พลิกวิกฤตให้เป็นโอกาส(1)

เสียงเคาะประตูดังขึ้นเฌอเอมจึงเดินออกมาเปิดประตูอาคารหอพักของเด็กๆ ที่อยู่ในการอุปการะของบ้านม่านหมอก

“พี่ภูมาทำอะไรที่นี่คะ” เธอเองถึงกับยืนงงเมื่อเห็นว่าผู้มาเยือนคือใคร ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นดวงตาที่จับจ้องมาขุ่นมัว ใบหน้าหงิกงอเหมือนไม่ได้เต็มใจมาที่นี่สักเท่าไร

“เธอไม่กลับไปนอนบ้านคิดเหรอว่าฉันจะได้กลับไป” ไม่ได้แค่พูดแต่ชายหนุ่มเดินแทรกตัวผ่านเข้าไปภายในห้อง หล่อนจึงเข้าใจได้ว่าที่เขายอมมาที่นี่ก็เพราะแม่สามีบังคับให้มา

อาคารหอพักเป็นห้องโถงยาวมีเตียงนอนสองชั้นวางอยู่ติดหน้าต่างทั้งสองฝั่ง มีช่องว่างตรงกลางเว้นว่างสำหรับเอาไว้ใช้เดินเท่านั้น

สองขายาวก้าวฉับฉับเดินเข้ามาภายในแต่แล้วก็ต้องชะงักลงเมื่อมีสายตานับสิบสิบคู่จ้องแป๋วมาที่เขา

“เออ คือ...หวัดดี” ชายหนุ่มทำตัวไม่ถูกได้แต่ยกมือขึ้นทักทายด้วยท่าทีเก้ ๆ กัง ๆ

“อย่าบอกนะคะ ว่าพี่ภูจะมานอนที่นี่”

“อือ”

“ไม่ได้นะคะ เตียงนอนแคบนิดเดียวพี่ภูจะนอนยังไง อีกอย่างเด็กๆก็อยู่กันเยอะแยะ” เธอยังยืนกรานที่จะให้เขากลับไปแต่เหตุผลแค่นั้นเหรอที่จะห้ามผู้ชายอย่างภูภัทรได้ นอกจากคำสั่งของแม่

“แล้วจะให้ฉันนอนไหน กลับไปนอนบ้านก็ไม่ได้ แล้วก็ไม่ต้องห่วง หรอกว่า คืนนี้จะทำอะไร เพราะเธอเสียงดังเดี๋ยวน้องเขาตื่น”

“พี่ภู พูดจาน่าเกลียด” หญิงสาวเดินเข้าไปตีแขนเขาด้วยความเขินอาย แต่กับเด็ก ๆ แล้วกับหัวเราะด้วยความขบขันมากกว่า

“แน่ใจนะคะ ว่านอนได้” ภูภัทรมองไปยังเตียงชั้นล่างกว้างแค่ เมตรกว่าๆ ซึ่งเขาต้องนอนมันกับผู้หญิงตัวเล็กด้านข้าง ส่วนเตียงชั้นบนก็เป็นเด็กน้อยอายุยังไม่ถึงสิบขวบนอนอยู่

“อือ ได้สิ” ตอบเสร็จเจ้าตัวก็ล้มตัวลงนอน

“ลงมานอนนี่สิ” ภูภัทรตบไปยังไปที่ว่างด้านข้าง หญิงสาวลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่ก็ช้ากว่ามือหนาที่เอื้อมไปดึงร่างเล็กลงมานอนด้วยพร้อมกับตวัดวงแขนกอดไว้บนอก ยิ่งดิ้นเขาก็ยิ่งรัดแน่น

...แบบนี้สิถึงจะได้นอนหลับสบายตาสักหน่อย

รุ่งอรุณของเช้าวันจันทร์ที่แสนจะวุ่นวายร่างสูงของภูภัทรกึ่งวิ่งกึ่งเดินลงมาจากบันไดบ้านทั้งที่ผมยังไม่ได้เซตและกระดุมเสื้อยังติดไม่ครบทุกเม็ดเสียด้วยซ้ำ

ความเร่งรีบทำให้ชายหนุ่มไม่ได้สนใจเสียด้วยซ้ำว่าทุกคนในบ้านกำลังนั่งรอทานมื้อเช้าอยู่

“ตาภู จะรีบไปไหนไม่กินข้าวก่อนเหรอ” เสียงโสภีตะโกนตามหลังพร้อมกับเดินตามหลังออกมา

“ไม่อ่าแม่ ที่บริษัทมีปัญหา บอกลูกสะใภ้คนโปรดของแม่รีบตามไปด้วยล่ะ” ว่าจบประตูรถหรูก็ปิดลงพร้อมกับเหยียบคันเร่งออกไป

“ตาลูกคนนี้นี่ แทนที่จะเอาน้องไปด้วย” โสภีบ่นอุบให้กับลูกชายเพียงคนเดียวของบ้านเพราะมักทำอะไรไม่ได้ดั่งใจเธอสักอย่าง

“เมื่อกี้เหมือนเอมได้ยินว่าบริษัทมีปัญหาเหรอคะ” หันหลังจะเดินกลับไปยังห้องทานอาหารก็เห็นเฌอเอมเดินออกมาด้วยสีหน้าปนสงสัย

“แม่ก็ไม่รู้หรอกว่าปัญหาอะไร แต่ตาภูสั่งว่าให้หนูเอมรีบตามไปที่บริษัท”

“ค่ะ” หล่อนพยักหน้ารับแล้วก็กระชับกระเป๋าสะพายในมือก้าวเท้าจะเดินไปเรียกรถ “อ้าว จะไปเลยเหรอ ไม่กินข้าวเช้าก่อนเหรอ”

