ตั้งใจมาอ่อย...(1)

“วันนี้คุณเอมลงมาช้ากว่าปกตินะคะ” ป้าไหมเอ่ยทักเมื่อเห็นว่าเฌอเอมเดินมาทรุดตัวนั่งบนโต๊ะอาหารด้วยสีหน้าอิดโรย

ภูภัทรซึ่งลงมานั่งทานอาหารก่อนหน้าไม่นานเงยหน้าขึ้นมองเล็กน้อย มุมปากยกขึ้นเหมือนเย้ยหยัน จะไม่ให้ลงมาช้าได้ยังไงก็เมื่อคืนโดนจัดหนักจนแทบไม่ได้นอน

“เมื่อคืนไม่ค่อยได้นอนค่ะ พอดีมีสัมภเวสีคอยกวนตลอดเลย”

หล่อนพูดโดยที่ไม่ได้มองหน้าคนตัวโตตรงหน้าแต่ทว่าเจ้าตัวกลับสำลักโจ๊กจนต้องรีบยกน้ำขึ้นดื่ม

ดวงตาคมตวัดมองเคืองๆ แต่หญิงสาวก็เมินใบหน้าหล่อนั้นเสีย แต่คนที่อมยิ้มพอใจกลับเป็นพ่อแม่สามีเสียมากกว่าแถมยังหันไปยักคิ้วหลิ่วตาให้กันแบบมีเลศนัย

เจ้าลูกชายตัวดีก็เหลือเกินปากบอกไม่อยากได้น้องแต่การกระทำตรงกันข้ามทุกอย่าง

ขณะที่กำลังนั่งทานอาหารเสียงเตือนข้อความจากโทรศัพท์ของ ภูภัทรดังขึ้น เขาหยิบขึ้นมาอ่านแล้วยิ้มกว้างออกมา

‘เย็นนี้ไปทานข้าวกันนะคะ พิมจะรอที่ร้านประจำของเรา’

คำว่าร้านประจำของเราสำหรับภูภัทรแล้วเขาจำได้ไม่เคยลืมเพราะเป็นร้านที่พิมดาวชอบกินอาหารไทยรสจัดถึงเครื่อง

ใบหน้าระรื่นของเขาไม่บอกเฌอเอมก็เดาได้ว่าคนที่ส่งข้อความหาเป็นใคร คนเราต้องหน้าด้านขนาดไหนที่รู้อยู่แล้วว่าผู้ชายมีเมียก็ยังจะมาอ่อยผัวชาวบ้าน

“เอมไปทำงานก่อนนะคะ” หญิงสาวยกผ้าเช็ดปากแล้วขอตัวลุกขึ้นเดินออกไป ภูภัทรมองตามแต่ก็ไม่ได้สนใจเพราะตอนนี้ใจจดจ่ออยู่กับนัดช่วงเย็น

ร้านอาหารหรูย่านแม่น้ำเจ้าพะยาซึ่งเป็นย่านร้านอาหารระดับห้าดาวเกลื่อนกราด แต่มีอยู่ร้านหนึ่งเป็นร้านที่จัดเรียบง่าย ดูสบายตาด้วยสี Earth Tone ให้ความรู้สึกอบอุ่นพร้อมทิวทัศน์มุมกว้างของแม่น้ำเจ้าพะยาที่ระยิบระยับ

“ภูคะ ทางนี้ค่ะ”

พิมดาวยกมือเรียกร่างสูงที่เพิ่งเปิดประตูกระจกเดินเข้ามาและกำลังมองหาว่าตนเองนั่งอยู่ตรงไหน

“รอผมนานไหม พอดีติดประชุมก็เลยมาช้า” เขายิ้มบาง ๆ แล้วย่อลงนั่งแล้วมองเห็นว่าเธอสั่งอาหารมารออยู่แล้ว

“พิม จำได้ด้วยเหรอครับว่าผมชอบกินไก่ต้มน้ำปลา”

“ทำไมจะจำไม่ได้ล่ะคะ เรารู้จักกันมาเป็นสิบ ๆ ปีแล้ว” ว่าพลางหันไปพยักหน้าให้เด็กเสิร์ฟเดินมาตักข้าวให้

“เรื่องเมื่อวานผมขอโทษด้วยนะที่ไม่ได้บอกว่าแต่งงานแล้ว”

“ทำไมต้องขอโทษด้วยคะ ก็ในเมื่อคุณแต่งงานเพราะโดนบังคับ”

ปากแดงยกยิ้มเล็กน้อยแล้วตักเนื้อไก่ส่งให้ เขาย่นคิ้วแปลกใจเล็กน้อยที่เธอรู้ว่าเขาแต่งงานเพราะถูกบังคับ

“พิมรู้ได้ยังไงครับ”

“เมื่อวานเย็นพิมบังเอิญเจอกับเพื่อนของคุณค่ะ เขาเลยเล่าให้ฟัง พิมก็เพิ่งนึกหน้าได้ว่าเป็นเด็กคนนั้นที่เคยไปสารภาพรักกับคุณตอนสมัยเรียน”

