Mag-log in"คุณหนูครับจะอยู่กี่วันครับมารอบนี้ สมจะได้ให้แม่ครัวอยู่ได้ถูก เพราะมันถามมาลุงสมเลยบอกว่าเดี๋ยวถามคุณพิก่อน"
พิธานคิดว่าหลบมาอยู่ที่นี่สักสองสามคืนก็ยังดีเมื่อที่บ้านเร่งเร้าทั้งเรื่องงานและเรื่องมีครอบครัว ซึ่งตัวเขาเองไม่ค่อยชอบใจเท่าไรนักเพราะโตๆกันแล้ว
"อีกสองวันครับลุงสม แล้วเห็นเจ้าที่รักไหมผมปล่อยไปเมื่อกี้เงียบเลย"
"เดี๋ยวลุงสมดูให้ครับ ไม่ใช่มุดรั้วไปบ้านโน้นอีกนะลุงเห็นมันไปประจำ ยามคุณเผลอ"
พิธานพยักหน้าให้ลุงสมไปดู เมื่อเป็นเช่นนั้นเขาจึงเอนตัวลงบนเก้าอี้ไม้กลางเก่ากลางใหม่ที่ซื้อมาพร้อมบ้านสวนหลังนี้ แล้วหลับตาลงภาพพนักงานในโรงพยาบาลกำลังเดินกันให้ขวักไขว่ กับภาพบิดาและมารดาของเขาเร่งเร้าให้มีครอบครัวกับเจ้าสาวที่หาไว้ให้ จนเขาต้องหลบมาบ้านสวนเพื่อตั้งหลัก
"สงสารคุณพิเหมือนกันดูสิยามนี้จากเสือกลายเป็นแมวน้อยดีๆนี่เอง"
พูดจบลุงสมก็ปล่อยให้เจ้านายนอนสงบจิตสงบใจชั่วครู่แล้วออกไปตามหาเจ้าที่รักสุนัขตัวโปรดที่เพิ่งซื้อมาไม่นาน ลุงสมจำได้ว่ามันทำให้คุณพิของเขาดีขึ้นจริงๆ
เสียงก๊อกแก๊กดังมาจากหน้าบ้านทำให้ป้าบัวต้องเดินออกมาดูหลังจากทำงานบ้านเสร็จแล้ว
"อ้าวสม มาทำไมเปิดเข้ามาเลยประตูไม่ได้ล๊อค"
"มาหาเจ้าที่รักสิว่าอยู่แถวนี้ไหม บ้านโน้นก็ไม่มี"ลุงสมหน้าระห้อยเพราะถ้าเจ้าที่รักเป็นอะไรไปเจ้านายของเขาคงต้องเศร้าเหมือนเดิม
"ลองไปหาในสวนกุหลาบนะแก เห็นเคยเข้าไปอยู่หลายครั้ง ไปเลยฉันอนุญาต "
ลุงสมหายไปสักพักพร้อมกับเจ้าที่รักที่อยู่ในอ้อมกอด เนื้อตัวเปื้อนไปด้วยดินโคลนจากเพิ่งรดน้ำต้นไม้ไปหยกๆ
"เจ้านายของเอ็งมากี่วันละรอบนี้ มีอะไรบอกได้นะฉันยินดีช่วย"
ลุงสมขอบคุณป้าบัวยกใหญ่ที่เป็นบ้านใกล้เรือนเคียงที่พึ่งพาได้ตลอดในความมีน้ำใจยอมเขาตัองการความช่วยเหลือ
"หลายวันอยู่ ได้แล้วเจ้าที่รักมอมเชียวกำลังจะคุ้ยกระถางเลย ดีที่จับออกมาทัน"
"ไม่เป็นไรนะแก ฉันไม่ได้ว่าอะไร แต่ก็ซนเหลือเกินเจ้าที่รักของเจ้านายเอ็งนะตาสม กุหลาบฉันกำลังงามคุณหนูของฉันชอบมันเสียด้วยสิ ถ้าเสียหายก็ให้เจ้านายแกมารับผิดชอบก็แล้วกัน"
ป้าบัวหัวเราะทีเล่นทีจริง ลุงสมก็รู้ว่าป้าบัวเป็นคนใจดี เธอพูดจาแบบนั้นอย่างนั้นเองแต่ถ้าเกิดเหตุการณ์จริงเจ้านายของเขาคงไม่นิ่งนอนใจแน่นอน
บ้านของช่อชมพู...
