ตอนที่ 15 กับดักจับปลา

หลังจากที่นายช่างเข้ามาดูที่ดินของพวกเขาแล้วและรับปากว่าอีก 5 วันจะเข้ามาทำการก่อสร้างกำแพงให้ก่อน ตอนนี้เขาต้องไปจัดการเตรียมอิฐให้เพียงพอเสียก่อนจากนั้นจึงจะทยอยขนอิฐและคนงานเข้ามาทำการก่อสร้าง

 ซึ่งลี่ถิงบอกกับนายช่างใหญ่ว่าจะมีอาหารกลางวันให้หนึ่งมื้อ ขอนายช่างอย่าได้เกรงใจเพียงแค่สร้างกำแพงบ้านของนางให้งดงามก็พอ พอนายช่างได้ยินนางพูดแบบนั้นก็ได้แต่หัวเราะออกมาอย่างชอบใจ

แม่นางคนนี้ช่างตลกเสียจริงกำแพงอิฐมันจะงดงามได้ขนาดไหนกันอย่างมากก็งดงามกว่ากำแพงดินล่ะนะ

“ท่านพี่ ปลาขายได้ราคาหรือไม่เจ้าคะ”

“ได้นะหากเป็นปลาสด ๆ และตัวขนาดใหญ่หากเป็นปลาที่ยังไม่ตายจะได้ราคาดีไม่น้อย”

“เช่นนั้นหรือเจ้าคะ ถ้าอย่างนั้นท่านพี่ช่วยไปตัดไม้ไผ่มาให้ข้าได้หรือไม่ เอามามากหน่อยนะเจ้าคะ”

“ได้ ๆ เดี๋ยววันนี้พี่จะเข้าป่าไปตัดมาให้ หรือเจ้าจะไปด้วยกันก็ย่อมได้ ให้น้องรองกับน้องเล็กอยู่เฝ้าบ้าน”

“ได้เจ้าค่ะ ข้าขอไปเตรียมอาหารก่อนนะเจ้าคะ”

“ไปเถอะ งานในสวนพี่จะทำให้เองต่อไปเจ้าไม่ต้องไปหาบน้ำมารดผักแล้วพี่จะหาถังใบใหญ่เอามาวางไว้แล้วค่อยไปตักน้ำมาเติมเจ้าจะได้ไม่ต้องเหนื่อยมาก”

“เจ้าค่ะท่านพี่ ขอบพระคุณมากเจ้าค่ะ”

หลังจากพูดคุยตกลงกันเรียบร้อยแล้ว ลี่ถิงเข้าครัวทำอาหารสำหรับทุกคนในครอบครัว ตอนนี้นางยังไม่ตกลงใจที่จะปลูกพืชในที่ดินจนกว่ากำแพงจะสร้างเสร็จ

เพราะนางไม่อยากตกเป็นเป้าสายตาของชาวบ้านที่สอดรู้สอดเห็นเพราะถ้าหากว่ากำแพงบ้านยังสร้างไม่เสร็จนางจะไม่ปลูกอะไรทั้งนั้น

เพื่อป้องกันปัญหาที่จะตามมา และป้องกันสายตาจากคนที่ไม่ประสงค์ดีต่อครอบครัวของนาง ดังนั้นนางจึงปลูกแต่ผักเล็ก ๆ น้อย ๆ เท่านั้นส่วนอย่างอื่นนางรอให้กำแพงสร้างเสร็จก่อนแล้วค่อยปลูกทีหลัง

หลังจากรดน้ำผักในแปลงเสร็จฮั่นคุณและสวี่คุณเอาลาไปผูกเอาไว้ให้เล็มหญ้าภายในสวนจากนั้นก็ตักน้ำใส่ถังตั้งเอาไว้ใกล้ ๆ ให้อีกด้วย

