تسجيل الدخولในความเงียบของห้องโดยสาร มีเพียงเสียงเครื่องยนต์แผ่วเบาและเสียงลมหายใจของคนทั้งสาม ชายหนุ่มรู้ดี...ในวินาทีนั้น เขาคือผู้ชายที่โชคดีที่สุดในโลกเพราะมีทั้ง “เธอ” และ “ลูกชาย” อยู่เคียงข้างบนเส้นทางกลับ “บ้าน” ........................ เมื่อทั้งสามคนเดินทางกลับมาถึงฟาร์มที่สระบุรี ชีวิตก็กลับมาดำเนิน
..............หนึ่งสัปดาห์ที่ซานฟรานซิสโกผ่านไปราวกับความฝัน เป็นช่วงเวลาที่มีความสุขและอบอุ่นที่สุดในชีวิตของธนินทร์และพิม พวกเขาทั้งห้าคนได้ใช้เวลาร่วมกันอย่างเต็มที่ในฐานะครอบครัวที่มีความสุข แต่แล้ว...ทุกความสุขก็ต้องมีวันจากลา เช้าวันเดินทางกลับมาถึง ธิตายืนอยู่ที่หน้าบ้าน น้ำตาคลอเบ้า เธอยัง
บทที่ 325 บทสรุป ทั้งสองคนเดินทางมาถึงซานฟรานซิสโกในที่สุด หลังจากใช้เวลากว่าหนึ่งเดือนในการท่องเที่ยวและพักฟื้นร่วมกัน เมื่อก้าวเท้าออกจากสนามบิน ธนินทร์ก็จับมือของหญิงสาวไว้แน่น ก่อนจะพากันตรงไปยังบ้านของธิตาทันที ทันทีที่ประตูบ้านเปิดออก ร่างเล็กของทีโอรีบวิ่งเข้ามาด้วยรอยยิ้มกว้าง ใบหน้าของเ
ระหว่างที่รถแล่นกลับโรงแรม ธนินทร์ขับอย่างเงียบ ๆ ดวงตาคมเหลือบมองพิมเป็นระยะ ร่างบางนั่งพิงเบาะ หลับตาแต่ยังยิ้มบาง ๆ “ขอบคุณนะคะ” เธอเอ่ยเสียงเบา “ไม่ต้องขอบคุณพี่หรอก” เขาตอบด้วยเสียงอ่อนโยน “แค่พิมดูแลตัวเองให้ดีที่สุด พี่ก็พอใจแล้ว” เมื่อกลับถึงโรงแรม ชายหนุ่มไม่รอช้าที่จะประคองคนตัวเล็กเข้าห
บทที่ 324 ดิสนีย์แลนด์ พิมพักรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาลนานถึงเจ็ดวัน จนกระทั่งถึงวันนัดตัดไหม แผลภายนอกเริ่มแห้งดี เหลือเพียงรอยบาง ๆ บนผิวเนื้อ ซึ่งหญิงสาวไม่ได้ใส่ใจนัก เพราะรู้ดีว่าสามารถเลเซอร์ให้หายได้ในภายหลัง แต่ภายในยังคงเจ็บแปลบอยู่เป็นระยะ คุณหมอจึงกำชับให้งดเดินเยอะต่ออีกหนึ่งสัปดาห์ ก่อนจ
บทที่ 323 ใจกลับมา วันถัดมา…ธนินทร์ได้รับอนุญาตให้เข้าไปเยี่ยมพิมในห้อง ICU ได้อีกรอบ เขาเดินเข้าไปในห้องด้วยหัวใจที่เต้นรัวอย่างน่ากลัว ภาพที่เห็นยังคงเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปลง พิมยังคงนอนหลับไม่ได้สติอยู่บนเตียงผู้ป่วย ร่างกายของเธอเต็มไปด้วยสายระโยงระยางและเครื่องมือทางการแพทย์มากมาย ร่างสูงเดิน
ธนินทร์ยังคงรักษาสีหน้าเรียบเฉยแต่มือที่โอบเอวบางอยู่นั้นกระชับแน่นขึ้นเรื่อยๆ เขาเห็นทุกสายตาที่มองมา และได้ยินทุกคำซุบซิบ ยิ่งทำให้ความหึงหวงและต้องการครอบครองพิมในตัวเขาพุ่งสูงขึ้นไปอีกระดับ เขาแทบจะขบกรามแน่นเพื่อระงับอารมณ์ ‘คืนนี้คงจะอีกยาวไกล... และฉันจะทนได้แค่ไหนกัน! ‘ธนินทร์หายใจแรงๆ ไปก
'ไม่มีจริงๆ ... ไม่มีในรถ... ฉันไม่ได้เตรียมมาสำหรับสถานการณ์แบบนี้' ธนินทร์ยอมรับในความผิดพลาดของตัวเอง แต่ความคลั่งไคล้ที่มีต่อเธอมันบดบังเหตุผลไปเกือบทั้งหมด เขารู้สึกเสียดาย เสียดายโอกาสที่อยู่ตรงหน้าและความปรารถนาที่พลุ่งพล่านจนเจ็บปวดธนินทร์ยังคงจ้องหน้าหวานอย่างไม่วางตา ใบหน้าของเขาแดงก่ำไปด
บทที่89 ความเด็ดขาดของธนินทร์เขาใช้มืออีกข้างที่ว่างอยู่ยกใบหน้าของพิมขึ้นมาประกบทันที ไม่ใช่จูบที่เร่าร้อนเหมือนก่อนหน้า แต่เป็นจูบที่ต้องการจะสื่อความหมายที่ลึกซึ้งกว่านั้น ริมฝีปากของธนินทร์บดเบียดริมฝีปากอิ่มอย่างนุ่มนวลแต่หนักแน่น พยายามกลืนเสียงครางที่ยังคงหลุดรอดจากลำคอของหญิงสาวภาพของพิมใน
บทที่85 พิมคือของผมธนินทร์ต้องการคำตอบที่ชัดเจน เขาต้องการขุดคุ้ยทุกข้อมูลที่พิมไม่เคยบอกไว้ออกมาให้หมด"ก็แล้วแต่ตารางบินค่ะ บางทีอาจจะไม่เจอเป็นปีๆ หรือบางทีก็เจอเดือนละ 2-3 ไฟรต์ พิมยังตอบไม่ได้" พิมตอบเสียงเบาลง ใบหน้าหันไปทางเขาเล็กน้อยเพื่อสบตา ทว่าใบหน้าคมยังคงจ้องมองออกไปเบื้องหน้าเขารับรู