"คุณแม่คะ คุณพ่อไม่อยู่เหรอหนูไม่เห็นเลยเช้านี้ "ช่อชมพูถามแม่เธอไปแต่ก็รู้คำตอบอยู่เต็มอกว่าประมุขของบ้านตัองไปค้างอ้างแรมที่อื่นเสมอ
"คุณพ่อบอกแม่แล้วว่าจะไม่กลับ ช่อละไปไหนหรือเปล่าเช้านี้ลูก"
คุณแม่ของช่อชมพูเอ่ยถามด้วยใบหน้าที่เหมือนไม่ค่อยได้นอนมาทั้งคืน แต่เธอก็พอจะดูออกเพราะมันเป็นแบบนี้มานานมากจนเธอชิน ถ้าเธอแต่งงานไปกับจินพจน์ชีวิตของเธอคงไม่ต่างจากแม่ของเธอเท่าไร
"ไม่รู้สิคะแม่ อยากไปนะคะแต่จับต้นชนปลายไม่ถูกคะว่าจะไปที่ไหนดี ในเมื่อพ่อประกาศอยู่ปาวๆว่าบ้านเรากำลังแย่ ช่อว่าช่อควรหางานทำคะ วุฒิการศึกษาของช่อไม่รู้ใครจะกล้าจ้างนะคะ"
ช่อชมพูเอ่ยขึ้นมาลอยๆเธอคิดอะไรไม่ออกจริงๆขณะนี้ว่าจะไปทางไหนดี มันมืดมนไปหมดเมื่อในอนาคตเธอต้องหมั้นกับจินพจน์นั่นเอง
ขณะที่คิดบิดาของเธอก็เดินเข้ามาพอดี ช่อชมพูก็อดที่จะกระแนะกระแหนบิดาของเธอไม่ได้เมื่อเห็นเขาเดินเข้ามา
"อีกหน่อยหนูคงไม่ต่างจากแม่เท่าไร เพราะจินพจน์ก็ไม่ต่างจากพ่อเลย"
"ยัยช่อ...เจอหน้าก็หาเรื่องฉันเลยนะ แต่ฉันจะไม่โกรธแกสักวันเพราะฉันจะบอกแกว่าเดือนหน้าแกเตรียมตัวหมั้น กำหนดวันเรียบร้อยแล้ว วันนี้ฉันเลยอารมณ์ดีเป็นพิเศษเพราะบ้านเรากลับมาเหมือนเดิมแล้ว เขายอมช่วยเหลือเรา"
"คะพ่อ...ช่อทราบคะว่าต้องหมั้นแต่ทำไมเร็วจังคะ ช่อยังไม่ทันตั้งตัวเลย"ช่อชมพูเอ่ยถามด้วยสีหน้าเรียบเฉยแต่ก็อยากรู้เหตุผลอยู่ดีว่าทำไม
"ทางโน้นเร่งมา เค้ากลัวแกเปลี่ยนใจนะ เขาคงรู้นิสัยแกแหละกับจินพจน์ ลูกเขยพ่อในอนาคตคงทันแก ฮ้า...ฮ้า..."
