11

“หอมไม่สนหรอกค่ะ และที่หอมยังอยู่ที่นี่ก็เพราะพี่ขิม ไม่ใช่ว่าหอมไม่มีที่ไป พี่ขิมอย่าลืม” เทียนหอมแย้งกลับคำพูดของเธอ ด้วยสีหน้าตึง ๆ ขิมแขวางปากกาลง รวบใบบันทึกทั้งหมดรวมกันส่งให้เจ้าหน้าที่เวชระเบียนของคลินิก เข้ามาโอบบ่าเทียนหอมบอกด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

                “พี่ไม่ลืมหรอก ขอบคุณหอมมากที่ยอมอยู่ที่นี่กับพี่”

                เทียนหอมน้ำตารื้น ขอบตาแดง แสร้งเปลี่ยนเรื่อง เปลี่ยนบรรยากาศ “ชอบทำซึ้งเรื่อยเลย ไม่เอา ไม่คุยเรื่องนี้ หอมหิวแล้วค่ะ”

                ทุ่มครึ่ง ส่งคนไข้หมดแล้ว ช่วยกันเคลียร์ของในคลินิกจนเห็นว่าเรียบร้อยดี แวะหาภูผา ชวนให้ไปด้วยกัน แต่ทางนั้นขออยู่อ่านหนังสือ จึงควงแขนกับเทียนหอมตรงไปยังร้านอาหารของมิตร

                สองสาวลงจากรถได้ ชวนกันคุยกระหนุงกระหนิงมุ่งหน้าเข้าร้านอาหารเล็ก ๆ แต่รสชาติจัดจ้านถึงใจ ยังเดินไม่ถึงในร้านดี หูแว่วเสียงมิตร สาวใหญ่เจ้าของสถานที่เอ่ยดักเสียก่อน

“วันนี้มีหอยอวบ ๆ หอยข้างขึ้นนะจ๊ะสาว ๆ พี่มิตรแกงไว้แล้ว กับผัดพริกหมูป่ารสเด็ด แล้วก็ไข่เจียวแก้เผ็ด รับรองกินหมดจาน ปากบานแน่นวล”

เทียนหอมมุ่ยหน้าโวยวาย

                “นี่มันวันเกิดหอมนะคะ ทำไมทำแต่อาหารเอาใจพี่ขิมเนี่ย”

                “ของน้องหอมก็มีจ้ะ ผัดเปรี้ยวหวานหมูหมึกกุ้ง แล้วก็เค้กปลาช่อน เป็นยังไงคะ ชอบไหม” มิตรเจ้าของร้านบอกยิ้ม ๆ เทียนหอมได้ยินชื่อรายการอาหารโปรดก็ยิ้มหวาน โดดเข้าไปกอดเอวเจ้าของร้านเสียแน่น ประจบออดอ้อน

                “รักพี่มิตรที่สุดในร้านเลย”

                มิตร สาวใหญ่วัยห้าสิบปีมองคนที่เข้ามากอด บ่นปนขำ “ร้านพี่มิตรมีพี่มิตรคนเดียว น้องหอมไม่รักพี่มิตรที่สุดในร้าน จะรักใครคะ ”

                สาวใหญ่มองมาทางเธอแล้วยิ้มทักทาย

“คุณขิมอุตส่าห์แวะมาทั้งที่ พี่ก็ต้องทำของโปรดไว้รอสิ”

มิตรเงียบไปหน่อยหนึ่ง แล้วว่า “ไม่น่าเชื่อนะคะ ว่าคนเราจะเปลี่ยนไปได้ถึงขนาดนี้ เมื่อก่อนคุณขิมไว้ตัวออกจะตาย พอเป็นไข้เลือดออก นอนห้องไอซียูเป็นห้าเดือนหกเดือน จนใครเขาก็ว่าไม่รอดแล้ว พากันกวาดศาลาวัดรอ ก็หายไข้ปุ๊บเลย แล้วยังกลายเป็นคุณขิมคนใหม่แบบนี้อีก พี่มิตรจะเม้าท์ให้ฟังว่าคนแถวนี้แอบไปคุยกันว่าอาจจะมีวิญญาณใครมาสิงคุณขิมหรือเปล่า เรื่องแบบนี้ไม่เชื่ออย่าลบหลู่ค่ะ ใครไม่เชื่อก็ช่างแต่พี่มิตรคนหนึ่งละค่ะที่เชื่อ”

ขิมแขยิ้มเล็กน้อย ถอนใจเฮือก แตะแหวนที่สวมติดนิ้ว หมุนไปมาอย่างไม่รู้จะทำอะไร ถามคล้ายชวนคุยมากกว่าจะอยากรู้จริง ๆ

“เมื่อก่อนขิมเป็นยังไงหรือคะพี่มิตร”

                สาวใหญ่เจ้าของชื่อ ‘มิตร’ นึกถึงขิมแข คนก่อนป่วยแล้ว ก็ได้แต่ปัดมือไม้ว่อนไปมา ไม่อยากนินทาเจ้าตัวให้เจ้าตัวฟัง ว่าเมื่อก่อนป่วยน่ะ แรงขนาดไหน

                ขิมแขเป็นคนสวยและชอบศัลยกรรมเป็นชีวิตจิตใจ

                เคยมาที่ร้านของเธอครั้งเดียว มิตรปากไวทักว่าคางเริ่มย้อยเท่านั้นเอง ด่ามิตรไม่ซ้ำคำเลย

