้าขึ้นมอง หญิงสาวมาใหม่
“อ้าว น้องณา มากับใครคะ” สายตาพี่ปุ๊ก เหลือบมองนับดาว
“ณา มาซื้อกาแฟค่ะ” วรางคณาเลี่ยงจะตอบคำถามพี่ปุ๊ก
นับดาวไม่แม้จะหันมองอดีตเพื่อนสนิทสักนิด
เธอนั่งเงียบ ไม่เอ่ยใด ๆ ทั้งนั้น มันมีแต่ความเคียดแค้น โกรธจนอยากฆ่าคนตรงหน้านั้นได้เลย
วรางคณาน้ำตาคลอ มองนับดาว เธออยากคุยอยากขอโทษ ที่ทำผิดกับนับดาว เธออยากอธิบายเรื่องราวต่าง ๆ แต่เห็นนับดาวนั่งเงียบ ไม่แม้จะมองหน้า จึงได้แต่ปล่อยน้ำตาไหล
พี่ปุ๊กรู้สึกเหมือนสถานการณ์ไม่สู้ดี พยายามจะสื่อสารเปลี่ยนประเด็น แต่ต้องนั่งเงียบอีกคน เมื่อสายฟ้าแฟนหนุ่มของนับดาว เดินเข้ามายืนข้างวรางคณา
“นับ สบายดีนะครับ” สายฟ้ามองนับดาวที่นั่งนิ่งไม่ไหวติง
“ก็ยังไม่ตายนี่คะ” เขาจะถามเธอทำไม แผลพึ่งยังสดใหม่ พอมีอะไรมากระทบมันยิ่งเจ็บ สายฟ้าเอาแต่จ้องนับดาว
“เอ่อ ทั้งสองคนมาด้วยเหรอคะ” พี่ปุ๊กเป็นคนถาม
“ค่ะ”
“นับ ณา ขอคุยกับนับได้ไหม” นับดาวถอดแว่นตาออก เธอมองหน้าวรางคณา สลับกับมองหน้าสายฟ้า
“เราไม่มีอะไรจะคุยกับคนทรยศหักหลังทั้งนั้น” นับดาวลุกขึ้นยืน พี่ปุ๊กเห็นท่าไม่ดีรีบลุกขึ้นตาม ขยับเข้าหานับดาว กลัวนับดาวขาดสติ จะทำร้ายวรางคณา
“นับ เราอยากอธิบาย”
“อธิบายงั้นเหรอ หน้าด้าน แอบลักลอบเล่นชู้กับแฟนเพื่อน แล้วยังอยากมาอธิบายอะไรอีก สารเลวทั้งคู่”
“นับ” เป็นพี่ปุ๊กที่เรียกนับดาว มองหน้าหนุ่มสาวที่ยืนเคียงกัน วรางคณากับสายฟ้าเป็นชู้กันหรือ พี่ปุ๊กยกมือทาบอก ไม่คิดว่าวรางคณาที่เป็นเพื่อนสนิทนับดาว จะกล้าทำตัวแบบนี้ เธอเห็นวรางคณาเป็นคนเรียบร้อย
“เรื่องนี้พี่ผิดเองนับ ณาไม่ผิด”
เป็นสายฟ้าเองที่ตอบ เขามองหน้านับดาว รู้สึกผิดเหมือนกัน
ทั้งที่นับดาวไม่ได้ผิดอะไร เหตุเพราะเขาเมา ขาดสติห้ามใจไม่ไหวถึงได้มีอะไรกับวรางคณา อีกอย่างครอบครัวของวรางคณานั้นร่ำรวยมีฐานะ
ผิดกับนับดาวที่ไม่มีอะไรเลย เธอเป็นเพียงนางแบบคนธรรมดา เหมือนสายฟ้าเลือกคบวรางคณาเพราะเธอมีเงิน
“หึ เข้าข้างกันดีจริงนะคะ” นับดาวจ้องหน้าวรางคณา
“คิดว่าผู้ชายคนนี้ รักเธอจริงเหรอ ณา สักวันเธอต้องเจอแบบฉัน”
“นับ คุยกับณาก่อนได้ไหม”
เมื่อนับดาวกำลังจะเดินออกจากร้าน แต่ถูกคว้าข้อมือไว้ นับดาวสะบัดมือวรางคณาออก
