Masukความดื้อรั้นเอาแต่ใจของช่อชมพูทำให้เกิดเรื่องจนได้ ปานวาดนั่งดูอยู่ห่างๆ
"นาย...เป็นใครบังอาจมาเถียงเล่นลิ้นกับฉัน ฉันว่านายอยากลองดีใช่ไหม มาสิมาดวลเหล้ากันใครแพ้ จะให้ทำอะไรก็ได้"
ผู้หญิงที่ยืนอยู่ตรงหน้าในความมืดสลัวของแสงไฟพิธานก็พอดูออกว่าเธอน่ารัก สวยราวกับตุ๊กตาแต่สภาพในขณะมึนเมาตอนนี้มันทำให้เขาต้องการแกล้งเธอให้หัวเสียและเลิกเก่ง
"นั่งสิ..."
ช่อชมพูตาลายจนมองหน้าชายหนุ่มเป็นหลายคนในเวลาต่อมาแต่ไม่ยอมแพ้นั่งลงบนเก้าอี้ที่ว่างเปล่าเพราะพิธานมาคนเดียวเพื่อมาปลดปล่อยความเครียด
ชายหนุ่มถือว่าผู้หญิงที่มาสถานที่แบบนี้ กล้าแบบนี้ไม่ใช่ผู้หญิงที่ดีนัก
"เธอคงช่ำชองมากสินะ แม่สาวน้อยเดี๋ยวฉันจะพาเธอขึ้นสวรรค์เอง สวยเสียด้วยแม้อยู่ในความมืดก็ตาม"พิธานคิดแข่งกับเสียงเพลงที่กำลังหวานซึ้งและโรแมนติกจนไม่ได้ยินเสียงใครเป็นเสียงใคร
"ชน...คุณ มากับใครเหรอ ไปต่อกับผมที่ห้องสิรับรองสนุก"
สนุกในความหมายของช่อชมพู เขาคงมีเกมให้เล่นไม่มีอะไรมากกว่านี้แต่ในส่วนของพิธานเขาไม่คิดเช่นนั้น เขามองเธอเป็นผู้หญิงกลางคืนที่ออกมาหาเงินเที่ยวกินเที่ยวดื่มก็แค่นั้น
"ไปสิคุณ...ฉันไม่ยอมแพ้คุณหรอก ชีวิตฉันมีเรื่องสนุกให้ทำเยอะแยะรวมทั้งคุณด้วย"
ปานวาดเกิดปวดปัสสาวะเข้าห้องน้ำขึ้นมากระทันหัน ทิ้งให้เพื่อนรักอยู่กับพิธานที่หวังจะจ้องเขมือบเธอได้ทุกเวลา
"ไปสิคุณ ห้องผมอยู่ข้างบนนี่เอง เดี๋ยวมีเงินรางวัลให้อย่างงามถ้าคุณชนะ"
พิธานผู้ซึ่งหมกมุ่นอยู่กับงาน ถูกยัดเยียดสารพัดเข้าไปในหัวจนมองคนอื่นเป็นด้านลบเสียส่วนใหญ่ ช่อชมพูด้วยความเมาควบคุมสติไม่อยู่เดินตามเขาขึ้นห้องไปอย่างง่ายดาย
"อ้าว...ไอ้ช่อหายไปไหน ไปเข้าห้องน้ำแค่สิบนาทีเอง ดูสิกระเป๋ากุญแจรถก็อยู่ตรงนี้ สร้างเรื่องอีกแล้วไอ้ช่อเอ้ย..."
