Novels by โกลัญญา

“น้องแดนยังไม่โตเลย รอน้องแดนโตอีกหน่อยไม่ได้เหรอ อีกอย่างฉันกลัวอ้วน”อันแรกน่ะใช่ น้องแดนพึ่งขวบกว่าๆ แต่อันหลังนี้คือข้ออ้าง หลังจากคลอดน้องแดน อารดาสวยงามยิ่งกว่าตอนมีลูก สะโพกผายขึ้นแต่เอวคอด หน้าอกอวบใหญ่ขึ้นอย่างเห็นได้ชัดพ่อเลี้ยงดินมักตำหนิการใส่เสื้อผ้าของเธอประจำ เพราะเขาหึงหวงไม่อยากให้ใครมอง“ดีออกเลี้ยงทีเดียว” จริงๆ ชายหนุ่มคิดว่า เขาอายุเยอะขึ้นเมื่อเทียบกับอารดา เขากลัวจะไม่สามารถมีลูกได้อีก“แต่อาย”อารดายังพูดไม่จบ ก็ถูกปากหนาประกบจูบอย่างนุ่มนวล เธอรับจูบแต่โดยดีแม้ไม่ได้เต็มใจพ่อเลี้ยงดินเป็นฝ่ายก่อไฟสวาท จนห้องทั้งห้องอบอวลด้วยความเร่าร้อน ชายหนุ่มผู้มีกำลังวังชา ไม่ยอมปล่อยให้อารดาได้พักง่ายๆ ความร้อนแรงถูกจุดขึ้นทุกครั้งยามที่หญิงสาวหมดเรี่ยวแรง เสียงครวญครางหวีดร้อง โดยไม่ห่วงว่าลูกชายตัวน้อยจะตื่นขึ้นมาขัดจังหวะ เสียงเนื้อกระทบกันดังลั่น พอๆ กับเม็ดหยาดเหงื่อเกาะพราวตามเนื้อตัวของคนทั้งคู่ไฟปรารถนาเมื่อคุกรุ่น ย่อมใช้เวลาในการมอดไหม้หลายชั่วโมง ทำเอาเมียสาวถึงกับ

“น้องแดน หนูอยู่นิ่งๆ ได้บ้างไหมครับ แม่เหนื่อยแล้วนะครับ” อารดาบอกลูกชายตัวน้อย ขณะแม่วิ่งไปอุ้ม พร้อมใช้มือปัดมือป้อมๆ ที่กำดินไว้แน่นไม่คลาย เด็กน้อยหันมายิ้มให้แม่ด้วยความไร้เดียงสาตั้งแต่คลอดลูกมา อารดาก็ถูกสั่งห้ามไปทำงานในไร่ พ่อเลี้ยงดินให้เลี้ยงลูกอยู่บ้าน จะมีบ้างที่เธอแอบขับรถพาลูกน้อย ไปดูผลผลิตในไร่หากวันไหนถูกจับได้ก็จะถูกชายหนุ่มบ่นจนหูชา แต่เธอไม่เคยจำและยังไปเรื่อยๆ หากมีโอกาส อย่างเช่นวันนี้“ อาย… แอบพาลูกมาอีกแล้วนะ” พ่อเลี้ยงดินเดินมาหาสองแม่ลูกด้วยความหงุดหงิด สีหน้าไม่สบอารมณ์ เขาได้ยินเสียงหญิงสาวคุยกับลูก จึงเดินตามเสียง“แค่นี้เอง นายจะหงุดหงิดไปเพื่อ” เธอย้อนถาม“ลูกยังเล็กอยู่ เดี๋ยวก็ถูกแมลงกัดหรอก” ว่าแล้วพ่อเลี้ยงดิน ก็เดินมาอุ้มลูกจากหญิงสาวเด็กน้อยเป็นใจ ยกมือให้ผู้เป็นพ่ออุ้ม อย่างดีใจ“โอ๊ย… ฉันจะบ้าตาย ลูกนายเป็นผู้ชายนะ” อารดาถึงกับส่ายหัว ถึงเธอจะบ่นกรอกหูชายหนุ่ม เขาไม่สนใจมัวแต่เล่นกับลูก ทำให้อารดาหยุดบ่นไปเอง&

