FAZER LOGINCompartilhar
10
Data de publicação:
2026-10-10 15:24:04ขิมแขเดินไปดูชายสูงวัยสองคนที่คุยกันไม่หยุด พาออกกำลังฟื้นฟูกล้ามเนื้อไปพร้อม ๆ กัน สลับกับเดินไปดูอาม่ากิม พาท่านออกกำลังกายเบา ๆ ชะลอการฝ่อตัวของกล้ามเนื้อต่ออีกเซต ก่อนพาไปส่งให้บุตรสาวที่รออยู่ที่ห้องรับรองของญาติ ค่อยกลับมานั่งเปิดใบบันทึกการรักษา เขียนสิ่งที่ให้บริการลงในนั้น
“ไม่น่าเชื่อเลยนะคะว่าพี่ขิมไม่ได้เรียนทางนี้มา แต่ทำไมพี่ขิมถึงรู้เทคนิค ทริกเล็ก ๆ น้อย ๆ พวกนี้ด้วย แล้วทำไมไม่ทำงานสายงานตัวเองแล้วล่ะคะ เบื่องานพยาบาลแล้วหรือ”
นิ่งเป็นครู่ เรื่องที่เทียนหอมยกมาถาม นอกจากจะหาคำตอบไม่ได้แล้ว ยังเป็นเรื่องไม่สบายใจลำดับต้น ๆ ของเธออีกด้วย
ขิมแขรู้ว่าการใช้เครื่องมือกายภาพบำบัดรักษาคนไข้ในคลินิกแห่งนี้ โดยที่ตัวเองไม่ได้เป็นนักกายภาพบำบัดนั้น หากพูดกันตามหลักแล้วถือว่าผิดเต็มประตู แต่แล้วจิตใจอีกฝ่ายก็คอยปลอบประโลมตัวเอง เข้าข้างตัวเอง แล้วหักหลักการนั่นทิ้งไป
ว่าที่ตนเองทำ เพราะต้องการช่วยเหลือคนป่วยเหล่านี้ ในเมื่อเธอรู้วิธีการรักษา ที่อาจสั่งสมหลงเหลือในความทรงจำตั้งแต่ก่อนป่วย ไม่ได้จางหายไปทั้งหมด และเธอบริสุทธิ์ใจ ไม่ได้คิดหาผลประโยชน์อื่นใดจากรักษาผู้คน อีกทั้งที่นี่ก็เป็นคลินิกในพื้นที่ของครอบครัวของเธอ ใครจะมาเอาผิดเธอได้
“พี่ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำได้ยังไง มันอธิบายไม่ถูก”
ขิมแขตอบ มือที่กำลังเขียนเลยหยุดไปด้วย นิ่งเหมือนคิดอะไร ก่อนก้มหน้าลงเขียนต่อ “เคยถามหมอพีอยู่ที แกบอกว่าพี่ชอบงานทางนี้ เมื่อก่อนพี่เป็นพยาบาล คอยช่วยหมอพีมาก่อน ตั้งแต่คบหาจนแต่งงานกัน แล้วพอแกเห็นว่าพี่ชอบงานพีที (PT :: Physical Therapy) เลยส่งพี่ไปเทกคอร์สสั้น ๆ ก็เลยพอจะเป็นบ้าง” นี่คือคำบอกเล่าจากปากของนายแพทย์พิริยะ เธอตอบเทียนหอมตามคำที่จำมาได้
“พรสวรรค์บวกพรแสวงไรงี้หรือคะ เฮ้อ...หอมละอยากมีบ้างจัง นี่หอมจบเฉพาะด้านมา ยังรู้ไม่เท่าพี่ขิมเลยนะเนี่ย”
พลันเสียงอดีตนายทหารยศใหญ่ดังแทรกขึ้นมาเสียก่อน
