เข้าสู่ระบบพิมยอมเขาอย่างไม่มีเงื่อนไข เธอไม่เคยปฏิเสธธนินทร์ในเรื่องนี้ได้เลย และเขารู้ดีถึงจุดนั้นของเธอเพราะทุกครั้งที่เธอพูดว่าพอแล้วมันมักจะกลายเป็นแค่คำที่ไร้น้ำหนักในวินาทีต่อมา ธนินทร์ยกยิ้มร้ายๆมุมปากกระตุกขึ้นอย่างพอใจ “พิมน่ารักที่สุด” เสียงของเขาเรียบแต่มีแววของผู้ชนะอยู่ในที ในเรื่องนี้เขารู้ว่า
บทที่ 256 ก่อนบิน วันอาทิตย์ที่แสนสดใสมาถึงในที่สุด ตลอดสองวันที่ผ่านมา... แน่นอนว่าธนินทร์ "เจิม" ห้องใหม่กับพิมไปไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้งจนไม่อาจจะนับได้ ทั้งห้องนอนที่แสนอบอุ่น ห้องน้ำที่เต็มไปด้วยไอน้ำ ห้องรับแขกที่มองเห็นวิวเมือง ระเบียงที่มีลมพัดเย็นสบาย หรือแม้แต่ห้องนอนเล็กของทีโอเขาก็ไม่
บทที่ 255 คอนโดของเรา เช้าวันศุกร์ที่อากาศแจ่มใส แสงแดดอ่อน ๆ สาดผ่านกระจกใสของสำนักงานที่ดิน ธนินทร์และพิมก้าวเข้ามาพร้อมกันอย่างตรงเวลา บรรยากาศภายในเต็มไปด้วยผู้คนที่กำลังจัดการธุรกรรมต่าง ๆ เสียงพูดคุย เสียงปากกาเซ็นเอกสาร และเสียงเรียกคิวดังแผ่ว ๆ ทั่วห้อง แต่สำหรับคนสองคนตรงนั้น โลกภายนอกก
บทที่ 254 ความคืบหน้า หนึ่งอาทิตย์ผ่านไปอย่างรวดเร็ว ท่ามกลางช่วงเวลาอบอุ่นที่เต็มไปด้วยความรักและความสุขของธนินทร์กับพิม เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นขณะทั้งคู่กำลังพักผ่อนอยู่บนเตียง ธนินทร์เอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาด้วยสีหน้าสงบ ก่อนที่มุมปากจะคลี่ยิ้มเมื่อเห็นชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอ เซลล์โครงการที่เข
“คุณธนินทร์...แค่นี้เขาก็รู้แล้ว” พิมพูดชื่อเขาอย่างตำหนิแต่แฝงความอ่อนโยน ใบหน้าคมมองเธอนิ่ง สายตาที่แน่วแน่และจริงจังค่อยๆ อ่อนลง “ผมไม่ได้อยากให้พิมไม่สบายใจ... แต่ผมไม่ชอบให้ใครมายุ่งหรือวุ่นวายกับพิมเลยจริงๆ” เขานั่งลงข้างเธอบนเตียง เอื้อมมือจับมือบางไว้แน่น “พิมรู้ใช่ไหม ว่าผมรักมากแค่ไหน”
บทที่ 253 ของของพิม สองวันต่อมา บ่ายนั้นอากาศร้อนจัด แต่บรรยากาศตรงหน้าบ้านสองชั้นของน่านน้ำกลับเย็นยะเยือกอย่างประหลาด เสียงเครื่องยนต์รถ SUV สีดำสามคันดับลงพร้อมกัน หน้าบ้านมีชายฉกรรจ์ในชุดดำยืนเรียงเป็นแถว สีหน้าเรียบเฉยแต่แฝงแรงกดดันจนบรรยากาศรอบตัวเงียบสนิท ประตูบ้านเปิดออก น่านน้ำในเสื
บทที่ 175 เมตตา ยศด้วย เมื่อราว45นาทีก่อนหน้านี้ ที่บริเวณโซนหน้าคนขับรถ ‘ไอ้ยศ…มึงต้องนิ่งไว้ มึงต้องนิ่ง!’ มือที่กำพวงมาลัยเริ่มชื้นเหงื่อไปหมด ครั้งก่อนก็ทีนึง นี่มันเวรกรรมอะไรของมึงที่ต้องมาขับรถให้เจ้านาย แล้วต้องทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นอะไรทั้งนั้น มึงมันคนขับมืออาชีพนะเว้ย จำไว้! กระจกกั้นโซ
ธนินทร์ยกมือขึ้นเกลี่ยผมที่ปรกแก้มของเธอออกเบา ๆ ก่อนจะจูบลงบนหน้าผากเธออย่างแผ่วเบาและยาวนาน ดวงตาที่มองกลับเต็มไปด้วยความหลงรักที่ไม่มีซ่อนอีกต่อไป ธนินทร์หัวเราะเบา ๆ ในลำคอ เสียงทุ้มอุ่นนั้นทำให้บรรยากาศรอบตัวเหมือนนุ่มลงไปอีก เขาเงยหน้าขึ้นมาสบตากับพิม แววตาคมค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นประกายระยับที่เต
บทที่ 162 ความปวดหัวเดียวของธนินทร์หลังจากจัดการเปลี่ยนชุดเรียบร้อย ร่างบางยืนมองตัวเองในกระจกด้วยความประหลาดใจ คอวีที่เขาคิดว่าไม่ลึกนั้นกลับแหวกกว้างลงมาจนถึงกลางอก โชว์เนินอกอวบอิ่มที่ทำให้เธอดูเซ็กซี่อย่างน่าเหลือเชื่อ ชุดที่ดูเรียบร้อยเมื่ออยู่บนไม้แขวนเสื้อ กลับกลายเป็นชุดที่เย้ายวนจนแทบหยุดห
บทที่ 161 แดดดี้ตามใจทุกอย่างค่าบ พิมหน้าแดงจัดทันทีที่ได้ยินคำพูดนั้น แต่ก็พยายามกลบเกลื่อนด้วยการแกล้งทำเป็นเชิดหน้าเล็กน้อย “พูดอะไรแบบนี้… ถ้ามีใครได้ยินเข้าจะหาว่าคุณตามใจพิมเกินไปนะคะ” เธอเอ่ยเสียงเบาแต่แฝงด้วยรอยยิ้มขี้เล่น มือบางยกขึ้นแตะอกกว้างเบาๆ เหมือนจะดันออก แต่สายตากลับละมุนละไมเต็