อารดาแหงนหน้าร้องเรียกชื่อชายหนุ่ม มวลสมองขาวโพลน มันว่างเปล่าเสียจนนึกอะไรไม่ออก ลมหายใจคนตัวโตเริ่มขาดช่วง เขาต้องการปลดปล่อยเต็มที พ่อเลี้ยงดินพยุงอารดาลุกขึ้น ก่อนพาเธอนอนลงที่โต๊ะทำงาน โดยมีหมอนหนุนซ้อนที่เอวและสะโพกผายชายหนุ่มปลดกางเกงยีนตัวเองลง มือหนาถลกชุดเดรสคลุมท้องไปกองที่เอว เขายืนในท่ายืน การร่วมรักกับคนท้องเป็นเรื่องปกติ แต่ต้องไม่รุนแรง เพราะหมออธิบายให้เขาฟังและอุปกรณ์ในการช่วยคนท้องเขาทำตามหมอทุกอย่าง ยิ่งตอนนี้อารดาท้องโตเธอก็มีความต้องการเรื่องอย่างว่ามากขึ้น อาจเพราะฮอร์โมนที่เปลี่ยนไปอารดาประคองท้องอย่างระวัง เธอเห็นพ่อเลี้ยงดินไม่ได้เลย ความต้องการก็เกิดอย่างหักห้ามใจไม่ได้ เนื้อตัวแดงก่ำ สองเต้าอวบใหญ่โตกระเพื่อมขึ้นลงตามแรงหายใจ พ่อเลี้ยงดินส่งตัวตนเข้าภายในตัวหญิงสาว ก่อนโน้มตัวถามอารดา เขาค่อยๆ ขยับช้าๆ“เจ็บไหมอาย” “ไม่… ไม่เจ็บค่ะ” เธอมองหน้าชายหนุ่ม“พี่ขยับนะ… เจ็บก็บอกพี่นะ” สีหน้าชายหนุ่มแดงก่ำ เหมือนเขาอดกลั้นการลงน้ำหนักใส่หญิงสาว

ครูน้ำมัวแต่ยืนเหม่อ คำถามมากมายในหัว ไอ้เพื่อนตัวดีก็เลี่ยงที่จะตอบ แต่ก็อดดีใจกับเพื่อนไม่ได้ พ่อเลี้ยงดินก็ไม่ใช่คนไม่ดี หวังว่าคงจะเปลี่ยนนิสัยใจร้อนขี้โวยวาย เจ้าอารมณ์ ความเอาแต่ใจของหญิงสาวลดน้อยลงได้บ้างสองสาวเดินดูของจนเหนื่อย ความหิวมาเยือน ก่อนที่อารดาจะชวนครูน้ำไปกินอาหารที่ร้านของพ่อเลี้ยงดินไหนๆ มาแล้วก็แวะไปกินที่นั่น พ่อเลี้ยงดินคงไม่บ่นไม่ว่าหรอก จากนั้นทั้งคู่ต่างขับรถมุ่งหน้า ไปยังร้านอาหารของชายหนุ่ม“แกทำไมไม่กินที่นี่” ครูน้ำสงสัย ทำไมต้องหอบสังขารไปถึงที่นู่น“ประหยัด…” อารดาบอกเพื่อน“เหอะ… เกิดงกขึ้นมาล่ะทีนี้” ครูน้ำพูดประชด“ร้านอีตานั่นอยู่ใกล้ๆ จะไปเสียตังค์ทำไมล่ะน้ำ” จริงๆ อารดาอยากกินสลัดผักที่ร้านนั่นมากกว่า เธอถึงยอมทนหิว“ขับรถไปเถอะน่า หลานแกหิวจนจะกินหัวแกได้แล้วยัยน้ำ”“อือๆ เห็นแก่หลานฉัน” หญิงสาวส่ายหัวอย่างเอือมระอา ครูน้ำหัวเราะในคำพูดของเพื่อน อย่างน้อยอารดาก็ไม่มีพิษมีภัยกับใคร

