บทที่ 4

ค่ำคืนของวันที่เกิดเรื่อง นางจงใจรอคอยการมาเยือนของโจวเช่อ และเขาก็ไม่ทำให้นางผิดหวัง นางเดินออกไปยังลานหน้าเรือนซอมซ่อของเรือนหลังจวนตระกูลหยวน โยนท่อนไม้ไผ่ที่ตนลงมือเหลากับมือ

‘ห้ามใช้กำลังภายใน’ นางต่อรอง

โจวเช่อเองแม้รับท่อนไม้ไผ่ไปแต่กลับยืนมองหน้านางอย่างงงงัน

‘มิใช่สงสัยหรือว่าข้าทำอย่างไรให้คุณชายห้าขาหักโดยไม่มีใครสงสัย’ นางยิ้มที่มุมปาก ‘ยั้งมือด้วย’ นางกล่าวพร้อมกับจับด้ามกระบี่ไม้ไผ่แน่น จากนั้นก็พุ่งตัวเข้าจู่โจมโจวเช่อ

ความคล่องแคล่วรวดเร็ว รวมไปถึงกระบวนท่าทีพิสดาร ทำให้โจวเช่อได้แต่ลอบตื่นตระหนก จริงอยู่นางไม่อาจเอาชนะเขาได้ เพราะนางไร้ความแข็งแกร่งและไร้ลมปราณ

ถึงอย่างนั้นคนที่สามารถต้อนเขา จนเกือบพลั้งมือใช้กำลังภายในหลายครั้ง กลับเป็นเพียงเด็กสาววัยสิบสี่ ทั้งยังเป็นคุณหนูเจ็ดตระกูลหยวนผู้อ่อนแอในวันวาน

ไม่นานเขาก็เป็นฝ่ายเพลี่ยงพล้ำดังคาด กระบี่ไม้ไผ่ของหยวนหรูจ่อลงไปยังขั้วหัวใจของเขา โดยที่กระบี่ในมือของเขาทำได้เพียงหยุดอยู่ที่หัวไหล่ของนางเท่านั้น

‘เพลงกระบี่ของเจ้าอ่อนด้อยจนเกินไป กระบี่ก็เบาจนเจ้าไม่อาจกะน้ำหนักให้เหมาะสม เจ้าต้องหากระบี่ใหม่ กระบี่ที่เหมาะกับเพลงกระบี่ตระกูลซือถู’

ชายหนุ่มขมวดคิ้วมองนางราวกับมองคนเสียสติ แต่นางกลับไม่สะทกสะท้าน ‘ให้เวลาเจ้าใคร่ครวญสามวัน หากตัดสินใจว่าจะเป็นคนของข้า ให้มาหาข้าเวลาเดียวกันนี้ หากไม่ก็ถือเสียว่าเราไม่เคยพบและไม่รู้จักกัน’

‘ทำไมข้าต้องทำเช่นนั้น’

‘ห้าร้อยปีก่อนเคยมีพรรคใหญ่พรรคหนึ่ง นามนั้นคือหอกระเรียนหยก บุรุษที่เคยเป็นหัวหน้าพรรคนามว่าเสียนหวงอี้’

‘เขาเป็นใคร’

‘เอาเป็นว่าข้ารู้จักเขา ขอเพียงเจ้าหาประวัติของเขาพบ การจะรู้จักข้านั้นไม่ยาก’

ยืนครุ่นคิดและมองหยวนหรูตรงหน้า โจวเช่อได้แต่ขมวดคิ้วด้วยความเคลือบแครง “ข้ามีเรื่องหนึ่งสงสัย”

“หาเขาพบแล้วกระมัง” ไม่คาดว่านางจะเดาออก

“ท่านจะเป็นคนรู้จักกับเจ้าสำนักฝ่ายธรรมะผู้โด่งดังผู้นั้นได้อย่างไร ในเมื่อเขาตายไปเกือบห้าร้อยปีแล้ว

“ข้าไม่ได้รู้จักเขา แต่ข้าเป็นคนสังหารเขา”

ในยามที่กล่าวน้ำเสียงของนางแฝงเอาไว้ด้วยรังสีอำมหิตจนเขารู้สึกได้ เพียงแต่มันช่างสวนทางกับบุคลิกของเด็กสาววัยสิบสี่ยิ่งนัก

 “ช้าก่อน!” โจวเช่อชะงัก “คนที่สังหารเสียนหวงอี้...แซ่ซือถู...นางมารพรรคหงส์เหิน หรือว่าท่านก็คือซือถูชิงหลัน”

หยวนหรูกลอกตา “เจ้าไปได้ชื่อนี้มาจากที่ใด หรือที่บันทึกเอาไว้เป็นเช่นนี้ ซือถูชิงหลันอยากแต่งเข้าตระกูลเสียน นางจะลงมือสังหารเสียนหวงอี้ได้อย่างไรกัน”

โจวเช่อเองก็คล้ายลังเล เขาลอบติดสินบนขันทีผู้หนึ่ง เพื่อให้เขาได้เข้าไปค้นหอจดหมายเหตุของวังหลวง และที่นั่นมีเพียงบันทึกเล่มเดียวที่กล่าวถึงบุรุษนามเสียนหวงอี้

“ช้าก่อน ซือถูชิงหลันมีพี่สาว เสียนหวงอี้เองก็มีน้องชายผู้หนึ่ง เสียน...”

