Se connecterในความเงียบของห้องโดยสาร มีเพียงเสียงเครื่องยนต์แผ่วเบาและเสียงลมหายใจของคนทั้งสาม ชายหนุ่มรู้ดี...ในวินาทีนั้น เขาคือผู้ชายที่โชคดีที่สุดในโลกเพราะมีทั้ง “เธอ” และ “ลูกชาย” อยู่เคียงข้างบนเส้นทางกลับ “บ้าน” ........................ เมื่อทั้งสามคนเดินทางกลับมาถึงฟาร์มที่สระบุรี ชีวิตก็กลับมาดำเนิน
..............หนึ่งสัปดาห์ที่ซานฟรานซิสโกผ่านไปราวกับความฝัน เป็นช่วงเวลาที่มีความสุขและอบอุ่นที่สุดในชีวิตของธนินทร์และพิม พวกเขาทั้งห้าคนได้ใช้เวลาร่วมกันอย่างเต็มที่ในฐานะครอบครัวที่มีความสุข แต่แล้ว...ทุกความสุขก็ต้องมีวันจากลา เช้าวันเดินทางกลับมาถึง ธิตายืนอยู่ที่หน้าบ้าน น้ำตาคลอเบ้า เธอยัง
บทที่ 325 บทสรุป ทั้งสองคนเดินทางมาถึงซานฟรานซิสโกในที่สุด หลังจากใช้เวลากว่าหนึ่งเดือนในการท่องเที่ยวและพักฟื้นร่วมกัน เมื่อก้าวเท้าออกจากสนามบิน ธนินทร์ก็จับมือของหญิงสาวไว้แน่น ก่อนจะพากันตรงไปยังบ้านของธิตาทันที ทันทีที่ประตูบ้านเปิดออก ร่างเล็กของทีโอรีบวิ่งเข้ามาด้วยรอยยิ้มกว้าง ใบหน้าของเ
ระหว่างที่รถแล่นกลับโรงแรม ธนินทร์ขับอย่างเงียบ ๆ ดวงตาคมเหลือบมองพิมเป็นระยะ ร่างบางนั่งพิงเบาะ หลับตาแต่ยังยิ้มบาง ๆ “ขอบคุณนะคะ” เธอเอ่ยเสียงเบา “ไม่ต้องขอบคุณพี่หรอก” เขาตอบด้วยเสียงอ่อนโยน “แค่พิมดูแลตัวเองให้ดีที่สุด พี่ก็พอใจแล้ว” เมื่อกลับถึงโรงแรม ชายหนุ่มไม่รอช้าที่จะประคองคนตัวเล็กเข้าห
บทที่ 324 ดิสนีย์แลนด์ พิมพักรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาลนานถึงเจ็ดวัน จนกระทั่งถึงวันนัดตัดไหม แผลภายนอกเริ่มแห้งดี เหลือเพียงรอยบาง ๆ บนผิวเนื้อ ซึ่งหญิงสาวไม่ได้ใส่ใจนัก เพราะรู้ดีว่าสามารถเลเซอร์ให้หายได้ในภายหลัง แต่ภายในยังคงเจ็บแปลบอยู่เป็นระยะ คุณหมอจึงกำชับให้งดเดินเยอะต่ออีกหนึ่งสัปดาห์ ก่อนจ
บทที่ 323 ใจกลับมา วันถัดมา…ธนินทร์ได้รับอนุญาตให้เข้าไปเยี่ยมพิมในห้อง ICU ได้อีกรอบ เขาเดินเข้าไปในห้องด้วยหัวใจที่เต้นรัวอย่างน่ากลัว ภาพที่เห็นยังคงเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปลง พิมยังคงนอนหลับไม่ได้สติอยู่บนเตียงผู้ป่วย ร่างกายของเธอเต็มไปด้วยสายระโยงระยางและเครื่องมือทางการแพทย์มากมาย ร่างสูงเดิน
บทที่ 189 แตกเป็นแตก เก็บเอาไว้ก็หนัก....NC+++ ธนินทร์ค่อย ๆ ก้าวเข้ามาใกล้ด้วยจังหวะช้าและมั่นคง ทุกย่างก้าวเต็มไปด้วยแรงดึงดูดบางอย่างที่ทำให้หัวใจพิมพ์เต้นไม่เป็นส่ำ เขาหยุดยืนอยู่ปลายเตียงแล้วเอื้อมมือไปปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของตัวเองอย่างไม่รีบร้อน นิ้วเรียวยาวแกะกระดุมทีละเม็ดอย่างใจเย็น แต่กลับ
บทที่ 182 แก็งคนรักพิม ทีโอนั่งอยู่ริมหน้าต่าง ตากลมโตยังคงจ้องออกไปดูปีกเครื่องบินกับท้องฟ้ากว้าง เขาตื่นเต้นอยู่ครู่ใหญ่ก่อนจะหันกลับมามองสองคนข้าง ๆ เห็นแดดดี้ยังกอดพี่พิมไว้ไม่ยอมปล่อย แถมยังเอาแต่ก้มหน้ามองกันตาหวานๆอีก เด็กน้อยเม้มปากเบาๆเหมือนกำลังคิดอะไรบางอย่าง ก่อนจะเบิกตากว้างเหมือนตัดสิ
บทที่ 179 Welcome Onboard “เราไปขึ้นเครื่องกันเถอะค่ะ” พิมลุกขึ้นยืนพลางส่งรอยยิ้มหวานให้ธนินทร์ ก่อนจะหันไปหาเด็กชายตัวน้อยที่กำลังตื่นตาตื่นใจกับเครื่องบินลำใหญ่ที่กำลังจะเทคออฟ “ทีโอเคยขึ้นเครื่องบินไหมครับ” ทีโอส่ายหน้าไปมาอย่างรวดเร็ว ดวงตาใสซื่อเปล่งประกายด้วยความอยากรู้อยากเห็น “ไม่เคยครั
บทที่ 176 อ้อน บ่ายวันหนึ่งในฟาร์ม อากาศเงียบสงบจนได้ยินเพียงเสียงลมพัดผ่านทุ่งหญ้า พิมเดินทอดกายไปตามทางที่คุ้นเคย สุดปลายทางคือห้องทำงานของธนินทร์ ห้องกว้างที่เต็มไปด้วยกลิ่นหนังสือและเอกสาร โต๊ะทำงานไม้สีเข้มวางเอกสารเรียงซ้อนเป็นระเบียบ แต่บ่งบอกถึงงานมากมายที่เจ้าของห้องกำลังจัดการอยู่ ด้านใน