“อย่ามาโดนตัวฉัน”
“เรายังเป็นเพื่อนกันได้ไหม นับ” นับดาวถึงกับหลุดขำ
“เธอเสียสติไปแล้วหรือไง ณา เธอทำลายความเป็นเพื่อนพังไปหมดแล้ว ยังจะให้ฉันเป็นเพื่อนกับเธอเนี่ยนะ ฝันไปเถอะ”
นับดาวยิ้มเยาะ
“ฉันไม่มีอะไรจะคุยกับเธอ”
นับดาวทิ้งตัวลงนั่งอีกครั้ง วรางคณายืนตัวสั่น ร้องไห้เมื่อถูกนับดาวปฏิเสธ
“ไปเถอะ ณา”
คนต้นเรื่องของปัญหา ไม่ได้สะทกสะท้านอะไรสักนิด ได้แต่จูงมือวรางคณา พาเดินออกจากร้าน เมื่อได้ของที่สั่ง นับดาวมองสายฟ้าที่จูงมือเพื่อนเธอออกไป ด้วยน้ำตานองหน้า
ท่ามกลางคนที่อยู่ในเหตุการณ์
“ไหวไหมนับ” พี่ปุ๊กบีบมือนับดาว
“เจ็บว่ะพี่ปุ๊ก นับผิดอะไร พี่สายฟ้าถึงเลือกทำลายความรักที่นับมีให้ตลอดสี่ปี” น้ำตาไหลอาบแก้ม
“ผู้ชายมันไม่มีความพอไง” พี่ปุ๊กเองก็ไม่ชอบผู้ชายมักมากแบบนี้
“พี่เอาใจช่วยนะนับ สักวันเรื่องร้าย ๆ มันจะผ่านไปได้ด้วยดี”
“เมื่อไหร่คะ พี่ปุ๊ก”
พี่ปุ๊กสงสารและเห็นใจนับดาวที่สุด เจอปัญหาแต่ละอย่าง มันช่างหนักหน่วงจริง ทั้งแม่หนีทิ้งหนี้ไว้ให้ใช้แทน
แถมเพื่อนยังมาสวมเขาลักลอบเป็นชู้แย่งแฟนหนุ่มอีก มันยังจะมีอะไรเข้ามาอีกไหม สุดท้ายนับดาวเลือกปล่อยโฮ ต่อหน้าพี่ปุ๊ก สุดจะกลั้นได้
🌻🌻🌻
นับดาวเสียหลักเหมือนโลกใบนี้หยุดหมุน เธอพยายามทำแต่งาน เท่าที่พี่ปุ๊กหาให้ ไม่ว่าจะเงินมากเงินน้อย เธอรับหมดไม่เกี่ยง
“นับ นับ”
“คะ พี่ปุ๊ก” พี่ปุ๊กรีบวิ่งเข้ามาหานับดาว มาบอกข่าวดีกับหญิงสาว
“มีอะไรคะพี่ปุ๊ก”
“คืนนี้ ช่วงหนึ่งทุ่ม มีเดินแบบชุดราตรี ไหวไหม”
“ไหวค่ะพี่ปุ๊ก เสร็จงานนี้ เหลืออีกสองงานน่าจะทันนะคะ” นับดาวกำลังจะเปลี่ยนชุดไปร่วมงานอีกที่หนึ่ง
“งั้น พี่รับงานนี้ให้เลยนะ”
“ที่ไหนคะ”
“โรงแรมอิมสวีตจ้ะ”
“ค่ะ ขอบคุณนะคะพี่ปุ๊ก” นับดาวยกมือไหว้
แต่พี่ปุ๊กไม่ได้บอกว่าต้องเดินคู่กับวรางคณา ขืนบอกตอนนี้นับดาวคงไม่รับงานนี้แน่นอน
งานนี้รายได้ดีพอสมควร เพราะเจ้าของโรงพยาบาลชื่อดังและหลานชาย มาร่วมชมงานแสดงคืนนี้ด้วย
โรงแรมอิมสวีต
พี่ปุ๊กรีบบึ่งรถพานับดาวมายังโรงแรมที่ดีลงานไว้ ท่าทางนับดาวดูเหนื่อยล้าเต็มทน เธอหลับระหว่างทาง พี่ปุ๊กให้พักผ่อน ทั้งสองมาถึงโรงแรม ในช่วงหกโมงเย็นนิด ๆ