ช่อชมพูเดินตามพิธานขึ้นมายังห้องพักของโรงแรม ชายหนุ่มเชื้อเชิญเธอให้นั่งส่วนช่อชมพูมึนงงและเมาจนจำเหตุการณ์ที่ผ่านมาไม่ได้เลยในร้านเมื่อครู่ รู้แต่เธอเดินตามเขาขึ้นมาได้ยังไงไม่รู้เหมือนกัน
ส่วนพิธานเดินเข้าห้องน้ำ เขาก็เมาไม่แพ้กัน เมื่อเดินออกมาจากห้องน้ำก็เดินไปยังตู้เย็นเพื่อหาเครื่องดื่ม มาดวลกับแม่สาวที่อยู่ตรงหน้าทันที
"ใครเมาแล้วแพ้ทำตามสัญญาด้วย "
ไฟสลัวในห้องชวนให้เคลิบเคลิ้มเป็นยิ่งนัก พิธานไม่เปิดไฟให้สว่างเพราะกลัวหญิงสาวที่อยู่ตรงหน้าจดจำเขาได้ สติของเธอมีไม่ครบมากนักแต่ยามนี้ความเครียดบวกกับความเมาเข้ามาจู่โจมจนทำให้เขาขาดสติ
"ชน...อย่าลืมทำตามสัญญานะครับ"
พิธานนั่งไขว่ห้างเอาขาขึ้นข้างหนึ่ง มองไปยังเบื้องหน้า เธอสวยบาดตายิ่งนักแม้ในความมืด ช่อชมพูนั่งในลักษณะเริ่มเลื้อยลงกับโต๊ะ มึนเมาแทบจำอะไรไม่ได้เลย
"เธอแพ้แล้วแม่สาวน้อย..."
"อืม...แพ้อะไร ฉันไม่เคยแพ้ชั่วชีวิตของฉันไม่เคยแพ้สินายจำไว้ "
พิธานไม่สนใจอะไรทั้งสิ้นเขายอมรับว่าขาดสติจริงๆตอนนี้และต้องการระบายมันออกมาให้สบายใจขึ้น
"เธอมานี่..."
ขณะพูดก็จับหญิงสาวโยนลงบนเตียงในสภาพที่เมามายเสื้อผ้าหลุดรุ่ยจากการไม่ระวัง พิธานก้มลงพิจารณาใบหน้าสวยนั้น ปากนิดจมูกหน่อยเธอต้องตาเขายิ่งนักจนยากจะห้ามใจ ก้มลงไปจุมพิตเธออย่างเผลอไผลในทันควัน
ช่อชมพูอยากจะปัดป่ายปากอุ่นร้อนนั้นออกแต่เธอแขนขาหมดเรี่ยวแรงจนทำอะไรไม่ได้ พลันสมองที่ขาดสติคิดได้แค่เพียงว่า
"ก็แค่ครั้งเดียวช่างมัน ไอ้จินพจน์ต้องได้ของมีตำหนิแบบฉันหึ...หึ"
เมื่อคิดได้เช่นนั้นจูบอันเร่าร้อนก็เริ่มต้นขึ้นอย่างต่อเนื่องจนหยุดไม่ได้เลยในเวลาต่อมา
"เธอจูบใช้ได้นี่แม่สาวน้อย"
ขณะพูดมือก็ซุกไซ้เข้าไปในเสื้อผ้า แล้วแทบจะกระชากออกให้พ้นมือ
"อืม...คุณเสื้อผ้าฉันราคาแพงเบาหน่อย"
ช่อชมพูอดเสียดายเสื้อผ้าแบรนด์ที่เธอซื้อมาไม่ได้ จนต้องปรามให้พิธานเบามือกลัวว่ามันจะขาดติดมือออกมาเสียก่อน
"เธอใช้ของแพงด้วยเหรอ สงสัยต้องหาเงินอย่างหนักแล้วสินะได้สิฉันจะอนุเคราะห์ให้เธอเองนะแม่สาวน้อย คืนนี้เธอได้กำไรอย่างงามเลยเชียว"