พ่อของเธอมองเห็นเธอเป็นตัวตลก จนช่อชมพูอ่อนใจ บิดาของเธอดูภูมิใจเหลือเกินที่ได้จินพจน์มาเป็นเขย ทั้งที่บิดาของเธอก็รู้อยู่เต็มอกว่าจินพจน์มีผู้หญิงทั่วเมือง และถ้าต้องมีลูกสาวตัวเองเพิ่มอีกคนดูพ่อจะภูมิใจเหลือเกิน
"ดูพ่อจะชอบนายจินพจน์นี่เหลือเกินนะคะ ทำไมพ่อไม่หมั้นเสียเองละคะ"
"ช่อ..."มารดาของเธอปรามช่อชมพูเมื่อเห็นเธอต่อปากต่อคำบิดาไม่หยุด
"แม่ไม่ต้องห่วงหรอกคะช่วงนี้พ่อใจดีกับช่อคะ เพราะทำเงินให้เขา เขาไม่ทำอะไรช่อหรอกเชื่อเถอะแม่จะไปทำอะไรก็ไปเถอะเดี๋ยวโดนลูกหลงจากช่อนะคะ"
บิดาของเธอไม่โกรธเพราะเคลียร์ปัญหาหนี้สินได้เพราะเหมือนขายลูกสาวกินโดยไม่สนใจเสียด้วยซ้ำว่าเธอจะรู้สึกอย่างไร
"แกรู้วันเวลาแล้วนะเตรียมตัวให้ดี หวังว่าแกจะไม่ทำให้ฉันผิดหวังนะช่อชมพู"
พูดจบบิดาของเธอก็เดินขึ้นห้องชั้นที่สองของบ้านโดยมีคุณแม่ของเธอตามไปรับใช้อีกเช่นเคย ช่อชมพูส่ายหัว
"ก็เพราะผู้ชายมันเจอผู้หญิงอย่างแม่ไง มันเลยได้ใจเป็นแบบนี้กันหมด แต่อย่างไอ้จินพจน์มันต้องเจออย่างช่อชมพูมันจะต้องรีบถอนหมั้นโดยเร็วไวหึ..."
เมื่อช่อชมพูกับพิธานรู้ตัวเองว่าต่างคนต่างไม่มีใครแล้ว ไรราท้องก่อนแต่งส่วนจินพจน์ก็ทำสิโรบลท้อง เธอและเขาก็มีอิสระในการคบหากันมากขึ้นด้วยความห่วงหาและผุกพันธ์ของทั้งคู่ที่เริ่มจากคืนนั้น ที่เธอและเขาต่างเมาจนต้องมาพบเจอกันและเกี่ยวข้องกันมาจนถึงวันนี้"คุณคิดหรือครับว่าผมจะปล่อยคุณไปง่ายๆช่อชมพู คุณมาหาผมถึงในบ้านแล้วแบบนี้ มา..มะ มาให้ผมกอดเสียดีๆนะครับ"ช่อชมพูถูกพิธานแกล้งอีกไม่รู้ว่าเป็นครั้งที่เท่าไร เธอรู้แต่ว่าไม่เคยหนีเงื้อมือเขาพ้นสักทีเวลากระชั้นชิดแบบนี้ เธอจะเป็นฝ่ายเสียเปรียบทันทีเพราะเขาทำให้เธอโอนอ่อนไร้เรี่ยวแรงเหมือนโดนดูดพลังออกจากตัวโดยอัตโนมัติ"คุณจะทำอะไรช่อคะ อย่าสินาย...ป้าบัวรออยู่คะ ฉันมาเที่ยวหาป้าบัวนะคะ นายอย่าแกล้งฉันแบบนี้ ป่านนี้ป้าบัวตามหาฉันแย่แล้ว"พิธานไม่ฟังเสียงป้าบัวก็ป้าบัวเถอะตอนนี้ เขารักช่อชมพูมากไม่อยากปล่อยเธอไป อะไรก็ขวางไม่ได้ เขาโน้มหน้าเข้าไปกอดหอมอย่างตั้งใจ ส่วนเธอใช้มือดันเขาให้ออกห่าง เกรงว่าป้าบัวกำลังจะเดินตามหาเธออยู่ในขณะนี้ ซึ่งมันก็เป็นจริงตามนั้นเสียด้วยบ้านป้าบัว..."คุณหนูคะ คุณหนู"เสียงป้าบัวตะโกนเรียกเมื่อช่อชมพูหายไปนา
