Se connecterในความเงียบของห้องโดยสาร มีเพียงเสียงเครื่องยนต์แผ่วเบาและเสียงลมหายใจของคนทั้งสาม ชายหนุ่มรู้ดี...ในวินาทีนั้น เขาคือผู้ชายที่โชคดีที่สุดในโลกเพราะมีทั้ง “เธอ” และ “ลูกชาย” อยู่เคียงข้างบนเส้นทางกลับ “บ้าน” ........................ เมื่อทั้งสามคนเดินทางกลับมาถึงฟาร์มที่สระบุรี ชีวิตก็กลับมาดำเนิน
..............หนึ่งสัปดาห์ที่ซานฟรานซิสโกผ่านไปราวกับความฝัน เป็นช่วงเวลาที่มีความสุขและอบอุ่นที่สุดในชีวิตของธนินทร์และพิม พวกเขาทั้งห้าคนได้ใช้เวลาร่วมกันอย่างเต็มที่ในฐานะครอบครัวที่มีความสุข แต่แล้ว...ทุกความสุขก็ต้องมีวันจากลา เช้าวันเดินทางกลับมาถึง ธิตายืนอยู่ที่หน้าบ้าน น้ำตาคลอเบ้า เธอยัง
บทที่ 325 บทสรุป ทั้งสองคนเดินทางมาถึงซานฟรานซิสโกในที่สุด หลังจากใช้เวลากว่าหนึ่งเดือนในการท่องเที่ยวและพักฟื้นร่วมกัน เมื่อก้าวเท้าออกจากสนามบิน ธนินทร์ก็จับมือของหญิงสาวไว้แน่น ก่อนจะพากันตรงไปยังบ้านของธิตาทันที ทันทีที่ประตูบ้านเปิดออก ร่างเล็กของทีโอรีบวิ่งเข้ามาด้วยรอยยิ้มกว้าง ใบหน้าของเ
ระหว่างที่รถแล่นกลับโรงแรม ธนินทร์ขับอย่างเงียบ ๆ ดวงตาคมเหลือบมองพิมเป็นระยะ ร่างบางนั่งพิงเบาะ หลับตาแต่ยังยิ้มบาง ๆ “ขอบคุณนะคะ” เธอเอ่ยเสียงเบา “ไม่ต้องขอบคุณพี่หรอก” เขาตอบด้วยเสียงอ่อนโยน “แค่พิมดูแลตัวเองให้ดีที่สุด พี่ก็พอใจแล้ว” เมื่อกลับถึงโรงแรม ชายหนุ่มไม่รอช้าที่จะประคองคนตัวเล็กเข้าห
บทที่ 324 ดิสนีย์แลนด์ พิมพักรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาลนานถึงเจ็ดวัน จนกระทั่งถึงวันนัดตัดไหม แผลภายนอกเริ่มแห้งดี เหลือเพียงรอยบาง ๆ บนผิวเนื้อ ซึ่งหญิงสาวไม่ได้ใส่ใจนัก เพราะรู้ดีว่าสามารถเลเซอร์ให้หายได้ในภายหลัง แต่ภายในยังคงเจ็บแปลบอยู่เป็นระยะ คุณหมอจึงกำชับให้งดเดินเยอะต่ออีกหนึ่งสัปดาห์ ก่อนจ
บทที่ 323 ใจกลับมา วันถัดมา…ธนินทร์ได้รับอนุญาตให้เข้าไปเยี่ยมพิมในห้อง ICU ได้อีกรอบ เขาเดินเข้าไปในห้องด้วยหัวใจที่เต้นรัวอย่างน่ากลัว ภาพที่เห็นยังคงเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปลง พิมยังคงนอนหลับไม่ได้สติอยู่บนเตียงผู้ป่วย ร่างกายของเธอเต็มไปด้วยสายระโยงระยางและเครื่องมือทางการแพทย์มากมาย ร่างสูงเดิน
บทที่ 15 เดทที่ไม่เจตนา พิมก้าวมาที่รถ มือยังคงจับอยู่ที่ขอบประตู ดวงตาของเธอหลุกหลิก ไม่รู้จะเริ่มต้นประโยคที่ถูกต้องอย่างไร "เอออ... คือ..." พิมพึมพำเสียงอ่อย ความอึดอัดจากความเข้าใจผิดที่เกิดขึ้นทำให้ใบหน้าเธอเห่อร้อนขึ้นมาอีกครั้ง เธอรู้สึกประหม่าขึ้นมาทันที ธนินทร์ยังคงยืนอยู่ข้างประตูรถที่เ
‘จะพูดอะไรต่อดี...?’ เขารู้สึกว่าบทสนทนาที่เกี่ยวกับเรื่องทั่วไปแบบนี้ไม่ได้น่าสนใจเป็นพิเศษสำหรับเขา และเขาก็ไม่ใช่คนที่จะเริ่มต้นบทสนทนาเล็กๆ น้อยๆ โดยธรรมชาติ ‘เธอคงอยากให้ฉันชวนคุย แต่ฉันไม่รู้จะคุยอะไร’ ธนินทร์ยอมรับในใจว่าเขาไม่ใช่คนช่างพูด และไม่ค่อยถนัดเรื่องการสนทนาที่ไม่เกี่ยวกับงานโดยตรง
บทที่ 13 ข้าวต้มและการเปิดใจ เช้าตรู่ของวันใหม่ เวลา 05:45 น. เสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้น พิมลืมตาตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกหนักอึ้ง ดวงตาของเธอบวมบูดเล็กน้อยจากการร้องไห้เมื่อคืน “แย่ชะมัด” เธอพึมพำกับตัวเองเบาๆ หน้ากระจก แต่ก็ไม่ได้ใส่ใจนัก เพราะคิดว่าคงไม่มีใครสนใจมองเธออยู่ดี หลังแปรงฟันพิมสวมคาร์ดิ
บทที่ 14 คำชวนที่ไม่คาดฝัน พิมไม่ได้สังเกตเห็นท่าทางของธนินทร์เลย เธออุ้มน้องทีโอออกมาจากบ้านไปอย่างรวดเร็ว แล้วพาน้องทีโอขึ้นรถตู้คันหรูที่จอดรออยู่หน้าบ้านโดยมีคนขับรถเปิดประตูรอรับอยู่แล้ว พิมวางน้องทีโอลงบนเบาะอย่างนุ่มนวล จัดแจงให้น้องนั่งสบายๆ หอมแก้มบอกลากันคนละที ก่อนคนขับรถจะขับรถออกไปเพื่