 เมื่องานในสวนทุกอย่างเสร็จก็ได้เวลากินมื้อเช้าที่ฮั่นคุณแทบจะรอไม่ไหว พอจะถึงเวลาอาหารท้องไส้ของเขาช่างไม่รักดีส่งเสียงร้องคำรามออกมาได้ตลอด

 ยิ่งตอนที่ได้กลิ่นหอม ๆ ของอาหารลอยออกมาจากห้องครัว มันก็ยิ่งทำให้เขาทรมานมาก จากที่หิวนิดหน่อยก็กลายเป็นหิวมากไปเสียอย่างนั้น

หลังจบมื้ออาหารเช้าลี่ถิงและเฉิงคุณเตรียมตัวเข้าป่าไผ่ เพราะทั้งสองจะไปตัดไม้ไผ่มาทำกับดักเพื่อดักปลา

ครั้งนี้น้องชายทั้งสองไม่ได้ร่วมเดินทางไปด้วยเพราะต้องอยู่เฝ้าบ้านและดูแลลากับข้าวของเครื่องใช้ภายในบ้านที่เพิ่มขึ้น

แต่รั้วบ้านของพวกเขาไม่ใคร่จะดีนัก จึงจำเป็นต้องมีคนอยู่บ้านตลอดเวลา สำหรับลี่ถิงแล้วความอิจฉาริษยาของเพื่อนบ้านนั้นน่ากลัวยิ่งนัก

“น้องรอง น้องเล็กวันนี้เจ้าสองคนอยู่ดูแลบ้านให้ดีเล่า รู้หรือไม่ ข้าจะพาพี่สะใภ้ของเจ้าไปตัดไม้ไผ่”

“ขอรับพี่ใหญ่ไม่ต้องเป็นห่วง พวกข้าสองคนจะดูแลบ้านให้ดี และวันนี้เจ้าอ้วนอ้ายตี้จะมาหาข้าที่บ้านด้วย”

“อืม อย่าไปไกลจากบ้านนักล่ะ”

“ขอรับ พี่ใหญ่ข้าจะเฝ้าบ้านให้ดี ๆ พี่ใหญ่เองก็รีบพาพี่สะใภ้กลับบ้านมาเร็ว ๆ ด้วยล่ะ”

“มื้อกลางวัน ทำเผื่อเอาไว้ให้แล้ว เจ้าก็ชวนอ้ายตี้กินด้วยกันเสียที่นี่ ดูแลบ้านด้วยนะเอาไว้จะรีบกลับมาเย็บฟูกนอนให้พวกเจ้า”

“ขอรับพี่สะใภ้ ”

หลังจากที่ทั้งสองกำชับให้น้องชายอยู่ดูแลบ้านให้ดีและให้ชวนอ้ายตี้กินมื้อกลางวันเสียที่บ้าน ฮั่นคุณเองรีบตอบรับอย่างแข็งขัน

อาหารของพี่สะใภ้มีอะไรไม่อร่อยบ้าง ช่วงเวลาที่เขารออ้ายตี้นั้นเขาก็ไม่ได้อยู่เฉย ๆ ทั้งฮั่นคุณและสวี่คุณ กำลังก้มหน้าก้มตาถอนหญ้าออกจากแปลงผัก

และยังคอยจูงลาไปผูกเอาไว้ในบริเวณที่มีหญ้าอ่อน ๆ ขึ้นอยู่ จนกระทั่งอ้ายตี้มาถึงพวกเขาจึงกลับเข้าบ้านเพื่อฝึกคัดตัวอักษรที่ลี่ถิงเคยสอนและสวี่คุณเองก็ได้สอนอ้ายตี้ให้จดจำตัวอักษรด้วยเช่นกัน

“อ้ายตี้ เดี๋ยววันนี้เจ้าอยู่กินมื้อกลางวันที่บ้านข้านะพี่สะใภ้ข้าทำอาหารเอาไว้เผื่อเจ้าด้วย”