“หนูขิมลุงปั่นจักรยานครบยี่สิบนาทีแล้วนา”
ขิมแขรีบลุกออกไปหา ถามกลับอย่างสุภาพ
“ค่ะท่าน จะ exercise ต่อเลยไหมคะ หรือจะพักก่อน”
“พักก่อนก็ดีลูก เอ้อ...นี่ไม่ต้องเรียกลุงว่าท่านเทิ่นอะไรทั้งนั้นเลยนะ”
“อ้าว แล้วทำไมทีหอมให้เรียกท่านล่ะคะ”
เทียนหอมแกล้งโอดโอยแทรกขึ้น เพราะอดีตนายทหารเกษียณอายุราชการคนนี้ถือตัวมาก แต่กับขิมแขกลับให้ความสนิทสนม ไว้วางใจแค่เพียงคนเดียว
อดีตนายพลหรี่ตาลงมอง บ่นหญิงสาวคราวหลานไม่จริงจังนัก
“เราน่ะไม่สำรวม ดูสิขนาดผู้ใหญ่เขาคุยกันก็ยังพูดแทรกขึ้นมาได้ กระโดกกระเดกก็ปานนั้น เดี๋ยวพูดจ๊ะ ๆ จ๋า ๆ กับคนอายุมากกว่า ใครเขาพูดจ๊ะจ๋ากันกับคนรุ่นปู่ ไม่รู้จักกาลเทศะ เรียกท่านน่ะถูกแล้ว”
เทียนหอมแอบมุ่ยหน้า ขิมแขเห็นแล้วก็ยิ้ม ถามขัดอย่างต้องการช่วยสาวรุ่นน้อง ไม่ให้โดนบ่นมากไปกว่านี้
“อย่างนั้นคุณลุงอบเข่าต่อเลยนะคะ”
“ดีลูกดี”
“เตียงประจำเตียงแรกเลยค่ะ เดี๋ยวให้กานดาวางแผ่นร้อนรอ”
แล้วเดินมาสะกิดเทียนหอมก้มลงคุยด้วยเบา ๆ “อยากให้ท่านนายพลชอบใช่ไหม มานี่พี่จะบอกว่าทำยังไง”
เทียนหอมเอียงคอมองอย่างสนใจ ถามสั้น ๆ “ทำยังไงคะ”
“พี่จะอธิบายหลักให้ฟังก่อน” เกริ่นขึ้นมาประโยคหนึ่ง แล้วแจงต่อจากนั้น “ทฤษฎีนี้ เขาเรียกกันว่า Mirroring Technique หรือภาษาไทยเรียกว่าเทคนิคกระจกเงา มันคือการลอกเลียนแบบพฤติกรรมของคนอื่นอย่างเนียน ๆ หอมสังเกตพี่นะ เวลาพี่พูดกับคุณลุง พี่จะเลียนน้ำเสียง สำเนียง แล้วก็จังหวะการพูดของท่าน ที่สำคัญห้ามพูดแทรกเด็ดขาด”
“แค่นี้เองหรือคะ” สาวรุ่นน้องมุ่นคิ้ว ถามอย่างไม่ค่อยเชื่อเท่าไรนัก เลยมองอีกฝ่ายยิ้ม ๆ แล้วว่าต่อ
“ทีแรกพี่ก็ไม่เชื่อหรอก แต่พอลองเอาไปใช้กับเคสนี้แล้วรู้สึกว่าท่านคุยกับพี่ได้สนิทใจขึ้น ก็เลยต้องเชื่อ แรก ๆ พี่แค่คัดลอกท่าทาง พอหลัง ๆ เริ่มเลียนคำพูดบางคำของท่าน แล้วก็ใช้โต้ตอบมาเรื่อย ๆ อีกอย่างต้องรู้จักธรรมชาติของคนด้วย อย่างคนอาชีพแบบนี้ เคยเป็นใหญ่ เคยสั่งคนได้ มีลูกน้องใต้บังคับบัญชาเยอะแยะ เขาย่อมต้องชอบคนที่อ่อน ไม่แข็งเข้าหา”
“ถ้าหอมทำบ้าง คุณลุงจะว่าหอมล้อเลียนท่านไหมล่ะคะ”