พิธานเขี่ยเสื้อผ้าออกไปให้พ้นทาง ตัวเขาก็ไม่รอช้ารีบทำตามใจปรารถนาของตัวเองทันที วิธีนี้จะช่วยให้เขาสบายตัวและหลับได้สบายขึ้น
เกมรักดำเนินไปจนช่อชมพูหญิงสาวผู้ซึ่งไม่เคยผ่านมือชายรู้ซึ้งถึงความแปลกระคนปนความสุขอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน จนเขาพาเธอขึ้นสวรรค์หลายครั้งหลายคราสมราคาที่เขาจ่ายในตอนท้ายที่ช่อชมพูกำลังสะลึมสะลือด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์อย่างหนัก
"เธอบริสุทธิ์หรือนี่แม่สาวน้อย แต่ฉันรับผิดชอบเธอไม่ได้หรอกเพราะฉันกำลังจะแต่งงาน"
เมื่อเสร็จกิจธุระขึ้นสวรรค์ของพิธานเวลาก็ล่วงเลยมาจนเกือบรุ่งเช้า
"ฉันต้องไปแล้ว"พิธานยืนมองเธอพร้อมกับใส่เสื้อผ้าที่ถูกเหวี่ยงไปจากตัวเมื่อคืน เขาทิ้งเงินไว้ที่หัวเตียงให้เธอจำนวนหนึ่ง
"ซื้อเสื้อผ้าราคาแพงใส่ให้ชุ่มปอดเลยนะบาย..."แล้วพิธานก็หายไปในความมืดสลัวชองคืนนั้นปล่อยให้ช่อชมพูนอนอย่างอ่อนล้าอยู่บนเตียงโดยที่เธอไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่านอนถอดเสื้อผ้าเปลือยกายล่อนจ้อนไร้เสื้อผ้าติดกายสักชิ้น
เมื่อช่อชมพูกับพิธานรู้ตัวเองว่าต่างคนต่างไม่มีใครแล้ว ไรราท้องก่อนแต่งส่วนจินพจน์ก็ทำสิโรบลท้อง เธอและเขาก็มีอิสระในการคบหากันมากขึ้นด้วยความห่วงหาและผุกพันธ์ของทั้งคู่ที่เริ่มจากคืนนั้น ที่เธอและเขาต่างเมาจนต้องมาพบเจอกันและเกี่ยวข้องกันมาจนถึงวันนี้"คุณคิดหรือครับว่าผมจะปล่อยคุณไปง่ายๆช่อชมพู คุณมาหาผมถึงในบ้านแล้วแบบนี้ มา..มะ มาให้ผมกอดเสียดีๆนะครับ"ช่อชมพูถูกพิธานแกล้งอีกไม่รู้ว่าเป็นครั้งที่เท่าไร เธอรู้แต่ว่าไม่เคยหนีเงื้อมือเขาพ้นสักทีเวลากระชั้นชิดแบบนี้ เธอจะเป็นฝ่ายเสียเปรียบทันทีเพราะเขาทำให้เธอโอนอ่อนไร้เรี่ยวแรงเหมือนโดนดูดพลังออกจากตัวโดยอัตโนมัติ"คุณจะทำอะไรช่อคะ อย่าสินาย...ป้าบัวรออยู่คะ ฉันมาเที่ยวหาป้าบัวนะคะ นายอย่าแกล้งฉันแบบนี้ ป่านนี้ป้าบัวตามหาฉันแย่แล้ว"พิธานไม่ฟังเสียงป้าบัวก็ป้าบัวเถอะตอนนี้ เขารักช่อชมพูมากไม่อยากปล่อยเธอไป อะไรก็ขวางไม่ได้ เขาโน้มหน้าเข้าไปกอดหอมอย่างตั้งใจ ส่วนเธอใช้มือดันเขาให้ออกห่าง เกรงว่าป้าบัวกำลังจะเดินตามหาเธออยู่ในขณะนี้ ซึ่งมันก็เป็นจริงตามนั้นเสียด้วยบ้านป้าบัว..."คุณหนูคะ คุณหนู"เสียงป้าบัวตะโกนเรียกเมื่อช่อชมพูหายไปนา