แต่เอาเถอะ มิตรไม่ถือ มิตรโทษตัวเองว่าปากไวเกินไป

ชาวบ้านแถวนี้ส่ายหัวกันทุกคนถึงกิริยาวาจาของขิมแข

มิตรเองยังสงสัยอยู่เลยว่าการป่วยหนัก ๆ ทำให้คนความจำเสื่อมได้ด้วยหรือ

                บางทีเจ้าตัวอาจคิดได้ แต่ไม่รู้จะใช้มุกไหนเข้าหาสังคม มิตรคิดว่าแบบนี้ก็ถือว่าดีเหมือนกัน มิตรเองถึงจะเป็นคนพูดจาโผงผางแต่จริงใจ อย่างน้อยการคิดได้ของขิมแขก็ถือว่าเป็นเรื่องดี ไม่ได้เสียหายอะไรนี่นา แล้วตัดบทออกไปว่า

                “เอาเป็นว่า ไม่เคยมาเหยียบร้านพี่ ไม่กินกับข้าวร้านพี่แค่นั้นแหละค่ะ” มิตรชวนคุยเรื่องอื่นต่อ “งวดนี้ออกเลขอะไรคะคุณขิม”

                ขิมแขถึงกับถอนใจเลยทีเดียว

                เธอบอกเลขมั่วไปรอบเดียวแล้วถูก หลังจากนั้น พวกของมิตรก็แทบจะเอาผ้าสามสีมาผูกที่เอวของเธอ

                “ไม่เอาแล้วพี่มิตร เดี๋ยวไม่ถูกจะพากันมาบ่นขิมอีก”

                สาวใหญ่ยิ้มด้วยความเอ็นดู ก่อนบอกอีกเรื่อง เมื่อนึกขึ้นได้

                “ตาล้วนเขาจะขายที่แล้วนะ คุณขิมรู้หรือยัง”

                “หรือคะ เห็นหมอพีเคยบ่นว่าอยากได้ที่ของแกอยู่ แกขายเท่าไรคะพี่มิตร พอรู้ราคาไหม”

                มิตรทำหน้ายุ่งยากใจแล้วว่า “ขายไม่แพงหรอกค่ะ แต่เขาไม่ขายให้หมอพีนะคุณขิม”

                “อ้าว หมอแกอยากได้ออกจะตายไป เห็นเคยไปคุย ไปถามกันถึงบ้าน”

                ไม่มีใครพูดอะไรจากนั้น ท่าทีภายนอกนายแพทย์พิริยะดูดี พูดจาสุภาพนุ่มนวลแบบผู้ดี แต่มิตรพอมองออก ว่าอีตาหมอคนนี้ลึก ๆ แล้วน่ากลัวแปลก ๆ

มิตรมองข้ามสองสาวไปนอกร้าน แล้วทักเสียงดังไปถึงถนน

                “ตายยากจริง นั่นไงคะ มาพอดีเลย”

                ชายวัยหกสิบปลาย ๆ เจ้าของที่ ขับรถมอเตอร์ไซค์คันเก่าผ่านหน้าร้านมาพอดี เจ้าตัวจอดพักรถ เดินเข้ามาในร้านของมิตร

                มิตรเลยถามนำให้ขิมแข “ที่ที่ว่าจะขายน่ะ ขายไปหรือยังตา”

                ชายสูงวัย ผ้าขี้ริ้วห่อทองมองขิมแขด้วยสายตาแปลก ๆ ตอบเสียงห้วน

                “ขายแล้ว”

                “ขายให้ใคร”

                “คนที่กรุงเทพฯ เขาซื้อไว้” ชายเจ้าของที่ตอบปัด ๆ เหมือนไม่อยากอยู่คุยด้วยนาน เข้ามาหยิบถุงใส่ข้าวกล่อง จ่ายเงินให้มิตร แล้วจากไปในทันที

                “ขายให้คนที่กรุงเทพฯ ไปแล้วค่ะคุณขิม”

                มิตรบอกแล้วเดินเข้าไปหลังร้าน ทยอยยกอาหารมาวางให้โดยมีเทียนหอมเข้าไปช่วยยก ขิมแขเลิกสนใจเรื่องที่ดินตรงนั้นแล้วเดินตามเข้าไปช่วยบ้าง           

เกือบสามเดือนที่นิรันดร์วุ่นวายกับการสร้างบ้านพักตากอากาศบนที่ดินผืนใหม่ที่เพิ่งซื้อมาเมื่อไม่นานนี้ เขาตั้งใจสร้างบ้านหลังเล็ก ให้เสร็จทันช่วงที่ปลายฝนปิดเทอม อยากพาบุตรสาวมาพักผ่อนสักระยะ หากิจกรรมทำร่วมกันแบบพ่อลูกอย่างที่เคยทำ เพราะช่วงนี้เขากับลูกชักห่างเหินกันเกินไป สามวันดีสี่วันทะเลาะ

จะว่าไป ก็ตั้งแต่มีไอ้เด็กเวรนั่นแทรกกลางระหว่างเขากับปลายฝนนี่เองเลยทำให้ความสัมพันธ์ระหว่างพ่อลูกไม่มั่นคงแบบเดิม

บริษัทรับเหมาที่เขาใช้บริการทำทุกอย่างให้เสร็จสิ้นเรียบร้อย ดีตามที่ตกลงกัน นิรันดร์แวะไปดู เดินตรวจสำรวจรอบบ้านแล้วก็ถูกใจไม่น้อย บ้านหลังเล็กท่ามกลางธรรมชาติ อีกทั้งมีสวนกุหลาบล้อมรอบแบบนี้ ตรงกับที่วาดเอาไว้ทุกอย่าง

“คุณรันดร์ชอบไหมคะ”

เสียงถามจากริมฝีปากแดงจัดเอ่ยขัดความคิดที่กำลังวางแผนเที่ยวกับบุตรสาว นิรันดร์เหลือบมองทางหญิงสาวคนนั้น ค่อยตอบกลับไป

“ดีครับ”