Mag-log inปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนเสียงทุ้มคุ้นเคยของธนินทร์จะดังขึ้น ฟังดูทั้งห่วงและแฝงแววผิดหวัง “เอาหรอ... โอเค งั้นเดี๋ยวเจอกันบนเครื่องนะ” พิมกัดริมฝีปากเบา ๆ ก่อนตอบเพียงสั้น ๆ “ค่ะ...” แล้วกดตัดสาย เธอสูดลมหายใจลึก เก็บโทรศัพท์ลงกระเป๋าและรีบเดินขึ้นเครื่อง ทันทีที่ประจำตำแหน่ง ทุกอย่างรอบตัวดูเ
บทที่ 270 การเจอกันครั้งสุดท้าย เมื่อพิมลงมาถึงล็อบบี้โรงแรมตอน 10:30 น. เธอก็พบกับทีมลูกเรือและทีมนักบินที่ยืนรออยู่ แต่สายตาของเธอกลับสะดุดเข้ากับร่างของน่านน้ำที่ยืนอยู่ไม่ไกล ใบหน้าของเขาดูบวมช้ำอย่างเห็นได้ชัดจากเหตุการณ์เมื่อคืน “พิม” น่านน้ำเอ่ยเรียกเสียงแผ่วเบา พิมเหลือบมองทีมลูกเรือที่เร
สุดท้าย... น่านน้ำทำได้เพียงเดินหันหลังกลับไปอย่างเงียบงัน ทิ้งไว้เพียงเงาหลังที่เปื้อนความพ่ายแพ้ และความเจ็บปวดที่บาดลึกในใจของทุกคน โดยเฉพาะพิม เมื่อทุกอย่างสงบลง ธนินทร์ยังคงกอดพิมไว้แน่น เขาสัมผัสได้ถึงแรงสั่นในร่างเล็กที่ยังไม่หยุด ธนินทร์ประคองใบหน้าของพิมขึ้นมา มองเข้าไปในดวงตาแดงก่ำที่ยัง
บทที่ 269 สุดจะกลั้น “กรี๊ดดด!! พี่น้ำ!! ปล่อยนะ!” เสียงของพิมดังลั่นด้วยความตกใจ เธอดิ้นรนสุดแรง ดวงตาเต็มไปด้วยความกลัวและไม่เชื่อว่าเขาจะกล้าทำถึงเพียงนี้ ภาพตรงหน้านั้น... คือจุดแตกของสติทั้งหมด ธนินทร์รู้สึกเหมือนโลกทั้งใบดับวูบลงในพริบตา โทสะที่กักเก็บไว้ทะลักขึ้นจนแทบระเบิด เขาหันขวับกลับม
บทที่ 268 คนในอดีตที่ไม่จบไม่สิ้น “พิม...” เสียงเรียกชื่อแผ่วเบา แต่เต็มไปด้วยอารมณ์คั่งค้าง เขาหยุดอยู่ตรงหน้า ราวกับไม่อยากเชื่อว่าผู้หญิงที่ยืนอยู่ตรงนั้นคือคนเดียวกับที่เขาเคยรัก “พี่น้ำ...” พิมเสียงสั่น มือที่จับกับมือธนินทร์อยู่คลายออกโดยไม่รู้ตัว ธนินทร์รู้สึกถึงแรงสะดุ้งและแรงสั่นในฝ่ามือ
“หน้าที่ผม... อย่าแย่งผมทำ” เขากล่าวช้า ๆ ชัดถ้อยชัดคำ น้ำเสียงไม่ดังแต่หนักแน่นจนไม่มีช่องให้ปฏิเสธ เขาค่อยๆคลี่มือเธอออกอย่างอ่อนโยน แล้วหยิบบัตรเครดิตของตัวเองออกมาวางลงบนถาดหนังที่พนักงานเตรียมไว้ตรงหน้า จากนั้นเขาหันไปพูดกับพนักงานหญิงคนนั้นด้วยน้ำเสียงสุภาพแต่เปี่ยมด้วยอำนาจ “Please add th
เสียงหอบหายใจของธนินทร์กระแทกออกมาหนักหน่วง กรามหนากัดแน่นจนขึ้นสัน เสียงทุ้มต่ำสั่นสะท้านด้วยความโกรธจนแทบหลุดเป็นคำคำราม เขากระชากข้อมือพิมขึ้นตรึงไว้เหนือศีรษะกดร่างบางแนบผนังเย็นเฉียบ ร่างสูงบดบังทุกทางหนี ดวงตาคมเข้มเต็มไปด้วยไฟโกรธและความเจ็บปวดที่ผสมปนจนควบคุมแทบไม่ได้ มือหนาอีกข้างเลื่อนจาก
ร่างสูงผงกศีรษะขึ้นช้าๆ จากหว่างขาของพิม ดวงตาคมกริบของเขาสบเข้ากับดวงตาที่ฉ่ำปรือของเธอ รอยยิ้มกรุ้มกริ่มเผยบนใบหน้าคมเข้ม เมื่อได้ยินคำอ้อนวอนที่ชัดเจนและเร่าร้อนของพิม"อยากได้ผมขนาดนี้เลยหรอ” เขาถามด้วยแววตาหื่นกระหายไม่แพ้กันเสียงที่แทบไม่เป็นภาษาของพิม ร่างกายที่สั่นสะท้านและบิดเร้าของเธอ ยิ่
“ยังไม่แน่ใจเลยครับลูก” ธนินทร์ตอบเสียงทุ้มต่ำ พยายามควบคุมให้ฟังดูปกติที่สุด “แดดดี้มีธุระนิดหน่อย... ยังไม่รู้จะเรียบร้อยตอนไหน” “แต่ว่า... ทีโออยากให้พี่พิมเล่านิทานให้ฟังก่อนนอนเหมือนทุกคืน!” เสียงใส ๆ อ้อนวอนดังขึ้นอีกครั้ง คำพูดนั้นแทงเข้าหัวใจทันที ธนินทร์หันไปมองพิมที่นั่งอยู่ตรงข้ามกับแฟ
บทที่ 124 ไอ้สัตว์มึงปล่อย (เรื่องนี้ยอมไมไ่ด้) ธนินทร์ยืนข้างรถSUVสีดำ ร่างสูงใหญ่ตั้งตระหง่านดุจภูผา แสงหน้าจอโทรศัพท์ในมือส่องสว่างใบหน้าคมเข้ม เผยให้เห็นสีหน้าที่บึ้งตึงและดุดัน ดวงตาคมกริบจับจ้องทุกการเคลื่อนไหวตรงหน้าร้านกาแฟอย่างไม่กะพริบ เสียงตะโกนของแฟนเก่าพิมดังชัดเจน “กลับกรุงเทพฯ พร้อม







