Masukปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนเสียงทุ้มคุ้นเคยของธนินทร์จะดังขึ้น ฟังดูทั้งห่วงและแฝงแววผิดหวัง “เอาหรอ... โอเค งั้นเดี๋ยวเจอกันบนเครื่องนะ” พิมกัดริมฝีปากเบา ๆ ก่อนตอบเพียงสั้น ๆ “ค่ะ...” แล้วกดตัดสาย เธอสูดลมหายใจลึก เก็บโทรศัพท์ลงกระเป๋าและรีบเดินขึ้นเครื่อง ทันทีที่ประจำตำแหน่ง ทุกอย่างรอบตัวดูเ
บทที่ 270 การเจอกันครั้งสุดท้าย เมื่อพิมลงมาถึงล็อบบี้โรงแรมตอน 10:30 น. เธอก็พบกับทีมลูกเรือและทีมนักบินที่ยืนรออยู่ แต่สายตาของเธอกลับสะดุดเข้ากับร่างของน่านน้ำที่ยืนอยู่ไม่ไกล ใบหน้าของเขาดูบวมช้ำอย่างเห็นได้ชัดจากเหตุการณ์เมื่อคืน “พิม” น่านน้ำเอ่ยเรียกเสียงแผ่วเบา พิมเหลือบมองทีมลูกเรือที่เร
สุดท้าย... น่านน้ำทำได้เพียงเดินหันหลังกลับไปอย่างเงียบงัน ทิ้งไว้เพียงเงาหลังที่เปื้อนความพ่ายแพ้ และความเจ็บปวดที่บาดลึกในใจของทุกคน โดยเฉพาะพิม เมื่อทุกอย่างสงบลง ธนินทร์ยังคงกอดพิมไว้แน่น เขาสัมผัสได้ถึงแรงสั่นในร่างเล็กที่ยังไม่หยุด ธนินทร์ประคองใบหน้าของพิมขึ้นมา มองเข้าไปในดวงตาแดงก่ำที่ยัง
บทที่ 269 สุดจะกลั้น “กรี๊ดดด!! พี่น้ำ!! ปล่อยนะ!” เสียงของพิมดังลั่นด้วยความตกใจ เธอดิ้นรนสุดแรง ดวงตาเต็มไปด้วยความกลัวและไม่เชื่อว่าเขาจะกล้าทำถึงเพียงนี้ ภาพตรงหน้านั้น... คือจุดแตกของสติทั้งหมด ธนินทร์รู้สึกเหมือนโลกทั้งใบดับวูบลงในพริบตา โทสะที่กักเก็บไว้ทะลักขึ้นจนแทบระเบิด เขาหันขวับกลับม
บทที่ 268 คนในอดีตที่ไม่จบไม่สิ้น “พิม...” เสียงเรียกชื่อแผ่วเบา แต่เต็มไปด้วยอารมณ์คั่งค้าง เขาหยุดอยู่ตรงหน้า ราวกับไม่อยากเชื่อว่าผู้หญิงที่ยืนอยู่ตรงนั้นคือคนเดียวกับที่เขาเคยรัก “พี่น้ำ...” พิมเสียงสั่น มือที่จับกับมือธนินทร์อยู่คลายออกโดยไม่รู้ตัว ธนินทร์รู้สึกถึงแรงสะดุ้งและแรงสั่นในฝ่ามือ
“หน้าที่ผม... อย่าแย่งผมทำ” เขากล่าวช้า ๆ ชัดถ้อยชัดคำ น้ำเสียงไม่ดังแต่หนักแน่นจนไม่มีช่องให้ปฏิเสธ เขาค่อยๆคลี่มือเธอออกอย่างอ่อนโยน แล้วหยิบบัตรเครดิตของตัวเองออกมาวางลงบนถาดหนังที่พนักงานเตรียมไว้ตรงหน้า จากนั้นเขาหันไปพูดกับพนักงานหญิงคนนั้นด้วยน้ำเสียงสุภาพแต่เปี่ยมด้วยอำนาจ “Please add th
บทที่ 129 แดดดี้จะดูแลอย่างดีที่สุดธนินทร์ทอดสายตามองพิมที่นอนทอดกายอยู่บนเตียง ดวงตาคมกริบแทบไม่กะพริบ ราวกับต้องการจดจำทุกรายละเอียดของร่างกายเธอไว้ในความทรงจำตลอดไป แสงจันทร์ที่ลอดผ่านม่านบางส่องกระทบผิวขาวเนียนจนดูเปล่งประกายเรือนร่างอรชรเปลือยเปล่าที่เบื้องหน้า ทำให้หัวใจและกายของเขาแทบคลุ้มค
บทที่ 130 ตัวตนที่แท้จริง NC++++ ขณะที่ธนินทร์กำลังมอบความสุขสมให้พิมอย่างเต็มที่ ร่างกายของทั้งคู่เคลื่อนไหวสอดประสานกันอย่างเร่าร้อน เสียงครางกระเส่าของพิมก็ดังขึ้นข้างหูเขา "อือออ อ่าาาาาาาาาา" "คุณธนินทร์ขา อึกก!! เอาพิมอีกได้ไหมคะ" เสียงทั้งออดอ้อน เว้าวอน ร้องขออย่างไม่มีคำว่าอายสักนิดอีกคร
บทที่ 127 คุณธนินทร์ขา ช่วยพิมด้วย ธนินทร์รู้ว่าพิมต้องการการพักผ่อนอย่างเต็มที่ ทั้งร่างกายและจิตใจการอยู่ในรถนานๆคงไม่สบายนัก เขาผ่อนอ้อมแขนที่กอดพิมออกเล็กน้อย แต่ยังคงไม่ปล่อยมือจากเธอ "เข้าบ้านกันนะ" ธนินทร์พูดเสียงทุ้มต่ำอบอุ่นและอ่อนโยน ร่างบางพยักหน้าน้อยๆ ธนินทร์จึงค่อยๆดึงเธอออกจาก
บทที่ 128 ความปรารถนาที่ต้องตอบสนอง mini NC+ ในอ้อมกอดของธนินทร์จูบของเขาหนักหน่วงร้อนแรงขึ้นเรื่อยๆ จากความอ่อนโยนกลายเป็นความต้องการที่ลึกซึ้ง ร่างสูงรับรู้ได้ถึงการตอบสนองจากคนในอ้อมกอดที่ทำให้หัวใจเขาสั่นระรัว จูบที่เนิ่นนานและร้อนระอุขึ้นเรื่อยๆ ทุกเรียวลิ้นที่กวาดตอนทุกแรงดูดดึงจากเขาทำให้ทุก







