สามีเทวดา...(2)

มันก็สมควรแล้วโดนแบบนี้เสียบ้าง โดนพ่อกับแม่เขาเอาใจจนเคยตัวเลยแตะต้องไม่ได้ ไม่รู้ว่าใครเป็นลูกในไส้กันแน่ปกป้องกันอย่างกับไข่ในหิน

หลังจากไปจ่ายตลาดกลับมาเจ้าของร่างสูงก็ยังคงนั่งดูทีวีอยู่ที่เดิม แต่สิ่งที่ไม่ได้อยู่ที่เดิมก็คือผ้ากันเปื้อนกับไม่ถูพื้น แถมพื้นยังสะอาดเอี่ยมเหมือนมีคนมาทำแทนให้อีกต่างหาก

เธอก้มหน้าอมยิ้มหอบหิ้วข้าวของเดินไปยังเคาน์เตอร์ห้องครัวเพื่อเตรียมทำกับข้าว

น้ำต้มไก่สีน้ำตาลเข้มหอมกลิ่นน้ำปลาอ่อน ๆ ลอยคละคลุ้งไปทั่วบ้าน เสียงโขลกน้ำจิ้มซีฟู้ดดังสนั่นภูภัทรลุกขึ้นจากโซฟาตรงไปยังเคาน์เตอร์ห้องครัว

“รอแป๊บนะคะ ใกล้เสร็จแล้ว” เฌอเอมหันกลับไปบอกเขาทั้งที่มือยังง่วนอยู่กับการตำน้ำจิ้ม

“อือ” เขาตอบสั้น ๆ แล้วก็เดินเลยไปหยิบจานและก็โถข้าวสวยออกไปวางรอบนโต๊ะอาหาร แถมยังจัดแก้วรินน้ำดื่มไว้รออีกต่างหาก

หญิงสาวถึงกับยืนงง เพราะตั้งแต่รู้จักกับเขามาตั้งแต่เด็กจนโตแทบไม่เคยเห็นเขาหยิบจับอะไรในบ้านช่วยเลย

พายุไม่เข้า ประเทศไทยคงต้องแห้งแล้งทั้งปีแน่นอน

ข้าวพูนจานถูกตักกินพร่องลงเล็กน้อย ใบหน้าหล่อเหลาเงยขึ้นจากจานข้าว หลังจากที่เคี้ยวข้าวในปากจนหมดคำแล้วจึงได้เอ่ยถาม

“ทำไมถึงบอกว่าตัวเองแต่งงานแล้วให้คนอื่นรู้” ฟังจากน้ำเสียงก็พอจับได้ว่าพี่ภูน่าจะหายโกรธแล้วไม่อย่างนั้นน้ำเสียงคงดุดันมากกว่านี้

แต่ว่าทำไมเพิ่งมาถามเหตุผลเอาตอนนี้เล่า

“คือเมื่อวานมีผู้ชายคนหนึ่งเขาลวนลามเอมค่ะ เขาขอเอมเป็นแฟน เอมก็เลย...บอกเขาไปว่าเอมแต่งงานแล้ว” หล่อนเว้นวรรคไปครู่หนึ่งแล้วจึงเอ่ยเล่าต่อ

“ใคร” เขาวางช้อนลงจานข้าวเสียงดังจนคนตัวเล็กถึงกับสะดุ้ง

“มัน...เป็นใคร” ชายหนุ่มเอ่ยถามรอดผ่านไรฟัน

“คุณเทียนค่ะ”

“ไอ้นี้อีกแล้วเหรอ” เขาสบถออกมาเสียงเบาเฌอเอมได้ยินไม่ค่อยถนัดเท่าไร “เมื่อกี้พี่ภูว่าอะไรนะคะ”

“เปล่ากินข้าวต่อเถอะ” เขาเพยิดหน้าให้เธอกินข้าวต่อเพื่อที่จะตัดปัญหาไม่ให้เฌอเอมมาเซ้าซี้ถามเขาต่อ

ครั้งที่แล้วเขาก็ได้ยินข่าวจากทีมงานของบริษัทว่าเธอถูกผู้ชาย คนนั้นเข้ามารุ่มร่ามอยู่บ่อย ๆ แต่ด้วยนิสัยที่ไม่กล้าปฏิเสธของเธอจึงมักทำให้ตกอยู่ในสถานการณ์ที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออกอยู่บ่อยครั้ง

“แล้วทำไมถึงใส่แหวนไปทำงาน ฉันบอกแล้ว...” ยังไม่ทันที่จะพูดจบประโยคเลยเฌอเอมก็ยกมือขึ้นห้ามก่อนจะรีบกลืนน้ำลงคอ

เธอคิดไว้แล้วไม่มีผิดว่าเขาต้องหยิบเรื่องนี้ขึ้นมาดุเธอ

“เอม ลืมถอดค่ะ เมื่อคืนกะว่าหยิบออกมาใส่เล่น ๆ”

“ที่หยิบขึ้นมาใส่กำลังชื่นชมอยู่กับความสุขจอมปลอมที่ได้แต่งงานกับฉันอยู่หรือไง” น้ำเสียงเย็นเยียบเอ่ยขึ้นโดยที่ไม่ได้สนใจเลยว่าคนที่ฟังจะรู้สึกอย่างไร

เฌอเอมได้แต่นั่งเงียบไม่ได้ตอบอะไรก่อนจะก้มหน้ากินข้าวต่อ

ภูภัทรยังคงไม่ละสายตาไปจากผู้หญิงตรงหน้าซึ่งเมื่อก่อนอยู่ในสถานะน้องสาวแต่ปัจจุบันเป็นทั้งเมียทางพฤตินัยและนิตินัย

เขาไม่รู้หรอกว่าตัวเองมีอะไรดีนักหนาผู้หญิงคนนี้ถึงได้รักเขาได้มากมายขนาดนั้นทั้งที่เขาก็ทำไม่ดีไว้ตั้งเยอะแยะ

ชายหนุ่มเริ่มรู้สึกสงสัยในความรักของเฌอเอมที่มีต่อเขาขึ้นมาทั้งที่เมื่อก่อนไม่เคยแม้แต่จะคิดถึงเรื่องนี้เลยสักนิด

มันเป็นเพราะอะไรกันแน่...หรือเพราะความผูกพันที่มีต่อกันมาตั้งแต่เป็นเด็ก

“มีอะไรติดอยู่หน้าเอมเหรอคะ ทำไมพี่ภูเอาแต่จ้องแบบนั้นล่ะ” มือเล็กยกขึ้นแตะไปที่หน้าเผื่อว่าจะมีอะไรติด

“ขี้ตา” เป็นการแก้ตัวที่น่าเกลียดเลยก็ว่าได้ เพราะมันดันสร้างความอายให้เธอนะสิ

หญิงสาวก้มหน้างุดรีบหยิบกระดาษทิชชูเช็ดออกแล้วเงยหน้าค้อนเขาวงใหญ่ แต่คนตรงข้ามกับมีใบหน้าเจ้าเล่ห์จนน่าหมั่นไส้

ไม่รู้ว่าช่วงนี้พี่ภูไปกินอะไรผิดสำแดงมาจากที่ไม่ค่อยพูดกับเธอแต่พักหลังมานี้ดูท่าเขาจะสนใจเรื่องเธอเป็นพิเศษ

พี่ภูกำลังคิดจะทำอะไรอยู่หรือเปล่านะ....