บทที่ 136

“หรงเอ๋อร์...ข้าหนาว...ขอกอดเจ้าหน่อยได้หรือไม่...”

“ไหนว่าเจ็บแผล...” เซียงหรงบอกเสียงเบา “ถ้าเจ็บแผลก็อย่าทำอะไรรุ่มร่ามสิ”

หลี่จือหลินยกมุมปากยิ้มเจ้าเล่ห์ “เจ้าก็อย่าดิ้นสิ”

เซียงหรงพลันรู้สึกร้อนฉ่าที่ใบหน้าทันที

“ข้า...ข้าต้องกลับกระท่อมแล้ว…พี่ซู่ซินจะผิดสังเกตเอาได้…”

“เจ้าคิดว่าพี่ซู่ซินของเจ้าโง่เขลานักหรือ?” หลี่จือหลินอมยิ้ม บีบจมูกน้อยๆ ของนางเบาๆ “กระทั่งตงหลิน ตงหยาง ยังมองออก แล้วพี่ซู่ซินคนดีของเจ้าจะมองไม่ออกได้อย่างไร”

เซียงหรงพลันนึกถึงสีหน้าอมยิ้มแปลกๆ ของซู่ซินในตลอดหลายวันมานี้

ที่แท้พี่ซู่ซินของนางก็รู้แล้วว่าระหว่างนางกับคนผู้นี้... แต่เลือกปิดปากเงียบเอาไว้ ไม่กล่าวออกมาให้คุณหนูอย่างนางต้องเสียหน้า!

“เช่นนี้ก็หมดปัญหาแล้วกระมัง” หลี่จือหลินโน้มริมฝีปากเข้ามา

ไม่ทันที่นางจะได้เอ่ยอะไร ร่างสูงใหญ่ก็พลิกกายขึ้นคร่อมร่างนางไว้ ประกบปากดูดกลืนคำห้ามปรามและสติสัมปชัญญะของนางออกไปจนหมดสิ้น

เช้าตรู่ในวันท้องฟ้าปลอดโปร่งสดใส ชาวบ้านในหมู่บ้านเล็กๆ ที่เงียบสงบเริ่มตื่นตัวกันแต่เช้า เมื่อข่าวการจากลาอย่างกะทันหันของ “คู่สามีภรรยาน่าเอ็นดูและสหายของพวกเขา” ที่มาพักพิงในยามลำบาก แพร่กระจายไปทั่ว

หลี่จือหลินยืนอยู่หน้ากระท่อมเล็กๆ ที่พวกเขาพักอาศัยมานานหลายวัน เสื้อผ้าของเขาถูกซ่อมจนเรียบร้อยด้วยฝีมือของ ‘ภรรยา’ ใบหน้าที่เคยซีดเซียวเพราะอาการบาดเจ็บดูเปล่งปลั่งมีชีวิตชีวา นัยน์ตาคมกริบของเขามองไปยังชาวบ้านที่มารวมตัวกันส่งพวกเขาออกเดินทาง

หัวหน้าหมู่บ้านเป็นตัวแทนกล่าวด้วยเสียงทุ้มต่ำแฝงความอบอุ่น

"ขอให้ทุกท่านเดินทางโดยสวัสดิภาพ ไม่พบเจอพวกโจรเช่นนั้นอีก"

"ขอบพระคุณทุกท่านมากเจ้าค่ะ หากไม่มีพวกท่านและท่านหมอสือ พวกเราคงไม่อาจรอดมาได้จนถึงวันนี้" เซียงหรงโค้งกายลงต่ำด้วยความเคารพอย่างที่สุด นัยน์ตาของนางมีร่องรอยน้ำตาซึม เมื่อคิดถึงความกรุณาของชาวบ้านเหล่านี้ที่คอยช่วยเหลือในยามยาก

