ฮูหยิน สามีผิดไปแล้ว

เงาสะท้อนในกระจกสีเหลืองอำพัน ที่เรียกได้ว่าชัดที่สุดที่จะหาได้ในแคว้นต้าฉีแล้ว สะท้อนใบหน้างามของลั่วหรูเซียน สาวงามอันดับหนึ่งของเมืองหลวง

นางแต่งงานเข้าตระกูลเว่ยมาได้สามปีแล้ว นับตั้งแต่ได้รับสมรสพระราชทานที่สุดแสนจะมึนงง ตัวนางไม่เคยพบหน้าเขามาก่อนเลยสักครั้ง เพียงแค่ได้ยินชื่อเสียงที่เก่งกาจของเขา

เว่ยลู่เหลียง รองเจ้ากรมศาลต้าฉี ที่มีอายุน้อยที่สุดเท่าที่แคว้นต้าฉีเคยมีมา ทั้งรูปโฉมก็นับว่าเป็นหนึ่งในฝ่ายบุรุษเช่นกัน เขาแต่งงานกับลั่วหรูเซียนในยามนั้นอายุเพียงยี่สิบสองหนาวเท่านั้น

สามปี ที่แต่งงานกันมา สองสามีภรรยาอยู่ภายใต้ความอิจฉาของบุรุษและสตรีทั่วทั้งเมืองหลวง แต่ผู้ใดจะคาดคิด ทั้งสองยังไม่เคยจะเข้าหอด้วยกันเลยสักครั้ง

ตระกูลเว่ยไม่มีผู้อาวุโสที่คอยมาเจ้ากี้เจ้าการเรื่องในห้องหอของทั้งคู่ เว่ยลู่เหลียงเป็นเพียงบัณฑิตทุกข์ยาก ไร้ครอบครัวคอยหนุนหลัง เดินทางมาสอบชิงขุนนางที่เมืองหลวงเมื่อหลายปีก่อน เขาไต่เต้าขึ้นมาอยู่จุดนี้ด้วยตนเอง

แต่ไม่รู้ว่าทำเช่นใด ฮ่องเต้ถึงได้พระราชทานสมรสระหว่างเขาและ ลั่วหรูเซียน สตรีที่บุรุษทั่วเมืองหลวงหมายตา ในวันปักปิ่นของนาง พระราชทานสมรสก็มาเยือนถึงที่จวนลู่ โดยไม่มีผู้ใดคาดคิดสักคน

ลั่วหรูเซียนเองก็เพิ่งจะได้รู้ว่าความเป็นชายของสามีนางไม่อาจใช้งานได้ ก็วันที่นางถูกส่งตัวเข้าห้องหอ ทำพิธีกราบไหว้ฟ้าดิน ร่วมผูกผมกับเขาเรียบร้อยแล้ว

แต่ถึงจะเป็นเช่นนั้น นางก็ยอมรับในโชคชะตาของนาง อยู่อาศัยร่วมกับเขาเช่นพี่ชายน้องสาว ให้ความเคารพซึ่งกันและกันทั้งต่อหน้าและลับหลัง

ยามที่นางกลับบ้านเดิม เว่ยลู่เหลียงจะพานางกลับบ้านเดิมด้วยความเอาใจใส่ สิ่งของล้ำค่าถูกนำมามอบให้ลั่วหรูเซียนไม่ได้ขาด หากในราชสำนักไม่ได้มีงานหนักที่แก้ไขไม่ได้ ทุกวันเช้าเย็นเขาจะต้องกลับมากินข้าวพร้อมกับนาง และเอ่ยถามไถ่กิจวัตรประจำวันของนางในแต่ละวัน

วันนี้ก็เช่นกัน เว่ยลู่เหลียงกลับมาพร้อมกล่องไม้เนื้อดี ยื่นให้หรูเซียนในตอนที่รับมื้อเย็นพร้อมกับนาง

“ลองเปิดดู” เขายิ้มบางมองสตรีตรงหน้าอย่างอบอุ่น

สายตาที่อ่อนโยนของเขายามที่มองนาง หรูเซียนอดที่จะยอมรับไม่ได้ว่ามันทำให้นางอบอุ่นหัวใจ ถึงแม้พวกเขาจะไม่มีความสัมพันธ์ทางกาย แต่ก็รับรู้ได้ว่า สามีของนางรักนางมากเพียงใด

“ปิ่นอีกแล้วหรือเจ้าคะ” นางยู่ปากเล็กน้อย ทั้งที่เห็นเพียงแค่ด้ามปิ่นก็หมดความสนใจเสียแล้ว

เว่ยลู่เหลียงมอบปิ่นดอกมู่ตาน (ดอกโบตั๋น) ให้นางมากมายจนนับแทบไม่ไหว ถึงแม้ลวดลายจะแตกต่างกันออกไป แต่ตัวนางไม่ได้ชอบดอกมู่ตานเสียหน่อย เรื่องนี้ก็เคยบอกเขาไปแล้วเช่นกัน แต่เขาบอกว่า...มันเหมาะกับนาง

“หึหึ” เขาเขี่ยจมูกของนางเบาๆ “เจ้ายังไม่ทันได้เปิดดูเลยก็ไม่พอใจแล้วหรือ”

“ปิ่นที่ท่านพี่มอบให้ ย่อมต้องเป็นดอกมู่ตานอยู่แล้ว เหตุใดข้าต้องดูอีก” นางจะวางกล่องไม้ลง แต่ถูกเว่ยลู่เหลียงดันกลับไปเสียก่อน

“ลองเปิดดูก่อน” เขายิ้มอย่างเอาใจ

หรูเซียนยอมเปิดออกดู ครั้งนี้ไม่ใช่ปิ่นดอกมู่ตานอย่างที่นางคิด แต่เป็นดอกช่อดอกเหมยที่นางชื่นชอบต่างหาก

“ท่านพี่” นางเงยหน้าขึ้นมองเขาอย่างไม่อยากเชื่อ แม้จะบอกหลายครั้งว่านางชอบดอกไม้อันใด แต่สามปีที่ผ่านมา นี่คือครั้งแรกที่นางได้ปิ่นดอกเหมยจากเขา

“ชอบหรือไม่” เขายิ้มมองนางอย่างเอ็นดู

หรูเซียนพุ่งตัวเข้าไปอ้อมกอดของเขา นางถูใบหน้ากับแผงอกเขาอย่างออดอ้อน “ชอบมากเจ้าค่ะ ท่านจำได้เสียทีว่าข้าชอบดอกไม้ชนิดใด” นางเงยหน้ายิ้มหวานให้เขา

“หึหึ” เว่ยลู่เหลียงเองก็กอดนางเอาไว้แน่น

ภาพเช่นนี้บ่าวไพร่ในจวนล้วนแต่เห็นจนชินตา นายท่านของตนรักฮูหยินมากเพียงใดทุกคนย่อมรู้ดี อาหารมื้อเย็นจึงสร้างความอิจฉาให้บ่าวไพร่ในจวนไม่น้อย เมื่อหรูเซียนนางเอาอกเอาใจลู่เหลียง คอยคีบอาหารป้อนเขาอยู่ตลอดเวลา