ไอติมรสโปรด (2)

ยิ่งคิดก็ยิ่งปวดหัวเพราะตั้งแต่เกิดมาเขาไม่ค่อยง้อใครสักเท่าไร ยิ่งเป็นผู้หญิงที่ชื่อเฌอเอมแล้วยิ่งไม่เคยง้อเลยแม้แต่ครั้งเดียว

“จอดข้างหน้าก็ได้ค่ะ เดี๋ยวเอมเดินเท้าต่อเข้าบริษัทเอง”

เฌอเอมชี้ไปยังป้ายรถเมล์ด้านหน้าซึ่งอยู่ห่างจากบริษัทไม่ไกล เดินต่อไม่ถึงห้านาทีก็ถึง ที่เธอบอกแบบนี้ก็เพราะว่าเขาเป็นคนสั่งเธอเองว่าไม่อยากให้ใครรู้เรื่องความสัมพันธ์ระหว่างเรา ถ้าหากเธอนั่งรถไปกับเขามีหวังต้องมานั่งตอบคำถามพวกนั้นอีก

ภูภัทรอยากแกล้งคนเป็นเมียจึงแสร้งทำเป็นไม่ได้ยินแล้วหักพวงมาลัยรถเข้าบริษัททันที เฌอเอมตกใจจึงปรับเบาะเอนหลังลง

“พี่ภูทำบ้าอะไรเนี่ย ถ้าใครมาเห็นเข้าเอมจะแก้ตัวยังไง ไหนบอกว่าไม่อยากให้ใครรู้ไงว่ามีเอมเป็นเมีย” เธอหันไปตวาดเขาด้วยความหงุดหงิด หากมีคนรู้เขาก็จะมาโทษเธออีกว่าเอาไปป่าวประกาศ

“กลัวใครเห็น ชั้นจอดรถนี้มีแค่ผู้บริหาร แล้วก็เช้าขนาดนี้ยังไม่มีใครมาทำงานหรอก” เมื่อจอดรถสนิทดีแล้วเขาจึงหันมาตอบเธอ เฌอเอมหันมองไปรอบ ๆ บริเวณก็เห็นว่าเป็นจริงอย่างที่เขาว่า

“เดี๋ยวอย่าเพิ่งลงไป เรามีเรื่องต้องคุยกัน” เขารีบคว้าข้อมือเล็กเอาไว้เมื่อเห็นเธอกำลังจะเปิดประตูรถ

“เรามีเรื่องอะไรต้องคุยกันเหรอคะ ถ้าเป็นเรื่องเมื่อวานมันคงไม่มีอะไรต้องคุยแล้วล่ะค่ะ เพราะว่าหลักฐานมันชัดอยู่แล้ว หรือว่า...ที่จะคุยเพราะจะมาง้อเอมเหรอคะ” หล่อนเลิกคิ้วขึ้นราวกับว่าเป็นเครื่องหมายคำถาม

“อือ” เขาตอบสั้น ๆ เพราะกลัวเสียฟอร์ม แต่ก็ทำให้หญิงสาวแอบอมยิ้มได้อยู่บ้าง

ความจริงแล้วแม่เขาโทรมาเล่าเรื่องนี้ให้ฟังตั้งแต่เมื่อคืนอีกทั้งคำสอนของแม่ครูพรรณีก็ยังช่วยให้เธอคิดตั้งสติและคิดทบทวนมาแล้วทั้งคืน แต่ที่เธอแกล้งเมินเฉยแค่อยากรู้ว่าเขาจะง้อเธอหรือเปล่า

“เรื่องเมื่อวานเธอเข้าใจผิด ฉันกับพิมดาวไม่ได้มีอะไรกัน อีกอย่างรูปถ่ายพวกนั้นมันก็บอกเวลานี่ รูปแรกที่เข้าห้องกับรูปสุดท้ายที่ออกมาห่างกันไม่ถึงห้านาทีเสียด้วยซ้ำ” เขาอธิบายโดยที่ไม่หันไปสบตาเธอเสียด้วยซ้ำ

“เหรอคะ”

“เธอก็รู้ว่าเวลาแค่นั้นไม่พอสำหรับฉันหรอก” คราวนี้เขาหันกลับมาทำสีหน้ากรุ้มกริ่มจนทำให้ใบหน้าขาวเปลี่ยนเป็นแดงระเรื่อ

คำพูดของเขาทำไมเธอจะแปลไม่ออกล่ะว่าหมายความว่าอย่างไร เพราะกิจกรรมเข้าจังหวะที่เขาปฏิบัติต่อเธอแต่ละบทเพลงใช้เวลาร่วมชั่วโมง

"ถ้าไม่เชื่อเธอจะเช็คของดูก็ได้นะ เมื่อวานไม่ได้ใช้งานจริง ๆ” ชายหนุ่มก้มหน้าลงมองเป้ากางเกงตัวเองแต่นั้นมันกลับทำให้ดวงตากลมเบิกกว้างด้วยความเขินอาย

“ทะลึ่ง ใครเขาจะอยากดูกัน” ว่าจบเจ้าตัวก็เปิดประตูวิ่งลงจากรถพร้อมกับเอามือแตะแก้มซึ่งร้อนผ่าว สองมือยกพัดวีเพื่อให้มันคลายความร้อนรุ่มลง