เธอสูดน้ำมูกพร้อมยกมือขึ้นเช็ด ปากบางพ่นบ่นพ่อเลี้ยงดินสารพัด“หยุดเดี๋ยวนี้นะอาย ไปด่าพ่อเลี้ยงเขาแบบนี้ได้ยังไง ในเมื่อหนูเองก็ร่วมกันทำ” แม่ชบากลั้นขำแต่ก็ปรามที่พูดแบบนี้เพราะหญิงสาวเอาแต่โทษชายหนุ่ม ทั้งๆ ที่ตัวเองก็เป็นคนก่อเรื่องเช่นกันอารดาหน้าบึ้งหน้างอ หน้าแดงก่ำ เสียงสะอื้นขาดๆ หายๆ จ้องหน้าชายหนุ่มที่ยืนยิ้มหน้าบาน เขาทำเหมือนไม่สะทกสะท้าน ในสิ่งที่เธอต่อว่าเขา แถมแม่ยังดูเหมือนจะเข้าข้างอีกด้วย“หนูลูกแม่นะ แทนที่จะเข้าข้างลูกตัวเอง ที่มันทำให้ลูกตัวเองเสียหาย ดันไปเข้าข้างคนอื่นอีก ฮือๆ” เธอว่าให้แม่พร้อมสะอื้นไห้แม่ชบามองหน้าพ่อเลี้ยงดิน อดขำให้ลูกสาวไม่ได้ ในเมื่อเรื่องมันเกิดขึ้นแล้ว ก็ต้องคอยดูแลและคอยให้กำลังใจกันไป แต่คงจะยากหน่อยสำหรับลูกสาวพยศคนนี้ เห็นทีคนที่จะเหนื่อยคงไม่พ้นพ่อเลี้ยงดิน เขาจะรับมือหญิงสาวได้ไหมเท่านั้นเมื่ออารมณ์ขุ่นมัวทำให้อารดาเดินหนีขึ้นห้องนอน เธอไม่อยากเห็นหน้าชายหนุ่ม แม้อยากอยู่ใกล้ๆ กายเขา เพื่อจะได้สูดดมกลิ่นกายเขา แต่ความถือตัวอวดดีมันมีมากเกิน จึงไม่สนใจอะไรทั้งนั้น

เมื่อเจอจึงหยิบใส่ปาก และหอบของเหล่านั้นไปวางที่อ่างล้างจาน ทำการล้างน้ำ ทั้งล้างทั้งหยิบใส่ปากไปด้วย เธอน้ำลายสอ จับทุกอย่างมาคลุกรวมกันใส่ถ้วย ถือมานั่งกินบนโต๊ะเงียบๆ คนเดียวแสงไฟตามทางเดินส่องสลัวไปทั่วรีสอร์ต จึงไม่เป็นที่น่ากลัว ยังมีเสียงคนมาพักนั่งคุยกันกินเลี้ยงสังสรรค์ อารดาออกมายืนมองหลังจากเธอกินอิ่ม มือน้อยกอดอกถอนหายใจคิดถึงเรื่องเมื่อหัวค่ำ พ่อเลี้ยงดินจะแต่งงานกับเธอ เขาพูดจริงหรือแค่พูดเล่นกัน ลึกๆ ในก้นบึ้งเธอดีใจที่สุด เพราะในชีวิตเธอไม่เคยคบผู้ชายคนไหนเลย จนมาเจอพ่อเลี้ยงดินถึงจะปากร้ายบ้างสำหรับเธอ แต่ใจดีกับเหล่าคนงาน หากเธอไม่กวนประสาทเขา เขาก็ไม่ต่อว่า หลักๆ แล้วชายหนุ่มก็ดีหมดแหละ ด้วยวุฒิภาวะ ความเป็นผู้นำ ขยันขันแข็ง มีเหตุผลแต่บางครั้งก็งี่เง่า อารดาคลี่ยิ้มมุมปากโดยลืมตัว“ยิ้มอะไร อาย” เสียงเข้มดังขึ้น ขัดความคิดเพลินๆ จนต้องหันหาเจ้าของเสียง“นายมาทำอะไรตรงนี้ ทำไมไม่กลับไร่” อารดาถามชายหนุ่ม“แล้วทำไมเธอมายืนตรงนี้ ไม่หลับไม่นอน” เท้าหนาเดินมายืนต่อหน้า“อี๋&