คุณฐาปนาบิดาของพิธานเมื่อทราบว่าทางโน้นจับลูกสาวมาย้อมแมวขาย เขาเห็นแก่ความเป็นเพื่อนกันมานาน จึงยอมความและอโหสิกรรมให้ทั้งคู่แล้วเอ่ยกับพิธานว่า"พ่อแล้วแต่แก พ่อผิดเองที่ไว้ใจคนมากไปไม่นึกว่าเพื่อนที่คบกันมานานจะทำกันได้ แล้วไรราละลูกทำหน้าอย่างไงเมื่อแกรู้ความจริง""ผมไม่ทราบจริงๆครับ เมื่อคุยทุกอย่างแล้วก็เดินออกมาเลย ไม่รู้ว่าเขาคุยกับพ่อว่าอย่างไรกันบ้าง พ่อลูกกันเขาคงคุยกันรู้เรื่องละ ว่าแต่คุณพ่อเถอะ งานแต่งจองทั้งโรงแรมและอาหารสารพัดเยอะแยะมากมายทำไงครับ"พิธานเป็นห่วงบิดาของเขากลัวจะคิดมากเมื่อเกิดเรื่องขึ้น เป็นเรื่องที่ไม่คิดว่าจะเกิดขึ้นกับครอบครัวเขาได้"ไม่เป็นไรพิธาน พ่อจัดการได้ไม่กี่ล้านเอง ดีกว่าแกต้องไปรับเป็นพ่อของลูกใครก็ไม่รู้ พ่อจัดการเองได้"บิดาของเขานิ่งเงียบ เขายอมรับผิดที่เกือบทำให้ทั้งชีวิตของลูกชายรับกรรมโดยไม่ตั้งใจ"งั้นผมขอตัวไปบ้านสวนนะครับคุณพ่อ"บิดาของเขาพยักหน้า ให้พิธานไปแต่โดยดีไม่ทัดทานใดๆทั้งสิ้น ใจของพิธานตอนนี้นึกคิดถึงแต่ช่อชมพูภรรยาของเขาเท่านั้น"ไปหาเจ้าที่รักก่อนดีกว่านอนโรงพยาบาลมาหลายวันแล้ว ป่านนี้น่าจะดีขึ้นแล้ว"พิธานมุ่งหน้าไปยัง
ไรรานั่งลูบท้อง มองท้องของเธอแล้วลูบเบาๆ ในใจก็คิดว่าควรจะให้พิธานมารับเป็นพ่อของเด็กครั้งนี้หรือไม่"ฉันควรทำอย่างไรดีนะเพื่อให้เป็นทางออกของทุกคน แล้วเด็กนี่ละในเมื่อพ่อของมันไม่รับผิดชอบฉันต้องทำอะไรสักอย่างแล้ว""หรือแกจะให้ฉันเร่งรัดงานแต่งให้เร็วขึ้นกว่าเดิมแกจะว่าอย่างไร"เธอสะดุ้งตกใจเมื่อบิดาเดินมาข้างหลังโพร่งขึ้นมาอย่างนั้นเมื่อบิดาของเธอยื่นข้อเสนอมาแบบนั้นไรราก็มิอาจขัดได้ เธอจึงตามใจบิดาให้ปล่อยเลยตามเลยเพราะท้องของเธอก็โตขึ้นทุกวันจนยากที่จะปกปิดยิ่งตอนนี้เธอคิดอะไรไม่ออกจึงปล่อยให้บิดาของเธอจัดการในที่สุดบ้านของพิธาน..."