“เสียนหวงเฟิง”

โจวเช่อเองก็คล้ายเพิ่งนึกขึ้นได้ เขามองเด็กสาวตรงหน้าก่อนพยายามนึกถึงเรื่องต่างๆ ที่ได้อ่าน “แต่ในนั้นบันทึกเอาไว้เช่นนั้นจริงๆ ซือถูชิงหลันลงมือสังหารเสียนหวงอี้เพราะนางถูกหลอกใช้ กระทั่งทำให้พรรคมารและฝ่ายธรรมะล่มสลาย สองพรรคใหญ่ไร้ผู้นำ ทำให้ยุทธภพสั่นคลอน”

อา...น้องสาวของนางกับเสียนหวงเฟิงช่างเก่งกาจ

“ในที่สุดนางก็ตาสว่าง นามของข้าไม่มีในจารึกล้วนไม่เป็นไร นามของเสียนหวงเฟิงยิ่งไม่สำคัญให้เอ่ยถึง”

“ท่านหมายความว่าอย่างไร”

“เสียนหวงเฟิงและเสียนหวงอี้ แท้จริงแล้วพวกเขาคือฝาแฝด ข้าสังหารเสียนหวงอี้ต่อมาคิดว่าเขาคงปลอมตัวเป็นพี่ชาย หลังจากที่หลอกล่อให้น้องสาวของข้าสังหารข้า คนอย่างเสียนหวงเฟิงคงไม่จริงใจกับผู้ใด น้องสาวผู้โง่งมของข้าคงรู้เรื่องนี้ต่อมา ดังนั้นนางจึงลงมือสังหารเขา” หยวนหรูแค่นหัวเราะแต่กลับไม่รู้สึกขัน

“ช่างเถิด ข้าล้วนไม่ติดค้างผู้ใด คิดแค้นไปแล้วอย่างไรเล่า ในเมื่อคนก็ล้วนตายไปแล้ว” นางถอนหายใจออกมา

“ผู้อาวุโส” โจวเช่อมีท่าทีอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด เขาเชื่อในสิ่งที่นางกล่าวอย่างไม่ต้องสงสัย

เห็นท่าทีของเขาหยวนหรูก็กล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง “อาจารย์ของเจ้าถูกฝังอยู่ที่ใด”

“เมืองฉงชิ่ง”

“คุกเข่าไปทางนั้น” นางสั่งและเขาก็ทำตามด้วยใบหน้างงงัน “คารวะเขา พร้อมกับบอกเขาว่าวันนี้เจ้าจะรับอาจารย์อีกคน คนที่จะช่วยเจ้าแก้แค้น ไม่ลุล่วงไม่เลิกรา”

โจวเช่อชะงักงันไปครู่ใหญ่ เขาเงยหน้าขึ้นจ้องใบหน้าอ่อนเยาว์ของหยวนหรู แต่เมื่อมองเห็นแววตาเรียบเฉยดุดัน เขาก็ตัดสินใจได้ในทันที

“เอาละคุกเข่าให้ข้า พร้อมกับกล่าวสาบาน”

เขาทำตามอย่างว่าง่าย

“เพลงกระบี่และเคล็ดวิชาที่ข้าสอนให้ เจ้าไม่อาจส่งมอบให้ผู้อื่นทั้งยังไม่อาจรับศิษย์ แต่หากเจ้ามีทายาทที่เป็นสายเลือดของเจ้าเอง ไม่ว่าหญิงหรือชาย เจ้าสามารถส่งต่อให้เขา เช่นสมบัติที่ตกทอดของตระกูล”

โจวเช่อตกตะลึง “ท่าน...พูดจริงหรือ”

“ข้ายังพูดไม่จบ”

“ขอรับ”

“แต่เจ้าไม่อาจเอ่ยถึงนามของข้าแม้ครึ่งคำ หากผู้ใดถามเจ้าก็บอกว่าอาจารย์ผู้ล่วงลับผู้นั้นเป็นคนสอนให้เจ้า เรื่องทั้งหมดระหว่างเจ้ากับข้าต้องเก็บเป็นความลับห้ามแพร่งพราย”

“ข้าน้อยทราบแล้ว”

“ศิษย์ทราบแล้ว” นางแก้ให้เขา

“ขอรับอาจารย์ ศิษย์ทราบแล้ว”

หยวนหรูพยักหน้า “ข้าไม่อาจใช้วิธีอื่น นอกจากเจ้าต้องแสดงถึงความจริงใจให้ข้าเห็น ข้าให้เจ้าคุกเข่ารับข้าเป็นอาจารย์เพราะเล็งเห็นว่าเจ้าเห็นอาจารย์ของเจ้าสำคัญกว่าชีวิต เจ้าเดินทางเข้าเมืองอู่โจวไม่ใช่เพื่อตนเอง แต่เพื่อแก้แค้นแทนอาจารย์ ดังนั้นข้าจึงเลือกที่จะเชื่อใจเจ้า”

แต่หากไม่นางก็มีวิธีกำจัดเขา และหวังว่านางคงไม่จำเป็นต้องทำเช่นนั้น!!!

“ต่อหน้าผู้อื่นข้าจะปฏิบัติต่อเจ้าเหมือนเจ้าเป็นอาจารย์ ทั้งนี้ก็เพื่อให้ผู้อื่นเข้าใจเช่นนั้น แต่หากไม่มีผู้ใดโดยรอบเรื่องนั้นแล้วแต่เจ้า”