“ห๊ะ มื้อกลางวัน นี่บ้านของพวกเจ้ากินข้าววันละกี่มื้อกัน”

“สามมื้อทำไมเหรอ เจ้าสงสัยอะไร”

“ไม่ใช่ว่าโดยปกติ ชาวบ้านจะกินข้าวแค่สองมื้อหรือ แค่สองมื้อบางทียังกินไม่อิ่มเลยด้วยซ้ำ แต่นี่พวกเจ้ากลับกินข้าววันละสามมื้อ”

“อืม เจ้าจะพูดแบบนั้นก็ไม่ผิดหรอก เดิมทีบ้านข้าเองก็กินข้าววันละสองมื้อจนกระทั่งพี่ใหญ่แต่งพี่สะใภ้เข้าบ้านมา นางเป็นคนเปลี่ยนจากการกินเพียงแค่วันละสองมื้อเป็นสามมื้อน่ะ โดยเพิ่มมื้อกลางวันเข้าไป นางบอกว่าพวกข้าพี่น้องผอมเกินไปและกลัวข้าจะไม่โต พี่สะใภ้บอกว่าคนเราหากท้องไม่อิ่มจะขาดสติน่ะ เวลาคนเราขาดสติก็จะทำอะไรโง่ ๆ ออกมา”

“อู๊ว พี่สะใภ้ของเจ้าช่างล้ำเลิศจริง ๆ ข้าบอกเลยข้าอิจฉาเจ้ามากนะข้ากล้าพูดเลยภายในหมู่บ้านของพวกเราไม่มีใครเทียบพี่สะใภ้ของเจ้าได้เลยนะฮั่นคุณ”

“ก็แน่ล่ะ พี่สะใภ้นางทั้งงดงาม มีความรู้ ทำอาหารอร่อยและนางยังเก่งกาจมากด้วย ทุกคืนนางจะสอนหนังสือให้พวกข้าพี่น้องและนางยังบอกอีกด้วยต่อไปจะส่งข้ากับพี่รองไปเรียนที่สำนักศึกษาล่ะ”

“จริงหรือ พี่สะใภ้ของเจ้าช่างยอดเยี่ยมจริง ๆ”

“ใช่แล้ว ข้าจะโกหกเจ้าทำไม เจ้าเองก็ตั้งใจเรียนรู้กับพวกข้าให้มาก ๆ  จากนั้นเจ้าค่อยไปขอท่านป้าจางให้เจ้าไปเรียนกับข้าดีหรือไม่”

“ได้เลย ข้าจะพยายามเพื่อให้ท่านแม่ยอมรับในตัวข้าให้ได้เลย”

ทางด้านเฉิงคุณที่พาลี่ถิงเข้าป่าไผ่เพื่อมาตัดไม้ไผ่ ในขณะที่เฉิงคุณตั้งหน้าตั้งตาตัดไม้ไผ่อยู่นั้น ลี่ถิงเองก็ตั้งหน้าตั้งตาขุดหน่อไม้อยู่เช่นเดียวกัน

หน่อไม้มีขนาดใหญ่และมีเยอะมากจนนางสงสัยว่าไม่มีชาวบ้านมาขุดไปกินหรือว่าชาวบ้านไม่รู้กันแน่ว่าหน่อไม้สามารถกินได้

 เฉิงคุณที่ตัดไม้ไผ่จนครบจำนวนที่ต้องการใช้แล้วก็เดินมาหาลี่ถิงทันที เขาไม่เข้าใจว่าภรรยาของเขาขุดหน่อไม้ไปทำไมมันไม่อร่อยเลยสักนิด

หน่อไม้ถึงแม้จะมีขนาดใหญ่แต่มันขมมาก เขาได้แต่มองนางด้วยความสงสัยและอดเอ่ยปากถามออกมาไม่ได้

