บทที่ 176

ธนินทร์เลิกคิ้วนิดเดียว สีหน้าไม่เปลี่ยน แต่ดวงตาคมวาวขึ้นอย่างพอใจ

“อืม ใช่แค่นั้น”

“ค่ะ… แค่นั้น” พิมรับคำ พลางกลั้นหัวเราะที่ดังกึกก้องอยู่ในหัว แค่นั้นของเขานี่ครอบคลุมตั้งแต่สายตา การยืนบัง จนถึงประกาศกรรมสิทธิ์เงียบ ๆ ทั้งงานเลยนะคะคุณธนินทร์

เขาก้มลงใกล้อีกนิด มืออุ่นลากผ่านสันกรามไปซุกที่