คุณฐาปนาบิดาของพิธานเมื่อทราบว่าทางโน้นจับลูกสาวมาย้อมแมวขาย เขาเห็นแก่ความเป็นเพื่อนกันมานาน จึงยอมความและอโหสิกรรมให้ทั้งคู่แล้วเอ่ยกับพิธานว่า"พ่อแล้วแต่แก พ่อผิดเองที่ไว้ใจคนมากไปไม่นึกว่าเพื่อนที่คบกันมานานจะทำกันได้ แล้วไรราละลูกทำหน้าอย่างไงเมื่อแกรู้ความจริง""ผมไม่ทราบจริงๆครับ เมื่อคุยทุกอย่างแล้วก็เดินออกมาเลย ไม่รู้ว่าเขาคุยกับพ่อว่าอย่างไรกันบ้าง พ่อลูกกันเขาคงคุยกันรู้เรื่องละ ว่าแต่คุณพ่อเถอะ งานแต่งจองทั้งโรงแรมและอาหารสารพัดเยอะแยะมากมายทำไงครับ"พิธานเป็นห่วงบิดาของเขากลัวจะคิดมากเมื่อเกิดเรื่องขึ้น เป็นเรื่องที่ไม่คิดว่าจะเกิดขึ้นกับครอบครัวเขาได้"ไม่เป็นไรพิธาน พ่อจัดการได้ไม่กี่ล้านเอง ดีกว่าแกต้องไปรับเป็นพ่อของลูกใครก็ไม่รู้ พ่อจัดการเองได้"บิดาของเขานิ่งเงียบ เขายอมรับผิดที่เกือบทำให้ทั้งชีวิตของลูกชายรับกรรมโดยไม่ตั้งใจ"งั้นผมขอตัวไปบ้านสวนนะครับคุณพ่อ"บิดาของเขาพยักหน้า ให้พิธานไปแต่โดยดีไม่ทัดทานใดๆทั้งสิ้น ใจของพิธานตอนนี้นึกคิดถึงแต่ช่อชมพูภรรยาของเขาเท่านั้น"ไปหาเจ้าที่รักก่อนดีกว่านอนโรงพยาบาลมาหลายวันแล้ว ป่านนี้น่าจะดีขึ้นแล้ว"พิธานมุ่งหน้าไปยัง
ไรรานั่งลูบท้อง มองท้องของเธอแล้วลูบเบาๆ ในใจก็คิดว่าควรจะให้พิธานมารับเป็นพ่อของเด็กครั้งนี้หรือไม่"ฉันควรทำอย่างไรดีนะเพื่อให้เป็นทางออกของทุกคน แล้วเด็กนี่ละในเมื่อพ่อของมันไม่รับผิดชอบฉันต้องทำอะไรสักอย่างแล้ว""หรือแกจะให้ฉันเร่งรัดงานแต่งให้เร็วขึ้นกว่าเดิมแกจะว่าอย่างไร"เธอสะดุ้งตกใจเมื่อบิดาเดินมาข้างหลังโพร่งขึ้นมาอย่างนั้นเมื่อบิดาของเธอยื่นข้อเสนอมาแบบนั้นไรราก็มิอาจขัดได้ เธอจึงตามใจบิดาให้ปล่อยเลยตามเลยเพราะท้องของเธอก็โตขึ้นทุกวันจนยากที่จะปกปิดยิ่งตอนนี้เธอคิดอะไรไม่ออกจึงปล่อยให้บิดาของเธอจัดการในที่สุดบ้านของพิธาน..."