ตั้งใจมาอ่อย...(2)

[ถ่ายไว้ทันไหม ดีมาก ส่งมาให้ฉันเลย]

ใบหน้ามุ่ยเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นยิ้มร้ายออกมาเมื่อเห็นรูปถ่ายที่เธอสั่งให้คนถ่ายไว้

เมื่อวานเธอยอมรับว่าไม่พอใจที่ผู้หญิงคนนั้นทำเธอเสียหน้าแถมยังพูดจาเย้ยเธออีก ถ้าได้เห็นว่าผัวตัวเองอุ้มผู้หญิงขึ้นคอนโดฯจะทำหน้ายังไงนะ

ปากหยักยกยิ้มเหมือนกับสะใจก่อนจะหมุนตัวเองล้มลงบนโซฟาแล้วกดส่งรูปผ่านแอบพลิเคชันไปให้เฌอเอมทันที

รถหรูคันที่ภูภัทรใช้ขับอยู่เป็นประจำเคลื่อนเข้ามาจอดยังโรงจอดรถชายหนุ่มก้าวเท้าลงจากรถพร้อมกับฮัมเพลงเดินผ่านเข้าประตูบ้านโดยไม่รู้เลยว่าเมียของตัวเองกำลังถือกระเป๋าเสื้อผ้าเดินลงมาจากชั้นบนโดยที่มีโสภาเดินตามหลังมาห่าง ๆ

“แม่ว่าวันนี้มันดึกแล้ว ค่อยไปพรุ่งนี้ดีกว่าไหม”

หญิงเลยวัยกลางคนเอ่ยบอกลูกสะใภ้ด้วยความเป็นห่วงแต่ก็ได้รับเพียงความเงียบกลับมา หล่อนเองก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นอยู่ ๆ เฌอเอมก็เดินมาบอกว่าจะไปนอนค้างที่บ้านม่านหมอก ถามอะไรไปเธอก็ไม่ยอมบอก

ภูภัทรหยุดฝีเท้าลงเมื่อเงยมองสีหน้าของเฌอเอมที่บอกบุญไม่รับ ”นั่นกระเป๋าอะไร เธอจะไปไหน” เขายังคงทำหน้าไม่รู้ร้อนรู้หนาว

“หนูเอมจะไปค้างที่บ้านม่านหมอกนะสิ แม่ถามอะไรก็ไม่ยอมบอก เห็นอ่านข้อความในโทรศัพท์แล้วก็ลุกพรวดพลาดขึ้นไปเก็บเอาของเลยไม่รู้ว่ามีใครเป็นอะไรหรือเปล่า” โสภีมีสีหน้าเป็นกังวล

“เขาอยากไปก็ปล่อยให้ไปสิครับ ไม่ได้ไปตายที่ไหนนี่” หมาในปากยังคงออกมาทำงานตามปกติ จนหญิงสาววางกระเป๋าลงแล้วเดินไปประชันหน้ากับชายหนุ่ม

ดวงตาแดงก่ำขอบตาร้อนผ่าว “ถ้าเอมตายพี่ภูคงดีใจมากสินะ”

“เป็นอะไร มาถึงก็หาเรื่องฉันเลย” หัวคิ้วย่นเข้าหากันไม่เข้าใจว่าเธอเป็นอะไรกันแน่ถึงจ้องหน้าราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ

“เป็นคนโง่ไงคะ ที่ถูกผัวสวมเขา อุ้มหญิงชู้ขึ้นคอนโดฯ ถึงได้กลับมาเอาป่านนี้” หญิงสาวพูดผ่านไรฟันออกมาแต่น้ำตาที่กลั้นไว้ก็เอ่อท้วมขอบตาจนหยดผ่านสองแก้ม

“หนูเอม พูดเมื่อกี้หมายความว่ายังไง ตาภู” โสภีเดินไปเขย่าแขนลูกชายตัวเองเพราะไม่อยากจะเชื่อกับสิ่งที่ได้ยิน

“นั้นสิครับ ผมก็อยากรู้เหมือนกันว่าหมายความว่ายังไง” ลิ้นดุนดันกระพุงแก้มเพื่อกดอารมณ์กับสิ่งที่ได้ยิน

“อยากรู้ว่าหมายความว่ายังไงเหรอ ก็ดูนี่ให้เต็มตาค่ะ คนอย่างเอมไม่พูดอะไรลอย ๆ โดยไร้หลักฐานหรอก”

มือสั่นเปิดกระเป๋าหยิบโทรศัพท์เปิดรูปถ่ายนับสิบรูปออกมาโชว์ให้เขาดู ซึ่งมันก็เห็นชัดเจนว่าเป็นใบหน้าของเขากับผู้หญิงที่ชื่อพิมดาว

ตอนแรกหล่อนเลือกที่จะไม่บอกโสภีกับภูผาเรื่องผู้หญิงคนนี้แต่ในเมื่อเขากล้าหักหาญน้ำใจเธอโดยไม่ให้เกียรติ เธอเองก็ไม่มีความจำเป็นที่จะต้องปิดบังอีกต่อไปเหมือนกัน

“เห็นเต็มสองตาแล้วใช่ไหม” หญิงสาวเม้มปากเพื่อกั้นเสียงสะอื้นแต่คำตอบที่ได้รับกลับมายิ่งทำร้ายแผลใจของเธอมากขึ้นกว่าเดิมเสียอีก

“เห็นแบบนี้แล้ว ก็หย่ากับฉันสิ” แทนที่เขาจะแก้ตัวว่ามันไม่มีอะไรเกิดขึ้นแต่ปากเขาก็ไวเหมือนเดิม