พิธานทางโน้นเขาเร่งเรื่องแต่งงานมานะ ขอเป็นวันสองวันนี้เลยแกจะว่ายังไง ให้พ่อจัดการเลยไหม ดูสิหนูไรรานี่ใจร้อนจริงๆเลย ฮ่า...ฮ่า"พิธานนิ่งเงียบเขารู้ดีว่าอย่างไรเสียก็ขัดบิดาเขาไม่ได้ จนกว่าจะมีหลักฐานบางอย่างมายืนยัน เขากับช่อชมพูเพิ่งญาติดีกันเขาจึงไม่อยากให้เธอมารับรู้เรื่องนี้ตอนนี้ เหมือนเรื่องของเธอจะยุ่งยากไม่ต่างจากเขาเท่าไรเลย"เราต้องพิสูจน์ให้ได้ว่าเธอทำไมถึงเร่งรัดเรื่องแต่งงานกับเรา นักสืบไงว่าวันๆเธอไปไหนมาบ้างจริงสิ"พิธานคิดได้เช่นนั้
หลายวันต่อมา...สิโรบลเงียบหายไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น จินพจน์หลังจากเกิดเรื่อง บิดาของเขาสั่งห้ามคบกับสิโรบลอีก สิโรบลทำใจ เธอเตรียมตัวเก็บของเพื่อที่จะย้ายไปอยู่ต่างประเทศแทน "พี่ไก่คะ สิมีเรื่องปรึกษาคะ"สิโรบลโทรหาผู้จัดการส่วนตัวเพื่อต้องการปรึกษาอะไรบางอย่างเกี่ยวกับเรื่องที่เธอท้องกับจินพจน์แล้วต้องการย้ายไปอยู่ต่างประเทศจนกว่าจะคลอดลุกแล้วเธอจะกลับมาแต่เป็นเวลาเท่าไรไม่อาจทราบได้"เธอแน่ใจนะว่าจะทำแบบนี้ เพราะพ่อจินพจน์มีอิทธิพลน่าดูนะเธอ ฉันกลัวว่าเธอจะถูกเขากลั่นแกล้งไม่ได้ผุดได้เกิดนะสิ สิโรบล""สิคิดดีแล้วคะ เขาใจร้ายกับสิก่อนคนพวกนี้ต้องทำแบบนี้คะถึงจะรู้สึก พี่ไก่ไม่ต้องห่วงคะสิมีลูกของเขาอยู่ในท้องเขาไม่กล้าทำอะไรสิหรอก ลูกโตพอรู้เรื่องเดี๋ยวสิจะกลับมาพอเขาเห็นเด็กสิก็อยากรู้เหมือนกันว่าเขาจะรู้สึกทำหน้ากันอย่างไร คิดแล้วสะใจคะ"งานแถลงข่าวของนางงามระดับแถวหน้าอย่างสิโรบลก็ถูกจัดขึ้น เธอยอมรับว่าคิดดีแล้วและจะไม่คิดอีก ทุกอย่างเตรียมพร้อมสำหรับการเดินทาง สิโรบลตั้งใจโยนระเบิดลูกใหญ่ไว้ให้จินพจน์แก้ไข เธอจะหายไปจากเมืองไทยทันทีหลังแถลงข่าวนักข่าวมากันพร้อมหน้า ทุกคนต้