“ถิงเอ๋อร์ เจ้าขุดหน่อไม้ไปทำไมเยอะแยะ มันขมออกปานนั้นไม่มีผู้ใดเขากินกันหรอก”

“หืม ท่านพี่ไม่ขมนะเจ้าคะข้ามีวิธีเจ้าค่ะ ตัดเสร็จแล้วหรือเจ้าคะ ข้าขุดหน่อนี้ก็พอแล้วล่ะจะได้กลับบ้านกัน”

“อืม เสร็จแล้ว งั้นก็ไปกันเถอะ”

“มิน่าล่ะ หน่อไม้ถึงได้มีเยอะขนาดนี้เพราะชาวบ้านไม่รู้วิธีกินนี่เอง แต่ท่านพี่ไม่ต้องห่วงนะ เดี๋ยวข้าจะทำหน่อไม้นี่ให้กินมื้อเย็น”

“ได้ ๆ ข้าจะรอกินนะ ถิงเอ๋อร์ขอบใจเจ้ามากนะ”

“หือ ขอบใจข้าทำไมเจ้าคะ”

“ขอบใจที่เจ้ายอมอยู่เคียงข้างข้าและน้อง ๆ ยังไงล่ะ”

“ท่านพี่นี่ก็จะมาขอบใจอะไรข้า ข้าสิต้องขอบคุณท่านที่ยอมยื่นมือช่วยเหลือข้ามาจากแม่ลูกคู่นั้น ไม่อย่างนั้นข้าคงตายไปแล้ว”

“อย่าไปพูดถึงมันเลยนะ เรื่องมันก็ผ่านมาแล้ว ต่อไปนี้ข้ากับน้องชายคือครอบครัวของเจ้า”

“เจ้าค่ะ ท่านพี่ เรารีบกลับกันเถอะ จะได้รีบทำกับดักเอาไปวาง พรุ่งนี้เช้าค่อยไปดูว่ามีปลามาติดหรือไม่ ถ้ามีท่านพี่จะได้เอาไปขายในเมือง”

สองสามีภรรยากลับมาถึงบ้านก็เห็นน้องชายทั้งสองคนรวมถึงเจ้าอ้วนอ้ายตี้กำลังก้มหน้าก้มตาคัดตัวอักษรโดยมีสวี่คุณคอยสอนเจ้าอ้วนอ้ายตี้

เมื่อเห็นว่าน้อง ๆ กำลังขยันเรียนลี่ถิงกับสามีจึงช่วยกันทำกับดักที่ใช้สำหรับดักปลาตามแบบที่ลี่ถิงอธิบายและลี่ถิงได้นำความรู้ในโลกเดิมของนางมาใช้โดยสานไม้ไผ่ทำที่ดักปลา

 เฉิงคุณเองก็เรียนรู้จากลี่ถิง เมื่อมีความชำนาญแล้วความเร็วในการทำกับดักก็มากขึ้น เวลาผ่านไปสองชั่วยามเขาก็ทำกับดักปลาได้ทั้งหมด 3 อัน ลี่ถิงเองก็ทำได้ 3 อันเช่นเดียวกัน

หลังจากนั้นทั้งสองคนได้นำกับดักปลาไปวางเอาไว้ในลำธารและผูกเชือกเอาไว้กับเสาไม้ไผ่ที่ลี่ถิงให้เฉิงคุณตอกลงไปในลำธารเพื่อป้องกันกับดักไหลตามน้ำไป

เมื่อวางกับดักเสร็จก็เป็นเวลาปลายยามเซินแล้ว ลี่ถิงจึงรีบกลับบ้านเพื่อทำอาหารเย็นวันนี้ลี่ถิงจะทำหน่อไม้ผัดใส่ไข่ ต้มน้ำแกงกระดูกหมูใส่หน่อไม้ และพรุ่งนี้นางจะทำซาลาเปาไส้หน่อไม้กับหมูด้วย