“ก็ต้องเนียนหน่อย แล้วอย่าเกร็ง ทำตัวสบาย ๆ”
“ขอบคุณนะคะพี่ขิม ไว้หอมจะลองวิชาว่าได้ผลหรือเปล่า”
สองสาวแยกย้ายกันดูคนไข้รายอื่น จัดแจงเคลียร์คิวจนเสร็จหมดแล้ว ค่อยกลับมานั่งเขียนบันทึกการรักษาต่อ โดยมีเทียนหอมยืนกินมะม่วงแช่อิ่มมองด้วยสายตาสงสัยไม่หายถึงปูมหลังของอีกฝ่าย แต่ก็ขี้เกียจเซ้าซี้ถามให้มากความนัก ชวนคุยเรื่องกินดีกว่า
“พี่ขิม วันนี้วันเกิดหอมนะคะ”
“อยากกินอะไรล่ะ” ขิมแขถามขณะยังก้มหน้าเขียนบันทึกการรักษาต่อ ไม่ได้หยุดมือ เทียนหอมแทบไม่ต้องเสียเวลาคิด ตอบทันที
“เราไปร้านพี่มิตรกันดีไหมคะ”
“อืม เอาสิ”
“คุณขิมขา”
ผู้ช่วยที่ชื่อกานดาเรียกเสียงหวานแทรกเข้ามา ขิมแขหันไปมองแล้วก็ว่า
“มีอะไรหรือดา”
“เสื้อผ้าที่ขึ้นแบบไว้รอบก่อน เสร็จแล้วนะคะ พอจะว่างเป็นแบบให้ดาหรือยังคะ”
นิ่งคิดครู่เดียวก็ว่า “เอาไว้มะรืนนี้ได้ไหม กลางสัปดาห์คนไข้ไม่เยอะมาก เราจะได้มีเวลาเซตฉากกัน พี่ว่าฉากเดิม ๆ มันเก่าแล้วด้วยนะ”
“ดีค่ะ ขอบคุณนะคะคุณขิม” กานดาตอบรับแล้วจากไปทันที
เทียนหอมรีบชมเปาะขึ้นมา “ไม่รู้คนซื้อเสื้อผ้าพี่ดา เพราะเห็นพี่ขิมใส่สวย หรือเพราะแบบเสื้อสวยกันแน่นะคะ”
ยิ้มแล้วมองอย่างรู้ทันอีกฝ่าย
“แบบเสื้อผ้าสวยสิ ไม่สวยใครจะกล้าซื้อใส่กัน”
“นี่ถ้าคลินิกเราไม่มีพี่กานดา คงยุ่งหนักกว่านี้นะพี่ขิม”
พยักหน้ารับ แล้วก้มเขียนแบบบันทึกผู้มารับบริการต่อ
กานดาเป็นผู้ช่วยกายภาพบำบัดมานานเกือบสิบปี เคยผ่านงานในโรงพยาบาลเอกชนมาก่อน ก่อนหน้าจะมาทำงานที่นี่ สองปีก่อนเจ้าตัวมาขอลาออก เพราะจะไปขายเสื้อผ้าออนไลน์อย่างเดียว แต่ขิมแขเห็นว่ากานดามีความสามารถและความรับผิดชอบสูง อีกอย่างการจะมีผู้ช่วยที่รู้งาน เป็นงาน ก็ฝึกกันไม่ได้ง่าย ๆ จึงโน้มน้าวกันสารพัดว่ามีรายได้หลายทางย่อมดีกว่าขายของอย่างเดียว พอกานดาขอให้เธอเป็นนางแบบเสื้อผ้าให้ ขิมแขก็ตกปากรับคำ เห็นว่าเป็นเรื่องเล็กน้อย ดีกว่าเสียผู้ช่วยรู้งาน แล้วควานหาคนใหม่ไปเรื่อย ๆ ที่ไม่รู้จะทำงานมีประสิทธิภาพเท่ากานดาไหม