ทางที่เขากับเธอกำลังจะไป เป็นทางที่ช่อชมพูกับพิธานมาประจำเมื่อยามเครียดแต่คราวนี้มันต่างกันที่ว่าเขาพาเธอเลี้ยวเข้าบ้านสวนของเขาทันทีไม่เปิดโอกาสให้เธอบอกกล่าวเรื่องบ้านป้าบัวที่อยู่ใกล้ๆเลย"คุณบ้านสวนนี่ คุณพาฉันมาไม่บอกไม่กล่าวอีกแล้ว "ช่อชมพูต่อว่าเขาที่พาเธอมา แต่สุดท้ายเธอก็ชื่นชอบบรรยากาศบ้านอยู่ดีเมื่อได้เข้ามาถึงตัวบ้าน"บรรยากาศดีมากเลย พอๆกับบ้านป้าบัวเลย"เธอพึมพำคนเดียวเมื่อเข้ามาสู่ตัวบ้าน พิธานพาเธอเข้ามา ส่วนตัวเขาเดินเข้าหลังบ้านไป ลุงสมไม่อยู่ตั้งแต่เจ้าที่รักป่วยเขาก็ลากลับบ้าน กลับไปดูแลสวนก่อนสักพักพิธานก็เดินออกมาพร้อมกับเครื่องดื่มและของว่างง่ายๆที่มีอยู่ในตู้เย็น เขาจะซื้อไว้ทุกครั้งที่แวะมาบ้านสวนแห่งนี้"เขิญครับ...แล้วอย่าพึ่งต่อว่าผมที่พาคุณมาที่นี่อีก ผมคิดว่าคุณคงเข้าใจเวลาที่เราต้องการความสบายใจก็อยากหาที่สงบเพื่อให้ใจแข็งแกร่งขึ้นเพื่อไปเจอและต่อสู้สิ่งภายนอกได้อีกนะครับ ช่อชมพูผมเอ่อ..."พิธานเงียบไปเขาจะพูดดีหรือไม่ในเมื่อเขาเพิ่งต่อว่าเธอหยกๆไปเมื่อกี้นี้"อะไรคุณพูดอยู่ดีๆก็เงียบ ฉันเข้าใจเอาเป็นว่าฉันนั่งเป็นเพื่อนคุณจนกว่าคุณจะสบายใจแล้วพาฉันไปส่
จินพจน์เมื่อถูกสิโรบลมัดมือชกขนาดนี้ เขานั่งกุมขมับอยู่ที่โต๊ะ เมื่อเกิดปัญหาขึ้นมาจินพจน์มีผู้หญิงมานับไม่ถ้วน แต่เขาไม่เคยปล่อยให้พลาดขนาดนี้ กับสิโรบลเขากำชับเธอทุกครั้งให้ทานยาคุมกำเนิด แต่เธอตลบหลังเขาโดยการเอายาทิ้ง"พี่จิน...สิอยากมีลูกกับพี่จริงๆนะคะ""เธอทำอะไรลงไป เธอรู้ไหมว่าพ่อพี่จะต้องตัดพี่ออกจากกองมรดกอย่างแน่นอน ที่ทำแบบนี้เธอไปเอาออกสิโรบล"จินพจน์กล่าวอย่างไม่มีเยื่อใยเลยสักนิด"พี่จิน! นี่ลูกพี่นะ พี่ทำไมพูดแบบนี้คะ สิไม่ยอมถ้าพี่ไม่อยากเป็นข่าวดังก็คิดให้ดีว่าควรทำยังไงกับสิ ไม่ใช่ให้สิไปทำแท้งคะไม่ใช่"สิโรบลสู้หัวชนฝา เธอมาก่อนช่อชมพูด้วยซ้ำ เธอจะยอมให้ช่อชมพูมาชุบมือเปิบได้ยังไงกัน"ใจเย็นก่อนสิโรบล พี่เพียงแต่ไม่อยากให้เธอกับลูกลำบากนะ เราจะไม่ได้อะไรสักบาทด้วยซ้ำไปนะ เธอก็รู้พ่อพี่เป็นอย่างไรเชื่อพี่สิ สิโรบล"สิโรบลไม่ฟังเสียงเมื่อจินพจน์ร้ายกับเธอ เธอก็จะร้ายใส่เขาเช่นกัน จินพจน์มองเห็นอนาคตของตัวเองที่อยู่ข้างหน้า สิโรบลไม่ใช่ธรรมดาเธอกล้าปล่อยมีลูกกับเขาก็แสดงว่าเธอกล้าบ้าระห่ำและร้ายพอดู"ฉันมองเธอผิดไปจริงๆสิโรบล เธอไม่ใช่อย่างที่คิดเลย แผนของเธอแยบยลมาก"