เฉิงคุณช่วยภรรยาทำอาหารโดยไม่เกี่ยงงอน เขาช่วยปอกเปลือกหน่อไม้ ติดเตาไฟ หลังจากนั้นจึงเดินไปตักน้ำจากลำธารมาใส่ตุ่มหลังบ้านและตักมาใส่ตุ่มในห้องน้ำสำหรับให้ลี่ถิงอาบ

 เมื่อตักน้ำมาใส่ตุ่มจนเต็มแล้วเขาจึงเดินไปเรียกให้น้องชายไปนำลาเข้ามาเก็บในคอกที่เขาทำขึ้นมาให้ง่าย ๆ จากนั้นจึงให้น้องชายไปอาบน้ำจะได้เตรียมตัวกินข้าวเย็น

หลังจากจบมื้อเย็นแล้วลี่ถิงอาบน้ำและได้สอนสามีและน้องชายยัดนุ่นเข้าไปในหมอนหลังจากนั้นนางจะเป็นคนเย็บปิดช่องที่เว้นเอาไว้สำหรับใส่นุ่นลงไป

เมื่อหมอนใบแรกเสร็จสวี่คุณก็ร้องออกมาอย่างประหลาดใจ หมอนนุ่มมาก หากเขามีที่นอนนุ่ม ๆ ผ้าห่มนุ่ม ๆ แถมอุ่น ๆ อีก มันจะดีแค่ไหนกันนะ

“น้องรอง ชอบหรือไม่”

“ชอบมากเลยขอรับ นุ่มมากเลย”

“ใช่ไหมล่ะ เอาล่ะ วันนี้ต้องทำหมอนให้ได้ 4 ใบ พรุ่งนี้พี่จะเริ่มเย็บผ้าห่มสำหรับทุกคน พอผ้าห่มเสร็จเราจะทำฟูกนอนกันต่อ ฤดูหนาวปีนี้รับรองว่าเจ้าจะไม่อยากตื่นออกมาจากที่นอนเลยทีเดียว”

“ฮ่า ๆ ข้าก็ว่าคงจะจริงอย่างที่พี่สะใภ้พูดนะขอรับ”

“เรื่องที่บ้านเราพบเจอนุ่นและฝ้ายอย่าได้แพร่งพรายออกไป ตราบใดที่กำแพงบ้านเรายังไม่เสร็จ อาจมีคนที่ไม่หวังดีมาก่อความเดือดร้อนให้กับครอบครัวของเราได้ เข้าใจหรือไม่”

“เข้าใจขอรับพี่ใหญ่ พวกข้าจำเอาไว้แล้ว”

“อืม ดึกแล้วไปนอนกันได้แล้วพรุ่งนี้ต้องตื่นแต่เช้า”

“ขอรับพี่ใหญ่”

ในค่ำคืนอันสงบสุข ทุกคนนอนหลับอย่างมีความสุขส่วนเฉิงคุณนั้นก็ยังแอบกินเต้าหู้เมียตัวเองเช่นเคย เอาไว้เขาค่อยจัดการนางวันหลัง

 วันนี้นางเหนื่อยมากแล้ว ยังไงเขาต้องรีบเข้าหอหลังบ้านสร้างเสร็จเขาต้องรีบมีลูก นี่คือความคิดอันฟุ้งซ่านของเฉิงคุณในแต่ละวัน

 หากลี่ถิงรู้ความคิดของเขาคงได้หัวเราะจนท้องแข็งแน่ ๆ คนอะไรจะซื่อและทึ่มขนาดนั้น นางเองก็ได้ชื่อว่าเป็นภรรยาของเขา เขาจะทำอะไรกับนางก็ย่อมได้ อย่าคิดว่านางไม่รู้ว่าเขาแอบกินเต้าหู้นางทุกคืนเพียงแค่นางไม่พูดออกมาเพราะกลัวว่าเขาจะอายก็เท่านั้น