เทียนหอมเลยยิ่งชื่นชมเธอใหญ่โต ที่เธอรักษาทรัพยากรบุคคลของคลินิกเอาไว้ได้ ต่างจากนายแพทย์พิริยะที่ไม่เคยเห็นหัวใคร หากไม่พอใจหรือบกพร่องเล็กน้อย เป็นได้ไล่ออกเป็นว่าเล่นเลยทีเดียว
“หมอพีน่าจะเอาแนวความคิดแบบนี้ไปใช้บ้างนะคะพี่ขิม”
เทียนหอมบ่นอุบ เพราะเคยถูกนายแพทย์พิริยะคาดโทษเอาไว้ เนื่องจากเคยเข้ามาในคลินิกแล้วพบเทียนหอมกำลังนอนพักในห้องรักษาห้องหนึ่งเข้าพอดี เนื่องจากปวดท้องประจำเดือนมาก ทั้ง ๆ ที่เป็นเวลาเลิกงานแล้ว แต่นายแพทย์พิริยะกลับพูดว่ากล่าวเทียนหอมเสีย ๆ หาย ๆ จนขิมแขต้องออกโรงป้องน้องเอาไว้
เทียนหอมน้อยใจถึงขนาดยื่นใบลาออกมาแล้ว จนขิมแขต้องปลอบใจอยู่เป็นนาน กว่าจะดึงสาวรุ่นน้องเอาไว้ได้ จากนั้นมาเทียนหอมไม่เคยมองหน้า ไม่ให้ความเคารพนายแพทย์พิริยะอีกเลย
“หมอพีเป็นเจ้าของที่นี่นะ หอมอย่าลืม” บางทีก็ต้องออกปากเตือนแบบนี้อยู่เรื่อย
“หอมไม่สนหรอกค่ะ และที่หอมยังอยู่ที่นี่ก็เพราะพี่ขิม ไม่ใช่ว่าหอมไม่มีที่ไป พี่ขิมอย่าลืม” เทียนหอมแย้งกลับคำพูดของเธอ ด้วยสีหน้าตึง ๆ ขิมแขวางปากกาลง รวบใบบันทึก
Último capítulo
ภรรยานิรันดร์ 86
“ลูกชายคุณปิ่นเขาเก่งมาตั้งแต่เกิดแล้วครับ ผมแทบไม่ได้ช่วยเหลืออะไรเขาเลย ขยันมากแล้วก็หัวไว ขวนขวายเก่ง แบบนี้นะครับอนาคตไปได้อีกไกลเลย” คุยกันได้ครู่ใหญ่แล้ว ภวินท์ก็มองไปรอบ ๆ ถามหาบุตรสาวของเธอ “ปลายฝนไม่มาหรือครับ” ยิ้มบาง ๆ แล้วเอ่ยออกไปอย่างไม่ค่อยเต็มปากนัก“แกติดธุระน่ะค่ะ” บอกจบพอดีกับที่ถูกดึงให้ไปถ่ายรูปคู่กับภูผา ตรงนั้นจึงเหลือแค่สองคุณพ่อที่ยืนมองแล้วก็เขม่นกันอยู่ในที เดิม นิรันดร์กับนายแพทย์ภวินท์ก็ไม่ใช่จะไม่ลงรอยกันเท่าไรนัก แต่ก็ใช่จะรักกันมากพอจนถึงกับจะจูบปากกันได้ และเมื่อภวินท์ยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือ รับฝาก ให้ความเอ็นดูภูผาเป็นพิเศษ นั่นเองที่นิรันดร์ก็หยิบปากกาขึ้นกาหัวอีกฝ่ายให้กลายเป็นศัตรูไป แม้ต่อหน้าภรรยาจะทำท่าว่าไม่รังเกียจ แต่ลึก ๆ แล้ว นิรันดร์ออกอาการเขม่นภูผาอยู่มากทีเดียว ยืนเงียบครู่เดียวก็ได้ยินอีกฝ่ายเอ่ยขึ้น “เสียดายนะครับ มีลูกสาวแค่คนเดียว สงสัยน้ำยาจะไม่ค่อยดี” นิรันดร์ที่ฟังเงียบอยู่ได้แต่ฮึ่มฮั่ม ความดันค่อย ๆ พุ่งทะยานขึ้น เรื่อ