ภูภัทรได้แต่หัวเราะออกมากับท่าทีน่ารักแบบนั้น แต่พอนึกขึ้นได้ก็รีบหุบยิ้มลงทันที ตั้งแต่เมื่อไรกันที่เขาเผลอยิ้มให้กับความไร้เดียงสาของเฌอเอม

เวลาคล้อยบ่ายแต่ละแผนกต่างทำงานกันอย่างแข่งขันยิ่งอยู่ฝ่ายการตลาดแล้วยิ่งต้องหาไอเดียเพื่อกระตุ้นยอดขายแต่ละสินค้าให้มียอดขายทะลุเป้าตามที่บริษัทกำหนด

“ทุกคน ๆ กลับเข้านั่งประจำที่เร็ว ท่านประธานกำลังเดินมาทางนี้” พี่ไมตรีเงยหน้าจากโต๊ะทำงานเห็นร่างสูงของประธานบริษัทเดินมาทางนี้พอดีจึงรีบลุกตะโกนบอกน้องในทีมตัวเองซึ่งกำลังจับกลุ่มพูดคุยให้กลับไปนั่งทำงานทำตัวเป็นผักชีโรยหน้าให้ก่อน

“คุณภูลงมาตรวจงานเหรอครับ” พี่ไมตรีเดินส่ายก้นเข้าไปหาด้วยท่าทีเจี๋ยมเจี้ยม

“เปล่าครับพอดีผมเอาไอติม รส...รสทุเรียนกับรสถั่วดำมาให้แผนกพวกคุณ” ชายหนุ่มหยุดประโยคไปครู่หนึ่งก่อนจะร้องขึ้นเสียงดังเพราะกลัวว่าคนที่นั่งอยู่หลังสุดไม่ได้ยิน

ไมตรีถึงกับงงเป็นไก่ตาแตกไม่เข้าใจว่าทำไมต้องตะโกนด้วยทั้งที่ยืนอยู่ใกล้กันแค่นี้เอง

“เออ พอดีว่าคนที่ผมรู้จักเขาชอบกินเวลาอารมณ์ไม่ดีนะครับ ผมเห็นว่าพวกคุณทำงานเครียด ๆ น่าจะอารมณ์ดี” เขายิ้มเล็กน้อย

รอยยิ้มของชายหนุ่มแทบทำให้น้ำขิงลงไปกองกับพื้นไม่คิดว่าเจ้านายจะเป็นห่วงลูกน้องด้วย ทั้งที่จริงแล้วสั่งเลขาฯให้มาทำแทนก็ได้

เฌอเอมลอบอมยิ้มไม่คาดคิดว่าเขาจะจำเรื่องนี้ได้ การที่เขาทำแบบนี้เป็นการง้อเธอทางอ้อมหรือเปล่านะ

“คุณเฌอเอมครับ ผมขอดูแฟ้มแผนการตลาดไส้กรอกไก่เดือนที่แล้วหน่อยได้ไหมครับ”

ภูภัทรเดินเข้ามาหาแล้วแสร้งยิ้ม หญิงสาวได้แต่ทำหน้าเหวเล็กน้อยก่อนจะควานหาแฟ้มเอกสารนั้นมายื่นให้โดยที่ไม่รู้เลยว่าเขาหาเรื่องที่จะคุยกับเธอเพราะส่งข้อความมาก็ไม่อ่านโทรหาก็ไม่ติด

“เย็นนี้กลับบ้านพร้อมกันนะ แม่ฉันยื่นคำขาดมาว่าต้องพาเธอกลับไปบ้านให้ได้ ฉันไม่อยากมีปัญหา” เขากัดฟันพูดเพื่อให้ได้ยินกันสองคนเท่านั้น

“ไม่กลับค่ะ เอมรับปากกับเด็ก ๆ ไว้ว่าจะกลับไปนอนด้วย ไม่อยากผิดสัญญา” ตอนแรกก็หลงเข้าข้างตัวเองว่าเขามาง้อที่ไหนได้กลัวมีปัญหากับแม่นี่เอง

“แล้วเธอจะให้ฉันทำยังไง เธอก็รู้นี่ว่าแม่กับพ่อฉันไม่เหมือนใคร”

“มันก็เรื่องของพี่ภูค่ะ หาทางออกเอาเอง” ว่าจบหญิงสาวก็ทรุดตัวนั่งลงเก้าอี้พร้อมกับยกยิ้มมุมปากอย่างร้ายกาจ

ภูภัทรได้แต่กัดริมฝีปากเพื่อสะกดอารมณ์ไม่พอใจกับการยั่วยุของเฌอเอมก่อนจะขอตัวกลับไปทำงาน

‘ถ้าหนูเอม ไม่กลับมาแกก็ไปนอนกับน้องและพาน้องกลับมาด้วย เพราะพรุ่งนี้เป็นวันเสาร์’

นั่นคือคำสั่งประกาศิตจากปากผู้หญิงที่ให้กำเนิดหลังจากที่เขาโทรไปบอกว่าลูกสะใภ้คนโปรดไม่สามารถกลับไปนอนบ้านได้

แม้ใจไม่อยากจะทำตามที่แม่สั่งแต่เขาก็ไม่เคยขัดพวกท่านได้เลยสักครั้ง และครั้งนี้ก็เหมือนกัน

เมื่อไรเขาจะหลุดพ้นจากผู้หญิงที่ไม่ได้รักสักที.....