“อย่าแตะต้องเธอแม้แต่ปลายเล็บ” ระพีภัทรเค้นเสียงเข้ม ยืนต่อหน้าสายฟ้าวรางคณามองการกระทำของชายหนุ่ม เขาเป็นเพื่อนของพี่ชาย ก่อนที่อะไรจะบานปลาย วรางคณาชวนนับดาวกลับโต๊ะ“ขอให้โชคดีนะอีหนู” นับดาวตะโกนบอกความมึนเมาทำให้นับดาวชี้หน้าด่าสายฟ้า เธอแค้นแทนเพื่อน จนสายฟ้าแทบคุมสติไม่ไหว เกือบทำร้ายหญิงสาวแต่พอเห็นหน้าหมอราเชนทร์เท่านั้น ทำให้ต้องถอยไม่ต่างกับนับดาวขนลุกเกรียว...เมื่อเห็นหน้าชายหนุ่ม ความมึนเมาแทบหายเป็นปริทิ้ง พี่ปุ๊กยิ้มแห้งไม่อยากคิดจะเกิดอะไรขึ้น ทุกคนต่างแยกย้าย ก่อนจะเกิดเรื่องบานปลายด้านวรางคณา เธอไม่อยากอยู่ตรงนี้จึงขอตัวไปเข้าห้อง ยอมรับใจยังไม่เข้มแข็งดีพอ เมื่อเจอผู้หญิงของสายฟ้า เธอร้องไห้อยู่ในห้องน้ำ คนด้านนอกได้ยิน“โอ๊ย” ความมืดทำให้วรางคณามองไม่เห็นทาง เธอสะดุดล้ม“ระวังณา” ระพีภัทรซึ่งยืนสูบบุหรี่ รีบคว้าเอวเธอไว้ และดันเข้ามุมมืด“พี่ระพี”“ยังรักมันอยู่หรือณา”“อะ อะไรคะ พี่ระ&hellip

ผับระพีภัทรสองสาวเพื่อนชี้เลือกโต๊ะด้านหลังสุด ซึ่งเป็นโต๊ะที่นับดาวกับกลุ่มพี่ปุ๊กนั่งบ่อยสมัยก่อน“นับ เธอไม่บอกพี่เชนทร์ก่อนเหรอ”“บอกก็ไม่ได้มาสิ แต่บอกคุณปู่คุณย่าไว้แล้ว”“งานนี้ เราคงต้องโดนบ่นหูชาชัวร์ พาเมียเขาหนีเที่ยว” วรางคณาหัวเราะ“เราเคลียร์เอง”“อื้อ พี่ปุ๊กมากี่โมง นี่มันทุ่มละนะ” วรางคณาดูเวลา“เดี๋ยวคงถึง”ไม่ถึงสิบนาที พี่ปุ๊กก็ตามมาที่โต๊ะ นับดาวสั่งเครื่องดื่ม ก่อนจะพากันพูดคุยเรื่อยเปื่อย พี่ปุ๊กแปลกใจที่เห็นสองคนมาด้วยกัน“สรุปยังไงกันยะ”“ก็อย่างที่เห็นค่ะ พวกเราคืนดีกันแล้วค่ะ”วรางคณาจับมือนับดาว“ดีแล้ว เพื่อนกันมันตัดไม่ขาดหรอก”“ค่ะ ณาคงพลาดโอกาสที่ผ่านมา”ระหว่างกำลังคุยกัน เสียงคล้ายเหมือนมาหลายคนดังมาทางโต๊ะที่สามสาวนั่งดื่มกันอยู่กลุ่มนั้นเดินผ่านไปยังโต๊ะในสุด มีกระถางต้นไม้กั้นระหว่างโต๊ะด้วยความที่คุยกันเสียงดัง นับดาวจึงมอง เห็นชายหน้าคุ้นมาก เธอเพ่งมองจนแน่ใจใช่...สายฟ้า แต่มากับสาวหุ่นอวบ“โลกมันกลมนะ”