ภรรยานิรันดร์ 85
ตอนพิเศษ :: ปลายฝน ภูผา หมัดจากมือที่กำแน่นด้วยความโมโหสุดขีดพุ่งเข้าใส่เบ้าตาของภูผาอย่างจัง และเขาเองก็ตั้งใจที่จะไม่หลบแรงปะทะนั่น จึงยืนนิ่งอยู่อย่างนั้นให้อีกฝ่ายลงมือกระทำอย่างที่ต้องการ “รู้ตัวเมื่อไหร่ว่าชอบผู้ชายด้วยกันน่ะ” เสียงใสถามห้วน ๆ ท่าทีเกรี้ยวกราดไม่ปกปิดอารมณ์เลยแม้แต่น้อย ภูผาเฉย ตามองต่ำลงที่พื้น บอกเสียงเฉื่อยชาเฉยเมยจงใจให้ดูเย็นชาเลือดเย็น “ก็...รู้ตัวมาตลอด” “รู้ตัวมาตลอด? แล้วมาตกลงคบกันทำบ้าอะไรวะ” ภูผาถอนใจมองไปทางอื่น บอกพร้อมกับไหล่ยกขึ้น คล้ายไม่แยแส “คิดว่าจะลองคบผู้หญิงสักคนดู เผื่อมันจะหาย” “ไอ้...ทุเรศ” ปลายฝนเอ่ยออกมาได้คำเดียว ก็นึกหาคำด่าเพิ่มต่อท้ายจากนั้นไม่ออก ราวกับสมองที่เคยโลดแล่นถูกปิดกั้นปิดตายเพราะคำสารภาพจากอีกฝ่ายเพียงประโยคเดียวเท่านั้น สะบัดมือที่ปล่อยหมัดชกออกไปเมื่อครู่ ว่าอย่างที่อารมณ์โกรธยังไม่จางหายไปไหน “ดี ดีที่บอกกันตอนนี้ ไม่บอกตอนที่ฝนขอแต่งงาน” เด็กสาวสูดลมหายใจเข้
ภรรยานิรันดร์ 84
พึมพำเบา ๆ อย่างพยายามให้แนบเนียนที่สุด แล้วเดาต่อ “หรือจะเป็นตอนที่ท้องคะ กล่องมันดู...” ยกขึ้นระดับสายตาพลิกไปมา สำรวจอย่างใส่ใจจริงจัง “ดูพอง ๆ เหมือนคนท้องว่าไหมคะ”คราวนี้ไม่มีรอยยิ้มบนหน้าของนิรันดร์อีกแล้ว เห็นเขาถอนใจเบา ๆ หยิบกล่องที่เธอพยายามคาดเดาเอาใจเขาออกจากมือ บอกเสียงอ่อนโยน “ไม่ต้องเดาหรอกทูนหัว คุณจำไม่ได้ก็ไม่เป็นไรหรอก ผมไม่น่าเอามาวางไว้ตรงนี้ให้คุณเห็นเลยนะ”จริง ๆ แล้วเขาตั้งใจจะเอาพวกมันลงไปไว้ในห้องเก็บของ แต่เมื่อครู่ติดสายเรียกเข้าเลยวางทิ้งไว้ตรงนี้ และกล่องนี้ ก็เป็นของที่เธอให้เขาต่างหาก ด้านในเป็นคุกกี้ที่เธอหัดทำครั้งแรก รสชาติไม่ต้องพูดถึง อีกทั้งกินยากมาก กัดแทบไม่เข้า แต่เขาก็หยิบกินทีเดียวจนหมดกล่อง เพราะว่าเป็นสิ่งที่ภรรยาของเขาตั้งใจทำให้ส่วนกล่องนี่ เธอก็ประดิษฐ์มันขึ้นมาเอง รูปทรงบิดเบี้ยวไปบ้าง แต่เขาก็มองว่ามันสวยงามไม่น้อยทีเดียว “หรือคะ” “ไม่เห็นจะเป็นอะไรเลยเนอะ คุณจำเรื่องเก่า ๆ ไม่ได้ ก็สร้างเรื่องราวระหว่างเราขึ้นมาใหม่ได้นี่ ขอแค่ให้รู้ว่าผมรักคุณมากที่สุดก็พอ รักมาตลอดตั้งแต่ตัดสินใจเลือกคุณมาเป็นภรรยา
