ฟ้องหย่า

"ฉันถึงร้านแล้วค่ะ"

ซิงอีโทรบอกสามีที่นั่งรอในร้าน เขาเลือกนั่งโต๊ะมุมเดิมเหมือนกับทุกๆ ครั้ง จะต่างก็ตรงที่ช่อดอกไม้ในมือที่เปลี่ยนสีวนไป 'ผู้หญิง' ต้องคู่กับดอกไม้ และกล่องสีแดงที่วางไว้ก็คือ 'ของขวัญ' วันเกิดเธอ

หนึ่งเดือน...

เพียงพอแล้วกับการทำใจ เธอคิดว่าตัวเองเข้มแข็งพอที่จะไม่ร้องไห้ เธอมีเป้าหมายในใจ ใครทำอะไรเอาไว้ก็ต้องรับกรรม

"ผมตาฝาดไปรึเปล่า"

เซียวหานพูดพลันมองภรรยาที่อยู่ๆ ก็ดูสวยขึ้นผิดหูผิดตา เพราะที่ผ่านมาเธอแต่งตัวไม่ต่างจากป้าข้างบ้านคนหนึ่งเลย

"ฉันก็แค่เปลี่ยนทรงผมเอง"

ซิงอีพูดยิ้มๆ ร่างบางทิ้งตัวนั่งลงข้างๆ สามีที่หน้าตาดี แต่งตัวก็ดี ก่อนที่เธอจะเดินตรงมาทางเขาก็มีสาวๆ หลายคนเหล่มอง

"ขอบคุณนะคะ"

ซิงอีรับกล่องของขวัญมาเปิดดู ข้างในเป็นสร้อยคอที่มีจี้รูปหัวใจ ข้างหลังสลักเป็นชื่อของเธอและสามีไว้ ถ้าเธอไม่รู้อะไร ป่านนี้คงร้องไห้น้ำตาแตกกับความโรแมนติกของสามีที่ทำตัวดี แต่...เห็นแก่ตัว

"คุณซิงอี"

ผู้ชายตัวสูง สวมแว่น เดินเข้ามาทักซิงอี ท่าทางที่เหมือนรู้จักมักจี่กันดี ทำเซียวหานไม่ค่อยสบอารมณ์

"คุณจาง"

ซิงอีแสร้งทำเหมือนตกใจ ผู้ชายที่มาทักภรรยาของเขาคือใคร ทำไมซิงอีไม่เคยพูดถึงหรือเล่าอะไรให้ฟัง

"เขาคือ..."

เซียวหานสะกิดถามภรรยา

"พี่เซียวไม่รู้จักเหรอคะ?"

"ไม่ครับ"

คำตอบของสามีตอกย้ำให้เธอยิ่งมั่นใจว่า ไม่ใช่แค่เซียวหานคนเดียวที่จับปลาสองมือ

เหมาะสมกันจริงๆ

ซิงอีคิดในใจ ตอนนี้คงได้เวลาที่เธอจะเปิดโปงความชั่วช้าของชายหญิงคู่นีเสักที

"พอดีผมนัดภรรยาไว้"

"ชวนภรรยาคุณมานั่งด้วยกันได้นะคะ"

ซิงอีเอ่ยชวนอีกฝ่าย ซึ่งคุณจางก็ไม่ได้ปฏิเสธอะไร เพราะนั่นคือแผนการที่เธอกับคุณจางได้วางไว้เพื่อฉีกหน้าของหญิงร้ายชายเลว

"ที่รักนั่งตรงไหนคะ"

เสียงหวานลอดผ่านสาย

"พอดีผมเจอคนรู้จัก เดี๋ยวคุณเดินมาที่โต๊ะโซนวีไอพีด้านในได้เลยนะ"

'จางอี้หนาน' บอกภรรยาที่เขานัดให้มากินข้าวด้วยกัน เขารักภรรยาคนนี้มาก เธอดีกับเขาทุกอย่าง แต่นั่นมันเกิดขึ้นเมื่อหลายเดือนก่อน

'โอ้ย! อย่าจับผิดมากได้ไหม'

'ฉันเหนื่อยมากนะรู้ไหม'

'พี่จะมาอะไรกับฉันมากเนี่ย'

ช่วงหลังๆ ไม่ว่าเขาจะทำอะไรก็ดูเหมือนจะขัดหูขัดตา และเธอก็ไม่มีเวลา อ้างแต่ว่าติดธุระทั้งที่ก็ไม่ได้ทำงาน เขาเป็นคนหาเลี้ยงเธอทุกอย่าง เพราะคำว่า 'รัก' ก็เลยแสร้งปิดหู ปิดตา ปล่อยๆ ไป แต่เหมือนภรรยาเขาจะได้ใจ

มันทำให้เขาสงสัย

ธุระที่ว่าคืออะไร

จนกระทั่ง....