“ต้องการแบบนี้เองสินะ ฝันไปเถอะว่าเอมจะยอมให้พี่ไปสมสู่กันสบายใจ คืนนี้เอมคงทำใจร่วมห้องกับผู้ชายส่ำส่อนไม่ได้ มันน่าขยะแขยง”

หญิงสาวผลักอกเขาเต็มแรงด้วยความโมโหแล้วคว้าเอากระเป๋าเดินออกจากบ้านไปแม้ว่าโสภีจะร้องเรียกตามหลังแต่หญิงสาวก็ไม่ได้หันกลับมามองแม้แต่นิดเดียว

“ตาภู แกต้องอธิบายเรื่องนี้ ผู้หญิงคนนั้นกลับมาตั้งแต่เมื่อไร”

“แม่ อย่าถามผมซ้ำซากได้ไหม ผมปวดหัว” เขาได้แต่สะบัดแขนคนเป็นแม่ออกเพราะคิดไม่ตก ตอนนี้แม่ก็รู้เรื่องที่พิมดาวกลับมาที่ไทยแล้ว อีกไม่ช้าพ่อเขาก็ต้องรู้

ที่ท่านไม่ชอบพิมดาวก็เป็นเพราะหมอดูคนนั้นอีกนั่นแหละที่บอกว่าดวงของพิมดาวเป็นดวงกาลกิณีกับเขา อยู่ด้วยกันหรือคบค้าก็มีแต่ซวย

ทางด้านเฌอเอมเมื่อมาถึงบ้านม่านหมอกก็เห็นประตูรั้วเปิดรอไว้แล้ว โดยมีแม่ครูพรรณียืนชะเง้อคอมองหา

ทันทีที่หล่อนเห็นแม่ครูก็วิ่งเข้าไปหาโผกอดเหมือนต้องการที่พักพิง เธอไม่สามารถอดกลั้นไม่ให้ร้องไห้ได้อีกต่อไป

แม่ครูได้แต่ลูบหลังปลอบโดยที่ไม่ได้เอ่ยถามอะไรเพราะเรื่องทั้งหมดถูกโสภีโทรมาถ่ายทอดให้ฟังหมดแล้ว

“รักเขามากเหรอลูก” เฌอเอมพยักหน้ารับ

หล่อนไม่รู้หรอกว่าคนเราจะรักใครสักคนได้นานแค่ไหน สิบสี่ปีมันถือว่านานไหม ต่อให้เขาทำร้ายจิตใจเธอมากแค่ไหนเธอก็อดทนมาตลอด แต่การที่นอกกายไปนอนกับผู้หญิงอื่น มันไม่มีเมียที่ไหนยอมรับได้หรอก

มีหลายครั้งที่เธออยากจะถอยออกมาเพื่อทำใจแต่มันก็มีปัจจัยหลายด้านที่ทำให้เธอต้องอยู่จุดนี้ต่อไป

“แล้วคุณภูได้อธิบายอะไรไหม”

“ไม่ค่ะ เขาไม่ได้อธิบายอะไร” เฌอเอมผละจากอ้อมกอดแล้วมองหน้าแม่ครู ท่านเห็นแบบนั้นแล้วได้แต่ยิ้มให้บาง ๆ ก่อนจะเอื้อมมือไปเช็ดหยาดน้ำตาที่อาบสองแก้ม

“แล้วทำไมไม่รอให้เขาอธิบายอะไรล่ะ หรืออยากรู้อะไรให้ถามไปเลยว่ามันเกิดอะไรขึ้น การที่ลูกมานั่งครวญครางร้องไห้แบบนี้ คนที่ทุกข์ใจเองก็เป็นหนูนะลูก คนเป็นผัวเมียกันถามกันตรง ๆ ไปเลยจะได้จบ”

“ก็ตอนนั้นเอม โมโหนี่คะ มีอย่างที่ไหนไปอุ้มผู้หญิงอื่นขึ้นคอนโดฯเห็นแค่รูปเลือดก็ขึ้นหน้าแล้ว” หยาดน้ำตาหายไปแล้วเหมือนเธอได้สติกลับมาแต่เสียงสะอื้นยังคงอยู่

“เห็นไหมเพราะเอาอารมณ์เป็นที่ตั้ง ชีวิตคู่ถึงมีแต่ปัญหา แม่ครูว่าลองใจเย็นแล้วค่อยคุยกันใหม่ดีไหม รักเขามากขนาดนี้จะโกรธเขาลงเหรอ”

รอยยิ้มกว้างจนขึ้นรอยตีนกาบนใบหน้าอย่างชัดเจน ทำให้เฌอเอมเผลอยิ้มตาม คำปลอบโยนซึ่งแฝงไปด้วยคำสอนยังคงชโลมจิตใจให้เธอกลับมายิ้มได้และเข้มแข็งได้เหมือนเดิม

เธอไม่รู้หรอกว่ามันเกิดอะไรขึ้นระหว่างพี่ภูกับพิมดาวจนทำให้เธอเข้าใจผิด ความจริงเธอน่าจะคิดได้ตั้งแต่มีคนส่งรูปมาให้ดูแล้วว่าเขาต้องไม่หวังดีทำให้เธอกับเขาต้องผิดใจกันแต่จะทำยังไงได้ล่ะ เพราะตอนออกมาเธอเล่นใหญ่ไปแล้วจะหายโกธรง่าย ๆ ก็คงไม่ได้อีก

ปัญหาไม่ได้อยู่ที่ว่าเธอจะหายโกรธเขาไหม แต่มันอยู่ที่ว่าเขาจะมาง้อเธอไหม เพราะที่ผ่านมาเธอแทบจะไม่เคยอยู่ในสายตาเขาเลยต่างหาก