“คู่จ้ะ”(“ไม่น่าจะรอดค่ะพี่ปุ๊ก”) สายตาเบนไปในห้อง“อ้าว ทำไมละ” พี่ปุ๊กเสียดายงานนี้มาก(“ก็มีอย่างเดียวที่รู้ ๆ กันแหละค่ะ”)“คุณหมอ”(“จะใครอีกละคะ นับแทบจะเป็นง่อยตายละค่ะ ไม่ยอมให้หยิบจับอะไรเลยค่ะ หาผัวใหม่ดีไหมคะ”) นับดาวพูดหยอก หัวเราะร่วน“ชาตินี้คงได้แค่ฝันละย่ะ” พี่ปุ๊กเบะปาก(“นั่นสิคะ”)“ลองดูนะนับ เผื่อได้ถ่ายชุดสวย ๆ”(“นับจะลองดูค่ะ แต่เตรียมพร้อมให้นับได้เลยค่ะ นับมีวิธีให้คุณหมอยอมแต่โดยดีค่ะ”)“ตัวเข้าแลกตามเคย” เป็นที่รู้กัน เพราะนับดาวเป็นคนตรง(“เบื่อจัง คนรู้ทัน”)“ไม่รู้ทันหรอก นับป่าวประกาศซะขนาด เด็กรถก็รู้ย่ะ” ก่อนพากันหัวเราะ และวางสายนับดาวทำปากจู๋ ที่เหลือคงต้องจัดการเอง เธอถอนหายใจอย่างท้อแท้ คงเปลืองตัวให้หมอจอมหื่นละคราวนี้นับดาวเดินเข้ามาในห้องนอน เข้าไปนั่งข้างลูก สายตาหมอเชนทร์มองนับดาว คล้ายมีเ

“อื้อ” นับดาวพยักหน้า“ทำไมพี่สายฟ้า ถึงทำกับเราแบบนี้นับ”“เวรกรรมมั้ง” นับดาวพูดไม่คิด“คงจะใช่ เราเคยแย่งพี่สายฟ้ามาจากเธอ” วรางคณาน้ำตาไหลผ่านแก้ม“สันดานมากกว่า”นับดาวไม่ได้สนใจว่าอดีตเพื่อน จะโกรธหรือไม่โกรธ ใบหน้าเสียใจ รู้สึกผิดจริง ๆ“ผิดที่เราเองแหละ ทำให้ทุกอย่างมันเลวร้ายแบบนี้”“ฉันทำให้เธอกับพี่สายฟ้าต้องเลิกกัน”“เราดู ๆ แล้ว ถึงไม่มีเธอ พี่สายฟ้าก็ต้องมีคนอื่นอยู่ดี คนมักมากมันก็มีไปทั่ว ไม่รู้จักพอ อันไหนที่คลำไม่มีหาง มันเอาได้หมดแหละ”นับดาวมองหน้าวรางคณา“เธอว่าพี่สายฟ้าเป็นหมาหรือเปล่า นับ”ประโยคที่นับดาวพูดมันคุ้นหู“เราไม่ได้พูดซะหน่อย” นับดาวอมยิ้ม“นับ”“ฮึ”“เราขอโทษ บางทีพี่สายฟ้าอาจยังรักเธออยู่ก็ได้”“โอ๊ย ทำให้เห็นขนาดนี้ มันรักตรงไหน เห็นแก่ตัวละไม่ว่า ถึงวันนี้ฉันคงรักใครไม่ได้อีก