พี่ปุ๊กรีบพานับดาวไปยังห้องแต่งตัว โดยนับดาวไม่รู้ว่าวรางคณาเองก็เดินในงานนี้ด้วย
“พี่ปุ๊กคะ”
“นับ ใจเย็น” พี่ปุ๊กหน้าเสีย รีบเดินเข้ามาคุย
“นับขอยกเลิกงานนี้ค่ะ” นับดาวไม่อาจร่วมงานกับเพื่อนทรยศได้
“พี่เข้าใจ แต่งานนี้ถือว่าเงินเยอะพอสมควรนะนับ เอาเงินไว้ก่อน ส่วนเรื่องบาดหมางไว้ทีหลัง เชื่อพี่”
พี่ปุ๊กให้นับดาวคิดถึงเงินไว้ อย่างน้อยได้มีเงินใช้หนี้บางส่วน
“แต่ว่า”
“อื้อ เชื่อพี่”
ห้องทำงานหมอราเชนทร์“นี่มัน” พูดไม่ทันจบ หมอราเชนทร์ก็จับมือนับดาวลากเข้าห้องทำงานทันที“นู่น ห้องน้ำ” ชายหนุ่มชี้นิ้วไปทางห้องน้ำ นับดาวไม่รอช้า รีบเดินเข้าห้องน้ำ เสียงเหมือนผู้ชายผู้หญิงคุยกันอยู่ด้านนอก นับดาวยืนนิ่งหลังจากทำธุระเสร็จ เธอตัดสินใจจะเปิดประตูออกมาดีไหม กลัวขัดจังหวะหรือเสียมารยาท หญิงสาวคิดอยู่นาน“นับ…”เสียงผู้หญิงเรียกนับดาว เมื่อเห็นเธอออกจากห้องน้ำ“ณา…” นับดาวตาโต ไม่ได้เตรียมใจไม่นึกจะมาเจอนังเพื่อนทรยศ“มาทำอะไรในห้องพี่เชนทร์”“เธอขอเข้าห้องน้ำ ว่าแต่รู้จักกันเหรอ ณา” หมอราเชนทร์ถามน้องสาว“ค่ะ นับ เพื่อนสนิทณา เองค่ะ” สายตามองนับดาวด้วยความรู้สึกผิด“เราไม่ใช่เพื่อนกัน ฉันไม่เคยรู้จักเธอ” นับดาวจ้องหน้าวรางคณา ด้วยแววตาสั่นไหว“นับ เราคุยกันก่อนได้ไหม” นับดาวเผชิญหน้ากับวรางคณา อดีตเพื่อนสนิทที่เคยรักกันมาก“ฉันไม่มีอะไรจะคุยกับเธอ”วรางคณาคว้าข้อมือนับดาว เมื่อหญิงสาวเดินผ่านหน้าเพื่อออกจากห้องแต่ถูกนับดาวสะบัดมือวรางคณาออกห่าง ทำให้วรางคณาเสียหลักเซเกือบล้ม ดีที่หมอเชนทร์รับทัน เขารีบคว้าข้อมือนับดาว ก่อนจะผลักเธอชนเหลี่ยมประตู“โอ๊ย!” มือจับหน้าผากอ
“อือ ครึ่งนึงก็ครึ่งนึง จ่ายมา”“รอแป๊บ เอาหลักฐานการจ่ายให้ฉันด้วย”นับดาวกลับเข้าไปในบ้าน หยิบมือถือมากดโอนเงินให้ชายคนนั้น“เรียบร้อย แสนห้า ที่เหลือหนึ่งอาทิตย์ พวกพี่มาใหม่”หลังจากพวกนั้นกลับกันหมด นับดาวกำลังเดินขึ้นห้องนอน เพื่อเตรียมตัวอาบน้ำแต่งตัวไปทำงาน เธอรับจ๊อบโดยการเป็นพิธีกร ในงานการกุศลของโรงพยาบาล เป็นงานที่พี่ปุ๊กหาให้อีกนั่นแหละ ยามนี้งานอะไรก็รับหมดยอดหนี้ของแม่เหลือหกหลักก็จริง