ชีวิตเป็นของฉันไม่ใช่ของใคร

ฤดูใบไม้ผลิ

วันที่ x เดือน x ปี 20xx

หลักฐานที่มีทำให้ซิงอีเป็นผู้ชนะในการฟ้องหย่าสามีได้อย่างไม่ต้องสงสัย แต่นั่นเธอยังไม่พอใจ เธอใช้สิทธิ์ของภรรยาที่ถูกต้องตามกฏหมายยื่นฟ้องหย่าชู้ของสามีด้วยเงินหลายล้านหยวนทันที

"ฉันไม่รู้ว่าเขามีภรรยาแล้ว"

"ฉันก็เป็นผู้ถูกกระทำนะ"

"ผู้หญิงด้วยกันต้องเห็นใจกันสิ"

แต่ละประโยคที่พ่นออกมาสัมผัสไม่ได้ถึงความจริงใจ แค่อ้าปากก็เห็นลิ้นไก่ คำว่า 'สำนึก' คนหน้าด้านไร้ยางอายอย่างเธอสะกดเป็นไหม ไม่ใช่สักแต่จะได้อยู่ฝ่ายเดียว

"พูดจบรึยัง"

ซิงอีมองคู่กรณีด้วยสายตาว่างเปล่า

"เธอจะไม่ฟ้องฉันแล้วใช่ไหม"

คนผิดถามเพื่อความแน่ใจ เธออุตส่าห์ยอมก้มหัวให้ แสร้งตีหน้าเศร้าใส่ หวังว่าอีกฝ่ายจะเห็นใจ ยอมๆ ความกันไป แต่ที่ไหนได้...

"คุณทนายคะ"

"ครับ"

"ฉันไม่ยอมความค่ะ"

ซิงอีเลือกที่จะไม่ไกล่เกลี่ยใดๆ คนที่ทำให้ชีวิตแต่งงานของเธอพังทลาย มีสิทธ์ขอความเห็นใจจากเธอตั้งแต่เมื่อไหร่ ซิงอีคิดขณะมองหน้าคู่กรณีที่ไม่มีแม้แต่คำว่าสำนึกในใจ ทำตัวหน้าไม่อาย

ผู้หญิงก็ร้าย....

ผู้ชายก็เลวจริงๆ

ตอนนี้ซิงอีไม่ต้องก้มหน้าซ่อนน้ำตา เธอพร้อมเชิดหน้าสู้ต่อไป ผู้หญิงที่เลือกผู้ชายผิดไม่ใช่เรื่องน่าอาย ก็แค่ตัดก้อนเนื้อร้ายในชีวิตออกไป และเริ่มต้นใหม่ด้วยสองขาของตัวเอง

"เธอทำได้แล้วซิงอี"

หญิงสาวบอกกับตัวเองที่ยิ้มทั้งน้ำตา ในที่สุดเธอก็สามารถก้าวผ่านจุดที่ยากที่สุดมาได้ เธอปลดล็อคความกลัวในใจ และกล้าที่จะเป็นฝ่ายเดินออกมาเพราะเห็นคุณค่าในตัวเอง

"ฉันเป็นอิสระแล้ว"

ต่อจากวันนี้เป็นต้นไป เธอจะเริ่มต้นนับหนึ่งใหม่ ไม่จำเป็นต้องมานั่งแคร์สายตาใคร ถ้าอยากทำอะไรเธอก็จะทำ สินสมรสที่แบ่งมาได้คนละครึ่งนั้น เธอจะใช้มันเพื่อหาความสุขใส่ตัว

TRrrrr

พี่เซียว calling

ต่อให้สามีโทรมาง้อเธอกี่ครั้งซิงอีก็ไม่สนใจ เธอปรายหางตามองโทรศัพท์ที่วางไว้ และหันไปทำอย่างอื่นไม่สนใจสายเรียกเข้าของอดีตสามีที่ครั้งหนึ่งเคยรักมาก แต่สิ่งที่เขาทำ มันเกินกว่าจะให้อภัย ส่วนการเดินหน้าฟ้องชู้ ก็ปล่อยให้เป็นไปตามขั้นตอน เธอไม่ใจอ่อนให้ผู้หญิงที่เป็นต้นเหตุทำให้ครอบครัวพัง ต่อให้ส่งทนายมาไกล่เกลี่ยกี่ครั้งคำตอบก็คือ 'ฉันจะเดินหน้าเอาผิดเธอ'

ซิงอีตั้งใจจะหางานทำ เธอดูงานที่บริษัทเข้ามาโพสผ่านช่องทางออนไลน์ งานไหนที่น่าสนใจและตรงสาย เธอก็ร่อนใบสมัครฝากไว้ เธอไม่ใช่คนขี้เกียจอะไร จะต้องมีสักบริษัทที่สนใจเธอ 

"น่าไปจัง"

หลังจากที่เข้าเวบหางานได้สักพักเธอก็แว่บเข้าไปไถ tik ka tok และบังเอิญไปเห็นข้อความโปรโมทเที่ยวของเมืองๆ หนึ่งเข้าพอดี เธอรู้สึกว่าเมืองนี้ดูสงบดี ถ้าได้ไปเที่ยวเปลี่ยนบรรยากาศบ้างก็คงดีเหมือนกัน ก่อนหน้านี้เธอเครียดมากอยากพักสมองบ้าง อะไรบ้าง นิ้วเรียวกดเข้าไปเลื่อนดูโปรแกรมท่องเที่ยวของบริษัทดัง ในนั้นละลานตาไปด้วยโปรโมชั่นดึงดูดใจ

ทริปโปรไฟไหม้

จ่ายเพียง xx,xxxx หยวน คุณก็จะได้สัมผัสกับธรรมชาติ ตื่นตาตื่นใจไปกับเมืองโบราณ ยิ่งไปกว่านั้นถ้ากดจองวันนี้ ทางเรามีโปรโมชั่นถ่ายรูปตอนใส่ชุดพื้นเมืองให้ฟรี เป็นทริปที่เหมาะกับคนที่เหนื่อยล้าอยากพักผ่อนหย่อนใจ สนใจทักอินบ็อคได้

ย้ำว่าเหลือเพียง 1 ที่นั่ง

ออกตัวแรงว่าไม่ได้เป็นคนขี้งก แต่โปรมันคุ้ม มันดึงดูดใจ อ่านรีวิวของคนที่ไป มันก็ใช้ได้เลยนี่นา เอาเป็นว่ากดจองไปเลยแล้วกัน นิ้วเรียวพิมพ์ข้อความส่งไปทักอินบ็อคพร้อมโอน

'ขอบคุณที่ร่วมทริปกับเรา'

นั่นคือข้อความที่ทางทัวร์ส่งมาให้ เธอมองข้อความนั้นด้วยดวงตาเป็นประกาย คิดว่าทริปโปรไฟไหม้นี่ล่ะจะเป็นตัวช่วยเยียวยาจิตใจ ในหัวคิดภาพนั่น นู่น นี่

แต่พอถึงวันจริงนี่สิ....

แทบร้องไห้!!