คุณซิงอีติดต่อมา

จางอี้หนานคิดถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นเมื่อหนึ่งเดือนก่อน ภรรยาเขามีอายุน้อยกว่าถึงหนึ่งรอบ เธอสวย เธอสาว และเธอมีภาพลักษณ์ที่สดใส ต่างจากเขาที่เป็นคนเงียบๆ ไม่ใช้ชีวิตหวือหวาอะไร ตำแหน่งหน้าที่การงานคือสิ่งเดียวที่ทำให้เขาดูน่าสนใจ ที่รู้จักกับเธอได้ก็เพราะมีผู้ใหญ่แนะนำ

"ที่รัก"

เสียงหวานคุ้นหูที่เพิ่งมาถึงทำให้เซียวหานที่นั่งหันหลังตกใจ เมื่อกี้เขาหูฝาดไป หรือแค่คนเสียงคล้ายเท่านั้นเอง

"มานั่งข้างผมสิ"

จางอี้หนานกวักมือเรียกภรรยาที่เดินเข้ามา และยังไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าจะเจอกับอะไร ความลับจะไม่เป็นความลับอีกต่อไป เขาจะไม่เป็นคนโง่ที่โดนภรรยาหลอกใช้ นับจากวันนี้เป็นต้นไป บัตรเครดิตที่ให้เธอถือไว้เขาจะโทรไประงับทันที

"ฉันเป็นภรรยาของคุณจะ...."

คำแนะนำตัวชะงักไป เมื่อเห็นว่าใครที่เป็นคนรู้จักของสามี

"จื่อเยี่ยน"

เซียวหานพลั้งปากเรียกชื่อผู้หญิงตรงหน้าออกมา แววตาของเขาที่มองดูตกใจมาก ซิงอีที่คอยสังเกตุการณ์อยากจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูปเป็นที่ระลึกจริงๆ

"พวกคุณรู้จักกันเหรอคะ"

ซิงอียังคงแสร้งทำเป็นไม่รู้อะไร

"ไม่รู้จักค่ะ"

จื่อเยี่ยนปฏิเสธทันที เธอมองหน้าของสามี ก่อนจะมองหน้าของเซียวหานสลับกัน ดวงตาที่ขยิบ ยิบ ยิบ ให้สามีเธอนั้น เอาตรงๆ นะอยากหยิบยางมาดีดให้ตาบอดจิงๆ

"แล้วพี่ล่ะคะ พี่รู้จักเธอหรือเปล่า"

"มะ...ไม่รู้จักครับ"

เพราะสถานการณ์มันบังคับ ทำให้เซียวหานต้องเออ ออ ตามน้ำไป ไหนเธอบอกเขาว่า 'โสด' ไม่มีใคร สถานะ 'ชู้' ถูกยัดเยียดให้ ถึงจะเจ็บใจ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากปิดปากเงียบ

"พอเถอะครับ"

เป็นจางอี้หนานที่หมดความอดทน เขาไม่สามารถแสดงละครได้อีกต่อไป ดวงตาคู่คมไม่อาจซ่อนความเจ็บปวดได้ กระดาษแผ่นหนึ่งในกระเป๋าที่เตรียมไว้ถูกหยิบออกมา เขาพูดกับภรรยาที่หน้าซีดเป็นไก่ต้มว่า

"ผมจะหย่ากับคุณ"

"ไม่นะ ฉันไม่หย่า"

ที่ผ่านมาเธอก็แค่หลงไปกับความสุขเล็กๆ น้อยๆ ทางกายที่สามีมอบให้ไม่ถึงใจ เงินคือสิ่งเดียวที่เหนี่ยวรั้งเธอเอาไว้ เขามีเงินให้เธอใช้ไม่ขัดสนอะไร ถ้าปล่อยมือไปก็โง่เง่าสิ้นดี

"ที่รัก!"

"หยุดก่อน"

"รอฉันด้วยสิคะ"

จื่อเยี่ยนตะโกนเรียกสามีที่เดินหันหลังไป หลักฐานที่เธอส่งให้มันมากเพียงพอแล้วที่จะตัดสินใจแยกทาง

"ฟังพี่ก่อนนะซิงอี"

"ไม่ต้องพูดแล้วค่ะ'

ลมปากเน่าๆ ของสามีจะมีค่าอะไร ซิงอีมองหน้าสามีด้วยแววตาของคนไม่มีใจ ก่อนจะสะบัดมือของสามีทิ้งไป นาทีนี้ไม่เหลือแล้วเยื่อใย เขาเป็นคนตัดมันไป แล้วจะมาร้องขออะไรกับเธอ

"แต่พี่อธิบายได้"

เพี้ย!!!

ใบหน้าหล่อเหลาของสามีหันไปตามแรงฝ่ามือที่ซิงอีฟาดลงไป น้ำตาของเธอที่กลั้นไว้ ยามนี้ค่อยๆ รินไหล มันเจ็บที่หัวใจ

เมื่อต้องพูดคำว่า...

"ฉันจะฟ้องหย่าพี่!"