นิ้วนางข้างซ้าย...(1)

ช่วงเย็นของวันนั้นทุกคนต่างทยอยกลับบ้านกันไปหมดแล้วเหลือเพียงแค่เฌอเอมที่ยังคงนั่งอยู่ที่เดิม เพราะต้องอยู่หาข้อมูลเพื่อติดต่อดีลงานกับทางต้นสังกัดของพีเจ

เวลาแค่สามวันมันจะทันได้ยังไง กว่าจะรอทางต้นสังกัดตอบอีเมลอีกไม่รู้ว่าต้องใช้เวลากี่วัน

ความเครียดเริ่มเล่นงานสองมือยกขึ้นประสานก้มหัวลงพักพิงโดยใช้สองนิ้วคลึงไปที่หัวคิ้ว

หากจะให้เร็วทันตามกำหนดเวลาก็คงต้องอ้อนวอนติดต่อเขาโดยตรง

ติดต่อเขาโดยตรงอย่างงั้นเหรอ?

เหมือนเห็นแสงสว่างที่ปลายอุโมงค์ เมื่อเธอฉุกคิดอะไรขึ้นได้จึงรีบเอื้อมไปคว้าโทรศัพท์ซึ่งวางอยู่ไม่ไกลเพื่อค้นหารายชื่อของใครบางคนก่อนจะกดโทรออก

ขอร้องล่ะ ขอให้ยังโทรเบอร์นี้ติด อย่าเพิ่งเปลี่ยนเบอร์เลยนะ

ปากอิ่มเม้มเข้าหากันเพื่อรอสัญญาณจากปลายสายตอนนี้โทรติดแล้วเหลือแค่อย่างเดียวคือถ้าปลายสายกดรับแล้วคนที่รับยังเป็นคนที่เธอต้องการความช่วยเหลือ

‘สวัสดีจ้ะ...’

น้ำเสียงแหบพร่าที่กดรับสายแทบทำให้เธอร้องกรี๊ดออกมา เธอตอบรับสายอย่างลนลานและทางปลายสายก็เหมือนจะดีใจที่เธอติดต่อไปหลังจากที่หายไปหลายปี

สามวันผ่านไป...

ภายในห้องประชุมใหญ่ของบริษัททุกทีมของแผนกรวมถึงบอร์ดบริหารต่างมาเข้าประชุมโดยพร้อมเพียงกัน

ภูภัทรซึ่งนั่งอยู่หัวโต๊ะจับจ้องไปยังร่างเล็กที่นั่งอยู่ท้ายสุดด้วยสีหน้าไม่ค่อยดีนัก สองสามวันมานี้เธอกลับบ้านดึกแถมยังหอบเอางานมาทำที่บ้านจนไม่ได้หลับได้นอน

ชายหนุ่มมั่นใจมากว่าแผนการตลาดที่เธอได้ตกลงกับเขานั้นน่าจะล่มไม่เป็นท่า เพราะก่อนหน้านี้เขาให้เลขาเช็กว่าพีเจอยู่ที่ไหนคำตอบที่ได้รับก็คือเดินทางออกจากเกาหลีไปต่างประเทศ

“วันนี้เป็นวันครบกำหนดของทีมสามแล้ว ไหนล่ะครับศิลปินที่คุณเสนอผมเพื่อกอบกู้รายได้ของบริษัทให้กลับมาเป็นเหมือนเดิม”

รอยยิ้มเจ้าเล่ห์มุมปากของผู้ชายที่อยู่ในสถานะเจ้านายมันช่างน่าหมั่นไส้สิ้นดี

ภูภัทรกระหยิ่มอยู่ในใจเพราะคิดว่าหญิงสาวทำงานนี้ไม่สำเร็จดูจากสีหน้าที่กระอักกระอ่วน ใบหน้าก้มงุดไม่กล้าสบสายตาคนอื่นในที่ประชุม

“ขอโทษนะครับที่ผมมาช้า” เสียงหล่อดังขึ้นพร้อมกับเปิดประตูห้องประชุมเข้ามาสร้างความตกตะลึงให้กับทุกคน

‘พีเจ’

จากสีหน้าเคร่งเครียดเมื่อสักครู่แปรเปลี่ยนเป็นสดใสรอยยิ้มกว้างผุดขึ้นจนแทบจะฉีกไปถึงรูหู เฌอเอมหันไปยักคิ้วหลิ่วตาให้กับภูภัทรเพื่อตกย้ำใช้ชนะในครั้งนี้

เมื่อหลายวันก่อนคนที่เธอติดต่อไปหาและภาวนาว่าขอให้ยังใช้เบอร์โทรนั้นอยู่ไม่ใช่ใครที่ไหนแต่เป็นแม่ของพีเจ เธอกับพีเจเป็นเพื่อนสนิทกันมานานจนกระทั่งเขาได้ไปเป็นเด็กฝึกและกลายเป็นนักร้องที่เกาหลีจึงได้ขาดการติดต่อไป