พิธานทางโน้นเขาเร่งเรื่องแต่งงานมานะ ขอเป็นวันสองวันนี้เลยแกจะว่ายังไง ให้พ่อจัดการเลยไหม ดูสิหนูไรรานี่ใจร้อนจริงๆเลย ฮ่า...ฮ่า"พิธานนิ่งเงียบเขารู้ดีว่าอย่างไรเสียก็ขัดบิดาเขาไม่ได้ จนกว่าจะมีหลักฐานบางอย่างมายืนยัน เขากับช่อชมพูเพิ่งญาติดีกันเขาจึงไม่อยากให้เธอมารับรู้เรื่องนี้ตอนนี้ เหมือนเรื่องของเธอจะยุ่งยากไม่ต่างจากเขาเท่าไรเลย"เราต้องพิสูจน์ให้ได้ว่าเธอทำไมถึงเร่งรัดเรื่องแต่งงานกับเรา นักสืบไงว่าวันๆเธอไปไหนมาบ้างจริงสิ"พิธานคิดได้เช่นนั้
หลายวันต่อมา...สิโรบลเงียบหายไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น จินพจน์หลังจากเกิดเรื่อง บิดาของเขาสั่งห้ามคบกับสิโรบลอีก สิโรบลทำใจ เธอเตรียมตัวเก็บของเพื่อที่จะย้ายไปอยู่ต่างประเทศแทน "พี่ไก่คะ สิมีเรื่องปรึกษาคะ"สิโรบลโทรหาผู้จัดการส่วนตัวเพื่อต้องการปรึกษาอะไรบางอย่างเกี่ยวกับเรื่องที่เธอท้องกับจินพจน์แล้วต้องการย้ายไปอยู่ต่างประเทศจนกว่าจะคลอดลุกแล้วเธอจะกลับมาแต่เป็นเวลาเท่าไรไม่อาจทราบได้"เธอแน่ใจนะว่าจะทำแบบนี้ เพราะพ่อจินพจน์มีอิทธิพลน่าดูนะเธอ ฉันกลัวว่าเธอจะถูกเขากลั่นแกล้งไม่ได้ผุดได้เกิดนะสิ สิโรบล""สิคิดดีแล้วคะ เขาใจร้ายกับสิก่อนคนพวกนี้ต้องทำแบบนี้คะถึงจะรู้สึก พี่ไก่ไม่ต้องห่วงคะสิมีลูกของเขาอยู่ในท้องเขาไม่กล้าทำอะไรสิหรอก ลูกโตพอรู้เรื่องเดี๋ยวสิจะกลับมาพอเขาเห็นเด็กสิก็อยากรู้เหมือนกันว่าเขาจะรู้สึกทำหน้ากันอย่างไร คิดแล้วสะใจคะ"งานแถลงข่าวของนางงามระดับแถวหน้าอย่างสิโรบลก็ถูกจัดขึ้น เธอยอมรับว่าคิดดีแล้วและจะไม่คิดอีก ทุกอย่างเตรียมพร้อมสำหรับการเดินทาง สิโรบลตั้งใจโยนระเบิดลูกใหญ่ไว้ให้จินพจน์แก้ไข เธอจะหายไปจากเมืองไทยทันทีหลังแถลงข่าวนักข่าวมากันพร้อมหน้า ทุกคนต้
ทางที่เขากับเธอกำลังจะไป เป็นทางที่ช่อชมพูกับพิธานมาประจำเมื่อยามเครียดแต่คราวนี้มันต่างกันที่ว่าเขาพาเธอเลี้ยวเข้าบ้านสวนของเขาทันทีไม่เปิดโอกาสให้เธอบอกกล่าวเรื่องบ้านป้าบัวที่อยู่ใกล้ๆเลย"คุณบ้านสวนนี่ คุณพาฉันมาไม่บอกไม่กล่าวอีกแล้ว "ช่อชมพูต่อว่าเขาที่พาเธอมา