ชายหนุ่มพยักหน้ายอมรับแม้ว่าเขาไม่ได้มีใจให้กับเฌอเอมแต่ว่าหล่อนก็เป็นเมียเขาทั้งพฤตินัยและนิตินัย

มือเรียวเอื้อมไปกุมมือของภูภัทร “พิมรู้นะคะ ว่าคุณคิดยังไงกับพิมแม้ว่าจังหวะและเวลาของเราไม่ตรงกัน แต่ฉันจะรอคุณค่ะ”

ภูภัทรเกือบเคลิ้มกับคำหวานแต่เสียงเฮของคนในร้านทำให้เขาหลุดจากภวังค์นั้นก่อนจะชักมือกลับแล้วเปลี่ยนเรื่องคุย

การที่ชายหนุ่มไม่ตอบอะไรพิมดาวยังคงให้ความหวังตัวเองว่าอย่างน้อยภูภัทรก็ไม่เคยลืมตนเองไม่อย่างนั้นคงปฏิเสธไปแล้ว

อาหารมื้อค่ำผ่านไปด้วยความชื่นมื่นจนล่วงเลยถึงเวลากลับบ้านแล้ว แต่พิมดาวก็ยังอ้อยอิ่งยื้อเวลาเพื่ออยู่ต่อแต่ว่ามันก็ไม่เป็นผล

ภูภัทรอาสาไปส่งพิมดาวที่คอนโดฯเพราะเธอบอกว่าไม่ได้เอารถมาซึ่งมันก็เป็นไปตามที่หล่อนตั้งใจเอาไว้ว่าจะให้เขาไปส่งเธอที่ห้องให้ได้

“ภูขึ้นไปกินกาแฟก่อนไหมคะ”

“ไม่ดีกว่าครับ เดี๋ยวคนอื่นจะมองไม่ดี” ชายหนุ่มยังคงให้เกียรติผู้หญิงตรงหน้า

“ค่ะ” หล่อนยิ้มเจื่อน ๆ แล้วหมุนตัวกลับแต่กลับเซเล็กน้อยเหมือนกับว่าโลกมันหมุนจนภูภัทรต้องเข้าไปประคอง

“พิม คุณเป็นอะไร”

“ไม่รู้ค่ะ อยู่ ๆ ก็เวียนหัวขึ้นมา”

“ไหวหรือเปล่า” เขารู้สึกเป็นห่วง “ไหวค่ะ” หล่อนตอบแล้วเขยิบตัวจะเดินแต่ก็เซอีกรอบคราวนี้ชายหนุ่มเปลี่ยนจากประคองเป็นอุ้มแทน

“ถ้าเดินเองมีหวังเป็นลมเป็นแล้งแน่นอน เดี๋ยวผมขึ้นไปส่ง” ใบหน้าหมองพยักหน้ารับแล้วยกมือคล้องคอซบอก

ห้องของพิมดาวอยู่เกือบชั้นบนสุดของคอนโดฯเพียงแค่ใช้ Key Card แตะก็สามารถเปิดประตูเข้าไปอย่างง่ายดาย

ภูภัทรอุ้มร่างหญิงสาวตรงไปยังโซฟาแล้วค่อย ๆ วางร่างเล็กลงแต่แล้วก็ต้องชะงักเมื่อแขนที่คล้องคอเขาไว้ เธอดันไม่ยอมปล่อยมันออก

มือเล็กตรึงคอเขาไว้ส่วนอีกข้างเลื่อนมาจับใบหน้าหล่อแผ่วเบา ดวงตาหวานฉ่ำทอดมอง ปากอวบอิ่มเผยอราวกับเชื้อเชิญแล้วเขยิบหน้าเข้าไปใกล้เพื่อที่จะประทับรอยจูบ

“เออ ถ้าคุณไม่เป็นอะไรแล้วผมขอตัวกลับก่อนนะ” ชายหนุ่มเบือนหน้าหนีก่อนจะขยับตัวลุกขึ้นยืน

ก็จริงอยู่ที่เขาปักใจรักผู้หญิงตรงหน้ามานานแต่ตอนนี้เขามีพันธะผูกมัดกับผู้หญิงอีกคนอยู่จะให้นอกกายโดยที่ยังไม่หย่าร้างได้อย่างไร

ชายหนุ่มยอมรับว่าช่วงเวลาเมื่อสักครู่มีใบหน้าหวานของเฌอเอมลอยเข้ามาเตือนสติจึงทำให้เขารู้สึกรับผิดชอบชั่วดีขึ้นมาอยู่บ้าง

“ขอบใจภูมากนะที่พาพิมขึ้นมาส่ง” หญิงสาวลุกขึ้นแล้วยิ้มแก้เก้อที่ถูกปฏิเสธ อันที่จริงเธอก็รู้สึกเสียหน้าและอายอยู่ไม่น้อยเพราะคิดว่าเขามีใจมาตลอดแต่พอเธอตั้งใจอ่อยเขากลับไม่เล่นด้วยเสียอย่างนั้น

เขาพยักหน้ารับก่อนจะรีบสาวเท้าเดินออกไปจากห้องนั้นอย่างรวดเร็ว พิมดาวได้แต่ยืนนิ่งกำหมัดแน่นแล้วยกโทรศัพท์โทรหาใครบางคน