ภรรยานิรันดร์ 83
นิรันดร์กระซิบบอกกระท่อนกระแท่น กายของเขาสั่นสะท้านเมื่อถูกมือของเธอลากผ่านเสื้อของเขาเข้าไปแตะนิ้วเขี่ยที่ยอดอกตึงแน่นไปด้วยมัดกล้ามบ้าง “ทีใครทีมันไงคะ”กล่าวจบ มือสาละวนไปมากับผิวกายแข็งแกร่งของเขาอย่างต้องการปลุกเร้าให้เขาตื่นเตลิดแบบเธอบ้าง นิรันดร์คำรามฮึ่มขึ้น มือเขาคว้าข้อมือของเธอเอาไว้ ก่อนว่า “ถ้าคุณยังวุ่นวายแบบนี้ คืนนี้คุณไม่รอดแล้วนะปิ่น” เธอมองสบสายตากับเขา ยื่นหน้าเข้าไปกระซิบใกล้ ๆ “แล้วใครบอกว่าฉันอยากรอดจากคืนนี้ล่ะคะ” สิ้นคำท้าทายแสนซุกซน นิรันดร์ก้มลงจูบหนัก ๆ ทีหนึ่งก่อนผละออก “ท้าทายชะมัดทูนหัว แล้วผมก็ชอบเสียด้วยสิ” นิรันดร์บอกขณะเปลื้องเสื้อผ้าท่อนล่างของเธอออกจนไม่เหลือสักชิ้นเดียว ค่อยจัดแจงกับเสื้อผ้าของตัวเขาเอง ก่อนพาร่างกายหนาลงทาบทับเธอ ขาของเขาดันเขาของเธอกว้างออกเชื่องช้า แววตาคุด้วยไฟปรารถนามองจ้องมา แล้วก้มลงจูบเธอด้วยอารมณ์ล้ำลึก ลิ้นร้อนสอดเข้ามาหยอกล้อในโพรงปากของเธอ วินาทีนั้นเองที่รับรู้ได้ถึงนิ้วของเขาแตะลงกับเนื้อส่วนที่บอบบางกลางแกนกาย ความเปียกช
ภรรยานิรันดร์ 82
ไวน์รสชาตินุ่มดี แต่ก็แรงไม่น้อย ตอนนี้แก้มของเธอออกร้อน ยกแก้วขึ้นดื่ม แก้ต่างให้ตัวเธอเองบ้าง “ก็ไม่ได้คิดอะไรนี่คะ ก็คิดว่าคุณคงค้นดูรอยแผลเป็นอีกนั่นแหละ” “ก็ไม่เห็น แถมยังโดนคุณขู่จะเอาไม้เสียบลูกชิ้นจิ้มตาผมอีกแน่ะ” นิรันดร์ว่าจบ ตาที่มองเธอก็ดูลึกล้ำจนไม่อยากสบด้วยแล้วนาทีนี้ พอดีกับที่มีเสียงเฮดังลั่นมาจากสนาม ตรงที่พวกน้อง ๆ ของเขานั่งดื่มกันอยู่ เลยลุกขึ้นไปเมียงมองดู อันที่จริงก็ไม่ได้อยากรู้นักหรอก ว่าพวกเขาเสียงดังอะไรกัน แต่ที่ขยับลุกไป เพราะสู้สายตาเขาไม่ไหวต่างหาก นิรันดร์วางแก้วในมือลง ตามมายืนซ้อนที่ด้านหลังของเธอ แล้วโน้มตัวดูตามบ้าง เสียงของเขาดังอยู่ที่ริมหู “แม้แต่ตอนที่เรามีช่วงเวลาโรแมนติกด้วยกันคืนนั้น ผมก็ยังไม่ละความพยายามจะเปิดดูเลยนะ แต่ก็ยังไม่เห็นอยู่ดี” เสียงกระซิบพร่าปนลมหายใจร้อนผ่าวของเขาทำเธอใจสั่น จึงหมุนตัวกลับมา คิดว่าจะบอกเขาว่าเธอมึนหัวมากแล้ว แต่พอหันมาแล้วเห็นนิรันดร์อยู่ใกล้มากก็ยิ่งใจคอสั่นไหว มือยกขึ้นจะผลักใบหน้าเขาออก แต่แล้วก็ถูกเขารวบกอดจนตั้งตัวไม่ทัน “ขอผมดูตอนนี้ได้ไหมว
ภรรยานิรันดร์ 81
เห็นเธอหมุนตัว ตั้งท่าจะไป ก็ออกปากถามตามหลัง “เราจัดงานแต่งงานกันอีกรอบดีไหม” แล้วเลยหยุดเดิน หันกลับมาสบตากับเขา บอกพร้อมรอยยิ้ม “แต่งงานกันอีกรอบหรือคะ ไม่ต้องหรอกค่ะ”หมุนตัวกลับมาหาเขาอย่างเดิม สบตากับเขาครู่เดียว แล้วบอกกลับไป “การแต่งงานไม่ใช่เรื่องจำเป็นสำหรับเราหรอกค่ะ ฉันกับคุณแค่ต้องปรับตัวเข้าหากันใหม่เท่านั้นเอง” นิรันดร์เงียบไปครู่ ก่อนบอกด้วยเสียงที่เบาลง “จริง ๆ แล้ว วันนี้เป็นวันครบรอบแต่งงานของเรา” ได้ยินเขาบอกแบบนั้น ในหัวก็ค่อยผุดเรื่องราวขึ้นเป็นลำดับขั้น หรือนี่จะเป็นสาเหตุที่เขาอยากเลื่อนวันทำบุญคลินิกออกไปก่อน แล้วถึงได้คำตอบจากเขายืนยันกลับมา“ตอนได้ยินคุณย่าบอกว่าหาฤกษ์ทำบุญคลินิกไว้ให้ ผมนึกตงิดใจอยู่แล้วละว่าจะตรงกัน จะให้ท่านเลื่อนวัน ก็รู้ว่าคุณย่าแกถือฤกษ์ถือยามเคร่งนัก ตั้งใจว่าเสร็จจากงานทำบุญคลินิกจะไปฉลองด้วยกัน ไอ้พวกน้องตัวแสบก็ขอตามกลับมาบ้านอีก” ยิ้มอ่อนโยนให้เขาขยับเข้าไปหา แล้วถึงได้ยินเขาว่าตามมาหลังจากนั้น “ผมขอฉลองกับคุณแค่สองคนได้
Você também pode gostar
ห้ามหย่าร้าง นายลู่คุกเข่าทุกคืนเกลี้ยกล่อม
เฟเธอร์ในลมอ่อน131.8K visualizaçõesรวมเรื่องสั้นซ่อนเสน่หา SS2
Chocolate lily 181.8K visualizaçõesบำเรอรัก❤️คุณหมอมาเฟีย
Me'JinJIn98.9K visualizaçõesวิศวะร้อนรัก
Re-match I รีแมทช์182.2K visualizaçõesทะลุมิติมาเป็นนางร้ายสายปั่น
B.J.BEN/มัฑศิกาญจน/พันสิงห์257 visualizaçõesวิวาห์ลวงของท่านประธาน
แอมมี่97 visualizaçõesของหวงของอิมราน
กระดุมเม็ดที่สาม12 visualizaçõesในนามเมียเด็กของท่านประธาน
อิมฮายอน (poxnnxdda)80 visualizações