“เออ เอมทานขนมปังรองท้องแล้ว คุณแม่กับคุณพ่อทานกันเลยค่ะ เอมเตรียมทุกอย่างไว้ให้แล้ว เห็นพี่ภูสั่งไว้แบบนั้นน่าจะเป็นเรื่องใหญ่”

โสภีพยักหน้ารับแล้วได้แต่ถอนหายใจเล็กน้อย ใบหน้าจิ้มลิ้มที่เห็นมาตั้งแต่เด็กและรักเหมือนลูกสาวคนหนึ่งก็ทำให้เธอรู้สึกสงสารไม่ได้

ไม่รู้ว่าเธอคิดถูกหรือเปล่าที่เชื่อหมอดูว่าเฌอเอมคือเนื้อคู่กับลูกชายตนเอง เพราะอยู่ด้วยกันมาตั้งแต่เด็ก แต่งงานกันมาก็ปีกว่าไม่เห็นว่า ภูภัทรจะแสดงออกว่ามีใจให้กับหญิงสาวเลยสักนิด

เสียงแจ้งเตือนข้อความจากไลน์กรุ๊ปดังขึ้นถี่จนเฌอเอมต้องล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเพื่อควานหาโทรศัพท์ทั้งที่มืออีกข้างยังโหนห่วงรถไฟฟ้า

‘มีดราม่าในทวิต แฟนคลับนักร้องเกาหลีตั้งแฮทแท็กแบนสินค้าจากบริษัทเรา’

ข้อความจากพี่ไมตรีถูกส่งเข้ามาในกลุ่มพร้อมกับแนบภาพซึ่ง แค๊บจากทวิตเตอร์มาให้อ่าน

หญิงสาวถึงกับปวดหัวรอเมื่อรู้ถึงสาเหตุที่พี่ภูรีบออกจากบ้านมาตั้งแต่เช้า

ติ่งเกาหลี!

คำนี้ขึ้นชื่อเรื่องปกป้องศิลปินที่ตัวเองรักมากยิ่งกว่าอะไร แต่พนักงานบริษัทกลับไปทวิตด่าคนไทยซึ่งเป็นไอดอลวงเกาหลีชื่อดังระดับโลก

เฌอเอมหรี่ตามองรูปศิลปินคนนั้นให้ชัดอีกครั้ง “PJ” เธอไม่แปลกใจเลยสักนิดหากเป็นคนนี้ที่มักจะเจอดราม่าแอนตี้จากแฟนคลับที่ไม่ชอบ

เธอเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่านักร้องคนนั้นทำอะไรผิดนักหนาถึงมีคนเกลียดชังได้ขนาดนั้นทั้งที่เขาต้องไปเป็นเด็กฝึกตั้งแต่อายุยังน้อยกว่าจะฝ่าฟันคำดูถูกมายืนอยู่จุดนี้ได้ต้องผ่านการร้องไห้มาไม่รู้ตั้งกี่ครั้ง

“หุ้นบริษัทตกลงเกือบยี่สิบเปอร์เซ็นต์ แล้วก็มีแนวโน้มว่าจะลดลงเรื่อย ๆ ด้วยค่ะ” รำภาเปิดหน้าจอโปรเทคเจอร์ให้ดูเส้นกราฟสีแดงที่ค่อยๆดิ่งลง

เรียวคิ้วเข้มบนใบหนาขาวย่นเข้าหากันดวงตาหม่นจ้องไปยังหน้าจอเพื่อครุ่นคิดว่าจะจัดการกับปัญหานี้อย่างไร

“พนักงานคนนั้นล่ะ” เขาเอ่ยขึ้นด้วยเสียงเรียบนิ่ง

“ตอนนี้เราให้เขาออกจากงานแล้ว” ภูภัทรพยักหน้าให้แต่ผู้บริหารเริ่มยิงคำถามมาที่ประธานบริษัทว่าจะทำอย่างไรกับปัญหานี้

เสียงเซ็งแซ่โต้กันไปมาระหว่างสองฝ่ายเพราะกลัวตัวเองเสียผลประโยชน์ ฝ่ายหนึ่งก็ปกป้อง อีกฝ่ายก็กดดัน

ปัง!!

เสียงตบโต๊ะจากหัวโต๊ะดังขึ้นอย่างแรงทุกอย่างในห้องเงียบลงและหยุดเคลื่อนไหว สีหน้าเคร่งเครียดตวัดสายตามอง

บรรยากาศในห้องอึมครึ้มขึ้นมาทันทีทุกคนต่างก้มหน้าหลบสายตาเพราะรัศมีความน่ากลัวกำลังกระจายไปทั้งห้อง สีหน้าแบบนั้นของประธานบริษัทไม่ค่อยได้เห็นบ่อยมากนักแต่อย่าให้เกิดขึ้นบ่อยเพราะคำว่าปราณีมักใช้ไม่ได้ผลกับผู้ชายที่ชื่อภูภัทร

“ผมจะจัดการเรื่องนี้เอง รบกวนคุณรำภาเรียกแผนกการตลาดทุกทีมมาประชุมกับผมตอนนี้เลย ส่วนพวกคุณเชิญกลับไปก่อน”

ภูภัทรผายมือเชิญเหล่าผู้บริหารซึ่งมีอายุรุ่นราวคราวเดียวกับพ่อตัวเองให้ออกไปจากห้องประชุม

ทุกคนต่างไม่พอใจกับการกระทำของเขาแต่ก็ไม่มีใครกล้าโต้แย้งเพราะที่ผ่านมาการบริหารงานของภูภัทรก้าวกระโดดจนสามารถส่งสินค้าตีตลาดโลกได้