แต่สุดท้ายเธอก็ชื่นชอบบรรยากาศบ้านอยู่ดีเมื่อได้เข้ามาถึงตัวบ้าน"บรรยากาศดีมากเลย พอๆกับบ้านป้าบัวเลย"เธอพึมพำคนเดียวเมื่อเข้ามาสู่ตัวบ้าน พิธานพาเธอเข้ามา ส่วนตัวเขาเดินเข้าหลังบ้านไป ลุงสมไม่อยู่ตั้งแต่เจ้าที่รักป่วยเขาก็ลากลับบ้าน กลับไปดูแลสวนก่อนสักพักพิธานก็เดินออกมาพร้อมกับเครื่องดื่มและของว่างง่ายๆที่มีอยู่ในตู้เย็น เขาจะซื้อไว้ทุกครั้งที่แวะมาบ้านสวนแห่งนี้"เขิญครับ...แล้วอย่าพึ่งต่อว่าผมที่พาคุณมาที่นี่อีก ผมคิดว่าคุณคงเข้าใจเวลาที่เราต้องการความสบายใจก็อยากหาที่สงบเพื่อให้ใจแข็งแกร่งขึ้นเพื่อไปเจอและต่อสู้สิ่งภายนอกได้อีกนะครับ ช่อชมพูผมเอ่อ..."พิธานเงียบไปเขาจะพูดดีหรือไม่ในเมื่อเขาเพิ่งต่อว่าเธอหยกๆไปเมื่อกี้นี้"อะไรคุณพูดอยู่ดีๆก็เงียบ ฉันเข้าใจเอาเป็นว่าฉันนั่งเป็นเพื่อนคุณจนกว่าคุณจะสบายใจแล้วพาฉันไปส่
จินพจน์เมื่อถูกสิโรบลมัดมือชกขนาดนี้ เขานั่งกุมขมับอยู่ที่โต๊ะ เมื่อเกิดปัญหาขึ้นมาจินพจน์มีผู้หญิงมานับไม่ถ้วน แต่เขาไม่เคยปล่อยให้พลาดขนาดนี้ กับสิโรบลเขากำชับเธอทุกครั้งให้ทานยาคุมกำเนิด แต่เธอตลบหลังเขาโดยการเอายาทิ้ง"พี่จิน...สิอยากมีลูกกับพี่จริงๆนะคะ""เธอทำอะไรลงไป เธอรู้ไหมว่าพ่อพี่จะต้องตัดพี่ออกจากกองมรดกอย่างแน่นอน ที่ทำแบบนี้เธอไปเอาออกสิโรบล"จินพจน์กล่าวอย่างไม่มีเยื่อใยเลยสักนิด"พี่จิน! นี่ลูกพี่นะ พี่ทำไมพูดแบบนี้คะ สิไม่ยอมถ้าพี่ไม่อยากเป็นข่าวดังก็คิดให้ดีว่าควรทำยังไงกับสิ ไม่ใช่ให้สิไปทำแท้งคะไม่ใช่"สิโรบลสู้หัวชนฝา เธอมาก่อนช่อชมพูด้วยซ้ำ เธอจะยอมให้ช่อชมพูมาชุบมือเปิบได้ยังไงกัน"ใจเย็นก่อนสิโรบล พี่เพียงแต่ไม่อยากให้เธอกับลูกลำบากนะ เราจะไม่ได้อะไรสักบาทด้วยซ้ำไปนะ เธอก็รู้พ่อพี่เป็นอย่างไรเชื่อพี่สิ สิโรบล"สิโรบลไม่ฟังเสียงเมื่อจินพจน์ร้ายกับเธอ เธอก็จะร้ายใส่เขาเช่นกัน จินพจน์มองเห็นอนาคตของตัวเองที่อยู่ข้างหน้า สิโรบลไม่ใช่ธรรมดาเธอกล้าปล่อยมีลูกกับเขาก็แสดงว่าเธอกล้าบ้าระห่ำและร้ายพอดู"ฉันมองเธอผิดไปจริงๆสิโรบล เธอไม่ใช่อย่างที่คิดเลย แผนของเธอแยบยลมาก"