แต่เป็นหกหลักที่หลายเจ้า จนนับดาวแอบน้ำตาไหล ไม่จ่ายไม่ได้พวกนั้นรู้จักบ้าน มีทางเดียวถ้าไม่จ่าย เธอต้องไปหาที่อยู่ใหม่ที่โรงพยาบาลนับดาวขับรถยนต์มาโรงพยาบาล ตามที่นัดกับพี่ปุ๊กไว้ เธอจอดรถและรอพี่ปุ๊กราวสิบนาทีพี่ปุ๊กวิ่งกระหืดกระหอบมา“เหนื่อยว่ะ”“ขอโทษนะคะพี่ปุ๊ก” นับดาวรู้สึกว่าตัวเองทำให้คนอื่นวุ่นวายและเดือดร้อน“ขอโทษอะไรคิดมาก พี่จะพาเข้าไปหาคนว่าจ้างงานนะ”“อ้าว…พี่ปุ๊กไม่อยู่กับนับ เหรอคะ”“พี่มีงานอีกที่ ไม่ได้อยู่ด้วยน่ะสิงานนี้”“ได้ค่ะ ๆ” นับดาวไม่อยากเป็นตัวถ่วง ทำให้พี่ปุ๊กเสียงานพี่ปุ๊กหอบชุดขึ้นไปให้นับดาวที่ห้องน้ำ เพื่อให้นับดาวเปลี่ยนชุด จากนั้นจึงพาไปพบคนจ้างงา
“พี่ปุ๊ก อืม” นับดาวกลืนน้ำลายลงคอ กะพริบตาถี่ ๆ“โอ๊ย พี่เป็นห่วงแทบแย่ ขอโทษนะนับ ที่รับงานให้จนไม่มีเวลาพัก”“ไม่เป็นไรค่ะ พี่ปุ๊ก นับคงเครียดหลายอย่าง”“ต่อไปคงไม่กล้าให้โหมงานหนักขนาดนี้ละ”“ไม่ค่ะ พี่ปุ๊ก นับต้องหาเงินใช้หนี้อีกเยอะค่ะ”“แต่ร่างกายไม่ไหว ต้องพักผ่อนบ้าง”พี่ปุ๊กเองก็รู้สึกผิดต่อนับดาว ทำให้ไม่มีเวลาได้พัก พี่ปุ๊กเองก็พึ่งรู้พร้อมกันกับนับดาววันนี้ วรางคณามีพี่ชายเป็นหมอ ปกติเธอบอกแค่มีพี่ชาย แต่ไม่เคยถามว่าทำอาชีพอะไร“ว่าแต่ เขารู้เรื่องราวของน้องสาวไหม”“นับไม่รู้ อาจรู้หรือไม่รู้ก็ได้” นับดาวลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียง“ไม่น่ารู้หรอกที่น้องสาวทำนิสัยแบบนี้ รู้ถึงไหนอายถึงนั่น”“อื้อ ช่างมันเถอะ ปล่อยมันไปเถอะค่ะ นับไม่อยากรู้เรื่องของคนพวกนี้” นับดาวคลึงนวดขมับเบา ๆ“ดีขึ้นหรือยัง”“ค่ะ ดีขึ้น งานจบแล้วใช่ไหมคะพี่ปุ๊ก” เธออยากกลับไปพักผ่อนเต็มทน“อืม เสร็จละ รับไป” พี่ปุ๊กยื่นซองให้นับดาว“พี่ปุ๊กหักส่วนของพี่เลยนะคะ”“พี่ไม่เอาหรอก พี่ให้เอาไปใช้หนี้”“แต่ว่า มันเป็นส่วนของพี่นะคะ”“พี่ช่วย ไม่อยากเห็นนับเหนื่อย”นับดาวช่วงนี้อ่อนแอเหลือเกิน อะไรนิดอะไรหน่อยก็ร้อ