หมอราเชนทร์ตื่นช่วงสาย สายตามองนับดาวที่หลับใหล ชายหนุ่มเดินมาหยุดข้างเตียง ก่อนนั่งลงข้างหญิงสาว มือวางบนต้นแขนเรียวเล็กนับดาวเริ่มขยับ ครางเบา ๆ หมอราเชนทร์หลุดหัวเราะ“ตื่นได้แล้วครับ เด็กขี้เซา” น้ำเสียงนุ่มละมุนดังข้างใบหู“อื้อ…พี่หมอเชนทร์ หนูร้าวทั้งตัวเลยค่ะ” ไม่พูดเปล่า วาดเรียวแขนกอดเข้าที่เอวหนา พร้อมแนบใบหน้าลงที่ตักชายหนุ่ม ทำยังกับลูกแมวหาเจ้าของ“มากไหมครับ” จมูกคมคายคลอเคลียอยู่ที่แก้มนวลเนียน“พี่หมอเชนทร์อะ ถ้าหนูลุกไม่ไหวไม่มีคนดูลูกจะว่าไงคะ”น้ำเสียงติดลำคอ แหบพร่า“ใครกันน้าที่ท้าทาย เมื่อคืน”ใบหน้าคล้ำลากต่ำลงตามซอกคอ หนวดเคราขึ้นเป็นตอ ทำให้จั๊กจี้จนนับดาวต้องย่นคอหนีการรุกเร้า“อื้อ…จั๊กจี้ค่ะ”“นับดาว”“ขาพี่หมอเชนทร์ ว้าย” เมื่อถูกหมอเชนทร์จับพลิกนอนหงาย และทาบทับบนร่างนับดาว“รักพี่ไหม” หมอราเชนทร์นึกครึ้มอกครึ้มใจ จับจ้องใบหน้าคนใต้ร่าง นับดาวใช้แขน

“พี่ชอบให้นับ เรียก พี่ และ แทนตัวเองว่า หนูมากกว่านะ” สายตากรุ้มกริ่มจับจ้องภรรยาสาว หมอราเชนทร์ชอบเวลาเสียงหวาน ร้องเรียกเขาเวลาอยู่ใต้ร่างนับดาวเรียกตัวเองว่า หนู มันทำให้ชายหนุ่มกระชุ่มกระชวย ฮึกเหิม นับดาวเขินหน้าแดง เธอเข้าใจความหมายนั้นดี ครั้งนี้ถือว่าทั้งสองมาดินเนอร์ ที่ไม่มีลูก ๆ อยู่ด้วย“อย่ายิ้มให้พี่แบบนี้ครับ หากไม่อยากสลบคาอกพี่”“แน่จริงก็ลอง ทำให้นับสลบอีกสักรอบสิคะ”รู้ว่าชายหนุ่มเอาจริง แต่คนชอบยั่วก็ไม่น้อยหน้า“ฮึ ๆ” หมอราเชนทร์หัวเราะ มองหน้านับดาว ก่อนยกแก้วไวน์ขึ้นชน ทั้งสองดื่มพร้อมส่งสายตาจับจ้องซึ่งกันและกัน“อย่ายั่วครับ นับดาว”“ไม่เคยยั่วค่ะ” มั่นใจว่านับดาวไม่เคยยั่วพ่อเสือเขี้ยวเล็บจริง ๆ นะ ริมฝีปากบางคลี่ยิ้มเสียงเพลงก็เป็นใจเสียเหลือเกิน เกินหักห้ามใจให้คิดไม่ดีไม่ได้“นับดาวครับ” หมอราเชนทร์ทำลายความเงียบ“คะ”“แต่งงานกับพี่นะ” ชายหนุ่มลุกขึ้นยืน และค่อย ๆ ก้าวห