LOGINปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนเสียงทุ้มคุ้นเคยของธนินทร์จะดังขึ้น ฟังดูทั้งห่วงและแฝงแววผิดหวัง “เอาหรอ... โอเค งั้นเดี๋ยวเจอกันบนเครื่องนะ” พิมกัดริมฝีปากเบา ๆ ก่อนตอบเพียงสั้น ๆ “ค่ะ...” แล้วกดตัดสาย เธอสูดลมหายใจลึก เก็บโทรศัพท์ลงกระเป๋าและรีบเดินขึ้นเครื่อง ทันทีที่ประจำตำแหน่ง ทุกอย่างรอบตัวดูเ
บทที่ 270 การเจอกันครั้งสุดท้าย เมื่อพิมลงมาถึงล็อบบี้โรงแรมตอน 10:30 น. เธอก็พบกับทีมลูกเรือและทีมนักบินที่ยืนรออยู่ แต่สายตาของเธอกลับสะดุดเข้ากับร่างของน่านน้ำที่ยืนอยู่ไม่ไกล ใบหน้าของเขาดูบวมช้ำอย่างเห็นได้ชัดจากเหตุการณ์เมื่อคืน “พิม” น่านน้ำเอ่ยเรียกเสียงแผ่วเบา พิมเหลือบมองทีมลูกเรือที่เร
สุดท้าย... น่านน้ำทำได้เพียงเดินหันหลังกลับไปอย่างเงียบงัน ทิ้งไว้เพียงเงาหลังที่เปื้อนความพ่ายแพ้ และความเจ็บปวดที่บาดลึกในใจของทุกคน โดยเฉพาะพิม เมื่อทุกอย่างสงบลง ธนินทร์ยังคงกอดพิมไว้แน่น เขาสัมผัสได้ถึงแรงสั่นในร่างเล็กที่ยังไม่หยุด ธนินทร์ประคองใบหน้าของพิมขึ้นมา มองเข้าไปในดวงตาแดงก่ำที่ยัง
บทที่ 269 สุดจะกลั้น “กรี๊ดดด!! พี่น้ำ!! ปล่อยนะ!” เสียงของพิมดังลั่นด้วยความตกใจ เธอดิ้นรนสุดแรง ดวงตาเต็มไปด้วยความกลัวและไม่เชื่อว่าเขาจะกล้าทำถึงเพียงนี้ ภาพตรงหน้านั้น... คือจุดแตกของสติทั้งหมด ธนินทร์รู้สึกเหมือนโลกทั้งใบดับวูบลงในพริบตา โทสะที่กักเก็บไว้ทะลักขึ้นจนแทบระเบิด เขาหันขวับกลับม
บทที่ 268 คนในอดีตที่ไม่จบไม่สิ้น “พิม...” เสียงเรียกชื่อแผ่วเบา แต่เต็มไปด้วยอารมณ์คั่งค้าง เขาหยุดอยู่ตรงหน้า ราวกับไม่อยากเชื่อว่าผู้หญิงที่ยืนอยู่ตรงนั้นคือคนเดียวกับที่เขาเคยรัก “พี่น้ำ...” พิมเสียงสั่น มือที่จับกับมือธนินทร์อยู่คลายออกโดยไม่รู้ตัว ธนินทร์รู้สึกถึงแรงสะดุ้งและแรงสั่นในฝ่ามือ
“หน้าที่ผม... อย่าแย่งผมทำ” เขากล่าวช้า ๆ ชัดถ้อยชัดคำ น้ำเสียงไม่ดังแต่หนักแน่นจนไม่มีช่องให้ปฏิเสธ เขาค่อยๆคลี่มือเธอออกอย่างอ่อนโยน แล้วหยิบบัตรเครดิตของตัวเองออกมาวางลงบนถาดหนังที่พนักงานเตรียมไว้ตรงหน้า จากนั้นเขาหันไปพูดกับพนักงานหญิงคนนั้นด้วยน้ำเสียงสุภาพแต่เปี่ยมด้วยอำนาจ “Please add th
บทที่ 179 Welcome Onboard “เราไปขึ้นเครื่องกันเถอะค่ะ” พิมลุกขึ้นยืนพลางส่งรอยยิ้มหวานให้ธนินทร์ ก่อนจะหันไปหาเด็กชายตัวน้อยที่กำลังตื่นตาตื่นใจกับเครื่องบินลำใหญ่ที่กำลังจะเทคออฟ “ทีโอเคยขึ้นเครื่องบินไหมครับ” ทีโอส่ายหน้าไปมาอย่างรวดเร็ว ดวงตาใสซื่อเปล่งประกายด้วยความอยากรู้อยากเห็น “ไม่เคยครั
บทที่ 176 อ้อน บ่ายวันหนึ่งในฟาร์ม อากาศเงียบสงบจนได้ยินเพียงเสียงลมพัดผ่านทุ่งหญ้า พิมเดินทอดกายไปตามทางที่คุ้นเคย สุดปลายทางคือห้องทำงานของธนินทร์ ห้องกว้างที่เต็มไปด้วยกลิ่นหนังสือและเอกสาร โต๊ะทำงานไม้สีเข้มวางเอกสารเรียงซ้อนเป็นระเบียบ แต่บ่งบอกถึงงานมากมายที่เจ้าของห้องกำลังจัดการอยู่ ด้านใน
คำพูดของยศทำให้แม่สมศรีนิ่งค้างไปในทันที เธอเข้าใจความหมายของเขาและรู้ดีว่ามันหมายถึงอะไร “โอ๊ยยยย...” แม่สมศรีบ่นอุบอิบอีกครั้ง “นายใหญ่ไปกินดีหมีมาหรือไงว่ะ...” ขณะที่ทั้งสองกำลังเม้าท์มอยกันอย่างออกรส คุณศักดิ์ก็เดินเข้ามาในโรงครัว สีหน้าของเขาดูเหนื่อยอ่อนแต่ก็เต็มไปด้วยความสงสัย เขาเห็นยศกับ
“เพราะถ้ายั่ว… ผมก็จะเอาคืนแบบนี้” พูดจบธนินทร์ก็กลับไปครอบครองริมฝีปากของพิมอีกครั้ง คราวนี้แรงกว่าเดิมแต่ยังเต็มไปด้วยความหวงแหน ไม่ใช่แค่ความปรารถนา แต่คือการประกาศชัดว่าผู้หญิงตรงหน้าคือทุกอย่างที่เขาจะปกป้อง ธนินทร์ยังคงกดจูบหนักหน่วงอยู่พักใหญ่ ก่อนจะถอนหายใจแรงออกมาเหมือนพยายามควบคุมอารมณ์ไ







