Masukในความเงียบของห้องโดยสาร มีเพียงเสียงเครื่องยนต์แผ่วเบาและเสียงลมหายใจของคนทั้งสาม ชายหนุ่มรู้ดี...ในวินาทีนั้น เขาคือผู้ชายที่โชคดีที่สุดในโลกเพราะมีทั้ง “เธอ” และ “ลูกชาย” อยู่เคียงข้างบนเส้นทางกลับ “บ้าน” ........................ เมื่อทั้งสามคนเดินทางกลับมาถึงฟาร์มที่สระบุรี ชีวิตก็กลับมาดำเนิน
..............หนึ่งสัปดาห์ที่ซานฟรานซิสโกผ่านไปราวกับความฝัน เป็นช่วงเวลาที่มีความสุขและอบอุ่นที่สุดในชีวิตของธนินทร์และพิม พวกเขาทั้งห้าคนได้ใช้เวลาร่วมกันอย่างเต็มที่ในฐานะครอบครัวที่มีความสุข แต่แล้ว...ทุกความสุขก็ต้องมีวันจากลา เช้าวันเดินทางกลับมาถึง ธิตายืนอยู่ที่หน้าบ้าน น้ำตาคลอเบ้า เธอยัง
บทที่ 325 บทสรุป ทั้งสองคนเดินทางมาถึงซานฟรานซิสโกในที่สุด หลังจากใช้เวลากว่าหนึ่งเดือนในการท่องเที่ยวและพักฟื้นร่วมกัน เมื่อก้าวเท้าออกจากสนามบิน ธนินทร์ก็จับมือของหญิงสาวไว้แน่น ก่อนจะพากันตรงไปยังบ้านของธิตาทันที ทันทีที่ประตูบ้านเปิดออก ร่างเล็กของทีโอรีบวิ่งเข้ามาด้วยรอยยิ้มกว้าง ใบหน้าของเ
ระหว่างที่รถแล่นกลับโรงแรม ธนินทร์ขับอย่างเงียบ ๆ ดวงตาคมเหลือบมองพิมเป็นระยะ ร่างบางนั่งพิงเบาะ หลับตาแต่ยังยิ้มบาง ๆ “ขอบคุณนะคะ” เธอเอ่ยเสียงเบา “ไม่ต้องขอบคุณพี่หรอก” เขาตอบด้วยเสียงอ่อนโยน “แค่พิมดูแลตัวเองให้ดีที่สุด พี่ก็พอใจแล้ว” เมื่อกลับถึงโรงแรม ชายหนุ่มไม่รอช้าที่จะประคองคนตัวเล็กเข้าห
บทที่ 324 ดิสนีย์แลนด์ พิมพักรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาลนานถึงเจ็ดวัน จนกระทั่งถึงวันนัดตัดไหม แผลภายนอกเริ่มแห้งดี เหลือเพียงรอยบาง ๆ บนผิวเนื้อ ซึ่งหญิงสาวไม่ได้ใส่ใจนัก เพราะรู้ดีว่าสามารถเลเซอร์ให้หายได้ในภายหลัง แต่ภายในยังคงเจ็บแปลบอยู่เป็นระยะ คุณหมอจึงกำชับให้งดเดินเยอะต่ออีกหนึ่งสัปดาห์ ก่อนจ
บทที่ 323 ใจกลับมา วันถัดมา…ธนินทร์ได้รับอนุญาตให้เข้าไปเยี่ยมพิมในห้อง ICU ได้อีกรอบ เขาเดินเข้าไปในห้องด้วยหัวใจที่เต้นรัวอย่างน่ากลัว ภาพที่เห็นยังคงเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปลง พิมยังคงนอนหลับไม่ได้สติอยู่บนเตียงผู้ป่วย ร่างกายของเธอเต็มไปด้วยสายระโยงระยางและเครื่องมือทางการแพทย์มากมาย ร่างสูงเดิน
คำพูดของยศทำให้แม่สมศรีนิ่งค้างไปในทันที เธอเข้าใจความหมายของเขาและรู้ดีว่ามันหมายถึงอะไร “โอ๊ยยยย...” แม่สมศรีบ่นอุบอิบอีกครั้ง “นายใหญ่ไปกินดีหมีมาหรือไงว่ะ...” ขณะที่ทั้งสองกำลังเม้าท์มอยกันอย่างออกรส คุณศักดิ์ก็เดินเข้ามาในโรงครัว สีหน้าของเขาดูเหนื่อยอ่อนแต่ก็เต็มไปด้วยความสงสัย เขาเห็นยศกับ
บทที่ 175 เมตตา ยศด้วย เมื่อราว45นาทีก่อนหน้านี้ ที่บริเวณโซนหน้าคนขับรถ ‘ไอ้ยศ…มึงต้องนิ่งไว้ มึงต้องนิ่ง!’ มือที่กำพวงมาลัยเริ่มชื้นเหงื่อไปหมด ครั้งก่อนก็ทีนึง นี่มันเวรกรรมอะไรของมึงที่ต้องมาขับรถให้เจ้านาย แล้วต้องทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นอะไรทั้งนั้น มึงมันคนขับมืออาชีพนะเว้ย จำไว้! กระจกกั้นโซ
บทที่ 166 เธออีกแล้วพิมชะงักไปเพียงเสี้ยววินาที รอยยิ้มหวานที่เคยประดับบนใบหน้าค่อยๆเลือนหาย การหึงคนที่จากโลกนี้ไปแล้วคงไม่ใช่เรื่องที่ดีนัก เธอรู้ว่าชัชพูดออกมาด้วยความหวังดี แต่คำว่า “ภรรยาเก่า” ของธนินทร์ก็ยังบาดใจเธออยู่ลึก ๆ อย่างไม่ทันตั้งตัว “คุณชัชคะ…” เสียงของพิมนุ่มนวล แต่แฝงความพยายามเ
บทที่ 155 เด็กดื้อต้องโดนอะไรนะ... NC+++++ ในขณะที่ธนินทร์กำลังจูบเธออย่างดูดดื่มไปตามใบหน้าและลำคอ มือบางก็ลูบไล้แผงอกแน่นของเขาอย่างหลงไหล แล้วกระซิบเสียงยั่วยวนกลับมา "วันนี้พิมดื้อกับคุณใช่ไหม" แล้วหัวเราะเบาๆ เมื่อเห็นแววตาที่เต็มไปด้วยความต้องการของธนินทร์ "ถ้าทุกครั้งที่พิมดื้อ คุณก็เอาพิม







