เข้าสู่ระบบในความเงียบของห้องโดยสาร มีเพียงเสียงเครื่องยนต์แผ่วเบาและเสียงลมหายใจของคนทั้งสาม ชายหนุ่มรู้ดี...ในวินาทีนั้น เขาคือผู้ชายที่โชคดีที่สุดในโลกเพราะมีทั้ง “เธอ” และ “ลูกชาย” อยู่เคียงข้างบนเส้นทางกลับ “บ้าน” ........................ เมื่อทั้งสามคนเดินทางกลับมาถึงฟาร์มที่สระบุรี ชีวิตก็กลับมาดำเนิน
..............หนึ่งสัปดาห์ที่ซานฟรานซิสโกผ่านไปราวกับความฝัน เป็นช่วงเวลาที่มีความสุขและอบอุ่นที่สุดในชีวิตของธนินทร์และพิม พวกเขาทั้งห้าคนได้ใช้เวลาร่วมกันอย่างเต็มที่ในฐานะครอบครัวที่มีความสุข แต่แล้ว...ทุกความสุขก็ต้องมีวันจากลา เช้าวันเดินทางกลับมาถึง ธิตายืนอยู่ที่หน้าบ้าน น้ำตาคลอเบ้า เธอยัง
บทที่ 325 บทสรุป ทั้งสองคนเดินทางมาถึงซานฟรานซิสโกในที่สุด หลังจากใช้เวลากว่าหนึ่งเดือนในการท่องเที่ยวและพักฟื้นร่วมกัน เมื่อก้าวเท้าออกจากสนามบิน ธนินทร์ก็จับมือของหญิงสาวไว้แน่น ก่อนจะพากันตรงไปยังบ้านของธิตาทันที ทันทีที่ประตูบ้านเปิดออก ร่างเล็กของทีโอรีบวิ่งเข้ามาด้วยรอยยิ้มกว้าง ใบหน้าของเ
ระหว่างที่รถแล่นกลับโรงแรม ธนินทร์ขับอย่างเงียบ ๆ ดวงตาคมเหลือบมองพิมเป็นระยะ ร่างบางนั่งพิงเบาะ หลับตาแต่ยังยิ้มบาง ๆ “ขอบคุณนะคะ” เธอเอ่ยเสียงเบา “ไม่ต้องขอบคุณพี่หรอก” เขาตอบด้วยเสียงอ่อนโยน “แค่พิมดูแลตัวเองให้ดีที่สุด พี่ก็พอใจแล้ว” เมื่อกลับถึงโรงแรม ชายหนุ่มไม่รอช้าที่จะประคองคนตัวเล็กเข้าห
บทที่ 324 ดิสนีย์แลนด์ พิมพักรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาลนานถึงเจ็ดวัน จนกระทั่งถึงวันนัดตัดไหม แผลภายนอกเริ่มแห้งดี เหลือเพียงรอยบาง ๆ บนผิวเนื้อ ซึ่งหญิงสาวไม่ได้ใส่ใจนัก เพราะรู้ดีว่าสามารถเลเซอร์ให้หายได้ในภายหลัง แต่ภายในยังคงเจ็บแปลบอยู่เป็นระยะ คุณหมอจึงกำชับให้งดเดินเยอะต่ออีกหนึ่งสัปดาห์ ก่อนจ
บทที่ 323 ใจกลับมา วันถัดมา…ธนินทร์ได้รับอนุญาตให้เข้าไปเยี่ยมพิมในห้อง ICU ได้อีกรอบ เขาเดินเข้าไปในห้องด้วยหัวใจที่เต้นรัวอย่างน่ากลัว ภาพที่เห็นยังคงเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปลง พิมยังคงนอนหลับไม่ได้สติอยู่บนเตียงผู้ป่วย ร่างกายของเธอเต็มไปด้วยสายระโยงระยางและเครื่องมือทางการแพทย์มากมาย ร่างสูงเดิน
บทที่ 192 การหว่านล้อมของธนินทร์ พิมพ์พยักหน้ารับคำพูดทั้งหมดของเขาก่อนที่น้ำตาของเธอจะไหลลงมาอย่างไม่ขาดสาย ทันใดนั้นเองทีโอที่กำลังวิ่งเล่นอยู่ก็วิ่งเข้ามาหาเธอแล้วกอดขาของเธอเอาไว้แน่น “พี่พิม พี่พิมร้องไห้ทำไมคับ” ทีโอถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความกังวล พิมพ์ก้มลงมองทีโอด้วยรอยยิ้มที่เต็
บทที่ 187 บิกินีขาว ธนินทร์มองตามแผ่นหลังบางที่กำลังเดินเข้าไปในห้องแต่งตัวด้วยรอยยิ้มที่อบอุ่น เขาไม่ได้สนใจเลยว่าเธอจะให้เขาถ่ายรูปให้กี่รูป หรือจะเปลี่ยนชุดไปกี่ชุด เขาเต็มใจทำทุกอย่างให้เธอขอแค่เธอเอ่ยปากบอกมาเพียงคำเดียว เพราะนี่คือสัญญาณเล็กๆว่าเธอค่อย ๆ เปิดโลกส่วนตัวที่เคยเป็นของเธอเพียงคนเ
บทที่ 184 GUNDUM ‘GUNDUM’ พิมพ์มองหน้าจอครู่หนึ่งก่อนจะบ่นพึมพำกับตัวเอง“โหนี่ คงไม่ได้พยายามโทรมาตลอดชั่วโมงหรอกนะ” เธอไม่ได้รอให้สายขาด แต่กดตัดสายทิ้งทันที ก่อนจะหันมาส่งยิ้มให้ธนินทร์ที่นั่งอยู่ข้างๆ ด้วยรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความอ่อนหวาน ..... แต่คนรอยยิ้มของคนข้างๆกลับค่อยๆจางลงหายไปจากใบหน้
บทที่ 191.1 คำขอที่ไม่คาดฝัน ทั้งสามคนเล่นน้ำกันอย่างสนุกสนาน เสียงหัวเราะของทีโอดังแทรกไปกับเสียงคลื่นและแสงแดดอุ่น ธนินทร์กับพิมพ์สบตากันเป็นระยะ รอยยิ้มที่ส่งไปมามีทั้งความสุขและความพอใจแบบเรียบง่าย แต่ลึกซึ้ง จนทีโอเริ่มเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงใส “ทีโออยากไปเล่นทรายแล้วครับ” พิมพ์หัวเราะเบา