“อืม…ค่ะ” วรางคณามองมายังนับดาว เธออยากคุยอยากขอโทษ แต่นับดาวไม่เปิดโอกาส จากคนเคยสนิทสนมชิดเชื้อ กลายเป็นบาดหมางเย็นชาของนับดาว ทำให้วรางคณา นั้นกลัวจนไม่กล้าเข้าใกล้สิ่งที่พี่ปุ๊กปกปิดนับดาวอีกเรื่อง คือ เธอต้องใส่ชุดราตรีแบรนด์วรางคณา ซึ่งเจ้าของแบรนด์ให้พี่ปุ๊กช่วยปิดบังอีกอย่างเพราะอยากช่วยนับดาวหาเงินใช้หนี้ จึงได้ปกปิดหากบอกตรง ๆ นับดาวคงไม่ยอม ที่พี่ปุ๊กรับงานเพราะเห็นว่ามันได้เงินดี แต่ใช่ว่านับดาวจะยอมง่าย ๆ สุดท้ายต้องยอม เพราะเห็นแก่พี่ปุ๊กหน้าเวที ที่เต็มไปด้วยเจ้าของแบรนด์ชุดราตรี ต่างตั้งหน้าตั้งตารอคอย การเดินแบบโชว์ของแบรนด์ตัวเอง หลายคนถูกเชิญมาร่วมในงาน แต่ที่เห็นอืออาในงานคงไม่พ้นคุณหมอหนุ่มทายาทโรงพยาบาลดัง อย่าง นายแพทย์ ราเชนทร์ อดิเทพพินิจ พี่ชายของนางแบบสาวอย่าง วรางคณา อดิเทพพินิจ เธอมาเดินแบบในแบรนด์ตัวเอง ซึ่งเปิดตัวใหม่มาได้เกือบปีหมอเชนทร์มาพร้อมกับปู่ไพบูลย์ และย่ารักษ์สินี อดิเทพพินิจ พวกท่านมาคอยให้กำลังใจหลานสาวคนเดียว แม้ทุกคนจะเคยผ่านการเดินแฟชั่นโชว์ แต่ก็ยังพากันตื่นเต้นประหม่านับดาวในชุดราตรีสีแดงเพลิงมันช่างเน้นสีผิวให้เธอดูขาวผ่องอมชมพู
ระหว่างนั้น ประตูร้านถูกผลักเข้ามา คนมาใหม่สองคนควงแขนกัน เข้ามาสั่งเครื่องดื่ม ความบังเอิญเหลือเกิน“นับ” วรางคณาหันไปเจอนับดาว เธอเอ่ยชื่อเพื่อน ทำให้สายฟ้าต้องหันมองตาม“ณา ขอไปหานับนะคะ” หญิงสาวผละห่างจากสายฟ้า เดินไปยังเพื่อนนั่งอยู่“นับ พี่ปุ๊ก” เจ้าของชื่อทั้งสองเงยหน้าขึ้นมอง หญิงสาวมาใหม่“อ้าว น้องณา มากับใครคะ” สายตาพี่ปุ๊ก เหลือบมองนับดาว“ณา มาซื้อกาแฟค่ะ” วรางคณาเลี่ยงจะตอบคำถามพี่ปุ๊กนับดาวไม่แม้จะหันมองอดีตเพื่อนสนิทสักนิดเธอนั่งเงียบ ไม่เอ่ยใด ๆ ทั้งนั้น มันมีแต่ความเคียดแค้น โกรธจนอยากฆ่าคนตรงหน้านั้นได้เลยวรางคณาน้ำตาคลอ มองนับดาว เธออยากคุยอยากขอโทษ ที่ทำผิดกับนับดาว เธออยากอธิบายเรื่องราวต่าง ๆ แต่เห็นนับดาวนั่งเงียบ ไม่แม้จะมองหน้า จึงได้แต่ปล่อยน้ำตาไหลพี่ปุ๊กรู้สึกเหมือนสถานการณ์ไม่สู้ดี พยายามจะสื่อสารเปลี่ยนประเด็น แต่ต้องนั่งเงียบอีกคน เมื่อสายฟ้าแฟนหนุ่มของนับดาว เดินเข้ามายืนข้างวรางคณา“นับ สบายดีนะครับ” สายฟ้ามองนับดาวที่นั่งนิ่งไม่ไหวติง“ก็ยังไม่ตายนี่คะ” เขาจะถามเธอทำไม แผลพึ่งยังสดใหม่ พอมีอะไรมากระทบมันยิ่งเจ็บ สายฟ้าเอาแต่จ้องนับดาว“เอ่อ ทั้ง