"อย่าลืมกลับมาเยี่ยมพวกเราอีกนะ พวกเราจะรอ!" หญิงสูงวัยที่เคยสอนนางทำหมั่นโถวพูดขึ้น พลางยื่นถุงผ้าที่ผูกเอาไว้แน่นมาให้นาง "นี่เป็นขนมและอาหารแห้ง เก็บไว้กินกันระหว่างทาง อย่าปล่อยให้ตัวเองหิวเด็ดขาด เข้าใจหรือไม่"

"เจ้าค่ะ” เซียงหรงรับถุงผ้าด้วยสองมือ น้ำเสียงของนางสั่นเครือเล็กน้อย “ข้าจะไม่มีวันลืมพระคุณของทุกท่านเลย"

หลี่จือหลินหันไปยิ้มบางๆ ให้กับชาวบ้าน "พ่อค้าอย่างข้าจะไม่ลืมความดีของพวกท่าน ในภายภาคหน้า หากพวกท่านขาดเหลือสิ่งใด ส่งข่าวไปที่กลุ่มการค้าสือหู ข้าจะบอกกล่าวทางนั้นเอาไว้ สหายของข้าจะช่วยเหลือทุกท่านอย่างเต็มกำลัง"

“กลุ่มการค้าสือหู! นั่นไม่ใช่กลุ่มการค้าที่ใหญ่ที่สุดในเทียนจินหรือ!”

บรรยากาศเงียบลงชั่วขณะ ทุกคนต่างยกมือคารวะด้วยความซาบซึ้ง

ระหว่างที่ทั้งห้าคนเดินเท้าออกจากหมู่บ้าน เกิดมีเสียงฝีเท้าม้าดังก้องบนถนนดินโคลน เซียงหรงหันมองย้อนกลับไปยังหมู่บ้านเล็กๆ ที่แสนอบอุ่นเป็นครั้งสุดท้าย ภาพของเด็กๆ ที่เล่นกันใต้ต้นไม้ เสียงหัวเราะของหญิงชราที่สอนนางปั้นหมั่นโถว และกลิ่นหอมอ่อนๆ ของอาหารพื้นบ้าน ล้วนประทับอยู่ในใจของนางสนิทแน่น

"เจ้าคิดอะไรอยู่?" หลี่จือหลินถามพลางหันมามองนาง

"ข้ากำลังคิดว่า ชีวิตของพวกเขาช่างเรียบง่าย แต่ก็ลำบากในหลายเรื่อง หากท่านกลับไปที่ตำหนัก อย่าลืมหาวิธีช่วยเหลือพวกเขาเล่า"

หลี่จือหลินยิ้มบาง ก่อนจะลูบศีรษะนางอย่างอ่อนโยน "ข้าจะคิดหาทางช่วยเหลือพวกเขาไปพลางๆ ระหว่างรอให้เจ้าแต่งเข้าตำหนักมาคิดอ่านและลงมือช่วยเหลือพวกเขาด้วยตัวเอง”

เซียงหรงไม่ปฏิเสธคำว่า ‘แต่งงาน’ อีกแล้ว

เรื่องนี้ทำให้หลี่จือหลินดีใจนัก

เขากล่าวเสียงนุ่ม “ตอนนี้เจ้าเข้าใจสิ่งสำคัญแล้ว การเป็นพระชายาของจวิ้นหวัง ไม่ใช่เพียงการดูแลตำหนักใหญ่โตหรูหราและทรัพย์สมบัติ แต่คือการแบ่งปันความสุขและช่วยเหลือผู้คนในพื้นที่ของเรา เจ้าค่อยๆ เรียนรู้ต่อไปเถิด ในอนาคต ข้าคิดว่าเจ้าจะทำได้ดี"

เซียงหรงเงยหน้ามองเขา ริมฝีปากขยับยิ้มเล็กน้อย แม้จะรู้สึกหนักใจกับภาระหน้าที่ แต่หัวใจนางกลับเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น

ทั้งสองเดินนำผู้ติดตามทั้งสามออกเดินทางต่อไป ทิ้งไว้เพียงรอยยิ้มและคำอวยพรจากชาวบ้านที่ยังคงมองตามพวกเขาด้วยรอยยิ้มสดใสปนอาลัย