“ขอโทษนะที่มาช้า ดีใจนะที่ได้เจอกันอีก” ใบหน้าหล่อราวกับเทพปั้นไม่ได้สนใจผู้คนที่อยู่ในห้องแต่เดินตรงมายังเฌอเอมพร้อมกับยิ้มกว้างด้วยความดีใจ

“อือ แค่เจรับปากว่าจะช่วยเรา ก็เป็นพระคุณมากแล้ว”

“ไม่ขนาดนั้นหรอกมั่ง” ใบหน้าหล่อเหลายิ้มบาง ๆ แล้วยกมือขึ้นยีหัวแสดงความสนิทสนมจนออกนอกหน้าสร้างความประหลาดใจกับคนที่อยู่ในห้องประชุมจนผู้จัดการส่วนตัวต้องเดินเข้ามาสะกิดเพื่อให้ระวังตัว

ตลอดการประชุมและแจ้งรายละเอียดของสัญญาพีเจแทบจะไม่ได้ใส่ใจเรื่องงานเลยสักนิด ดวงตาประกายยังคงจับจ้องไปยังใบหน้าสวยของเฌอเอมไม่วางตา

ทันทีที่ได้รับโทรศัพท์จากสายปริศนาชายหนุ่มแทบดีดตัวออกจากห้องและบินมายังประเทศไทยเสียเดี๋ยวนั้นเลย ความเดือดร้อนของผู้หญิงคนนี้เขาแทบจะไม่อยากรับเงินเสียด้วยซ้ำเพราะเต็มใจที่จะช่วย

แต่เพราะต้นสังกัดเขาไม่ใช่องค์กรเพื่อการกุศลเขาจึงยอมรับค่าตัวแค่ห้าล้านบาทเท่านั้น ซึ่งก็ถูกประธานค่ายบ่นจนหูชาแต่เขาก็ไม่สนใจ

ภูภัทรลอบมองปฏิกิริยาของพรีเซนเตอร์คนใหม่แล้วก็สัมผัสได้ว่าผู้ชายคนนั้นคิดเกินเลยกับเมียตัวเองมากกว่าคนรู้จักแน่นอน

การประชุมข้อตกลงทุกอย่างผ่านไปด้วยดี ทุกคนต่างชื่นชมเฌอเอมที่ดีลงานนี้สำเร็จทำให้ทีมสามได้รับเงินเดือนเพิ่มขึ้นด้วย

“งั้นเจกลับก่อนนะ พี่ผู้จัดการยืนรอหน้าบอกบุญไม่รับนานแล้ว” ชายหนุ่มพยักเพยิดหน้าไปยังประตูทางออก เฌอเอมถึงกับหัวเราะออกมาเบา ๆ เพราะหน้าพี่แกหงิกเป็นม้าหมากรุกแล้วนั่น

“อือ แล้วเจอกันพรุ่งนี้นะ” เธอยกมือร่ำลาจนเห็นว่าเพื่อนนั่งรถลับสายตาไปแล้วจึงหมุ่นตัวจะเดินกลับไปทำงานแต่ก็ถูกพนักงานในบริษัทด้วยกันวิ่งกรูกันเข้ามาหา

“เอม แกไปรู้จักกับคุณพีเจได้ยังไงอ่า ถึงดูสนิทกันขนาดนั้น” ประเดิมด้วยน้ำขิงเพื่อนสาวช่างเพ้อฝันที่ทำหน้าเคลิบเคลิ้มจนออกนอกหน้าทั้งที่เมื่อเช้ายังสะดีดสะดิ้งหวงก้างพี่ภูอยู่เลย

“นั่นสิเอม อิจฉาอ่า ถ้าเป็นพี่นะจีบไปแล้ว ทำให้สาว ๆ อิจฉากันไปเลย” เพื่อนร่วมงานอีกคนกล่าวเสริมจนเธอต้องย่นคิ้ว

“เอมกับเจเราเป็นเพื่อนสนิทกันมาตั้งแต่เด็กแล้วค่ะ ไม่มีทางเป็นอย่างอื่นไปได้หรอก รู้ไส้รู้พุงกันหมดแล้วค่ะ”

“มิน่าล่ะ วันนั้นแกถึงมีท่าทีมั่นอกมั่นใจนักว่าจะดีลมาได้”

“ตอนนั้นก็ไม่มั่นใจหรอก เพราะไม่ได้ติดต่อกันเลยตั้งแต่พีเจไปอยู่เกาหลี แต่โชคยังดีนะที่แม่ของเขายังใช้เบอร์เดิม ไม่งั้นแกกับฉันได้ถูกเฉดหัวออกจากบริษัทนี้ไปแล้ว” แค่คิดถึงใบหน้าดุๆ ของพี่ภูเธอก็ขนลุกไปหมดทั้งตัวแล้ว