ฮูหยิน สามีผิดไปแล้ว

เงาสะท้อนในกระจกสีเหลืองอำพัน ที่เรียกได้ว่าชัดที่สุดที่จะหาได้ในแคว้นต้าฉีแล้ว สะท้อนใบหน้างามของลั่วหรูเซียน สาวงามอันดับหนึ่งของเมืองหลวงนางแต่งงานเข้าตระกูลเว่ยมาได้สามปีแล้ว นับตั้งแต่ได้รับสมรสพระราชทานที่สุดแสนจะมึนงง ตัวนางไม่เคยพบหน้าเขามาก่อนเลยสักครั้ง เพียงแค่ได้ยินชื่อเสียงที่เก่งกาจของเขาเว่ยลู่เหลียง รองเจ้ากรมศาลต้าฉี ที่มีอายุน้อยที่สุดเท่าที่แคว้นต้าฉีเคยมีมา ทั้งรูปโฉมก็นับว่าเป็นหนึ่งในฝ่ายบุรุษเช่นกัน เขาแต่งงานกับลั่วหรูเซียนในยามนั้นอายุเพียงยี่สิบสองหนาวเท่านั้นสามปี ที่แต่งงานกันมา สองสามีภรรยาอยู่ภายใต้ความอิจฉาของบุรุษและสตรีทั่วทั้งเมืองหลวง แต่ผู้ใดจะคาดคิด ทั้งสองยังไม่เคยจะเข้าหอด้วยกันเลยสักครั้งตระกูลเว่ยไม่มีผู้อาวุโสที่คอยมาเจ้ากี้เจ้าการเรื่องในห้องหอของทั้งคู่ เว่ยลู่เหลียงเป็นเพียงบัณฑิตทุกข์ยาก ไร้ครอบครัวคอยหนุนหลัง เดินทางมาสอบชิงขุนนางที่เมืองหลวงเมื่อหลายปีก่อน เขาไต่เต้าขึ้นมาอยู่จุดนี้ด้วยตนเองแต่ไม่รู้ว่าทำเช่นใด ฮ่องเต้ถึงได้พระราชทานสมรสระหว่างเขาและ ลั่วหรูเซียน สตรีที่บุรุษทั่วเมืองหลวงหมายตา ในวันปักปิ่นของนาง พระราชทานสมรสก็มาเย

ลู่เหลียงกลับมากินมื้อเที่ยงพร้อมกับนาง นางยังเล่าเรื่องที่พี่สะใภ้เล่าให้นางฟังให้เขารู้ด้วยความขบขำ “ข่าวลือเช่นนี้ผู้ใดจะเชื่อกัน ข้าไม่ใช่คนโง่เสียหน่อย คนปล่อยข่าวคงจะอิจฉาที่ท่านรักข้ามากเพียงนี้” นางมองเขาอย่างหยอกล้อ“อืม” เว่ยลู่เหลียงตอบรับเบาๆ พร้อมกับก้มหน้าลงกินข้าวไม่ได้เอ่ยสิ่งใดออกมาหรูเซียนเห็นว่าเขาไม่อยากจะพูดถึงข่าวลือแล้ว นางจึงเปลี่ยนไปพูดเล่นเรื่องอื่นแทน พอกินข้าวกับหรูเซียนเสร็จลู่เหลียงก็ขอตัวไปที่ห้องตำราในแต่ละวันที่ผ่านไป สองสามีภรรยาก็ยังคงใช้ชีวิตเช่นปกติ เพียงแต่...ลู่เหลียงเริ่มกลับมากินมื้อเย็นพร้อมนางไม่ทัน หรูเซียนเองก็พอจะเข้าใจว่างานเขาน่าจะยุ่ง สามีกลับมานางก็เข้านอนไปเรียบร้อยแล้ว เป็นเช่นนี้อยู่เกือบครึ่งเดือนหวงซีเยว่ ที่นางเคยได้ยินเพียงพี่สะใภ้เอ่ยถึงนาง วันนี้นางถึงกลับมาเยือนที่จวนตระกูลเว่ย“คุณหนูหวงมาขอพบข้า นาง...มีเรื่องใด” หรูเซียนที่กำลังนั่งให้อาหารปลาอยู่เอ่ยถามออกมาอย่างแปลกใจ“ใต้เท้าหวงฝากยาบำรุงมามอบให้นายท่านเจ้าค่ะ นางจึงเป็นผู้นำมามอบให้” สาวใช้รายงานหรูเซียน“ให้นางเข้ามาเถิด” หรูเซียนขี้เกียจเดินย้อนไปที่ห้องโถง จึงให้

ผ่านมาได้เกือบเดือน สิ่งที่นางต้องการรู้เรื่องชายคนรักของหวงซีเยว่ นางยังไม่ทันได้รู้ ก็มีข่าวที่น่าตกใจมาส่งให้นาง เมื่อบิดาของนางถูกศาลต้าฉีควบคุมตัวเอาไว้ ด้วยเรื่องยักยอกเงินสร้างเขื่อนทางตอนใต้ของแคว้นหรูเซียน ทำได้เพียงส่งคนของตนออกไปสืบเรื่องที่เกิดขึ้น และรอถามลู่เหลียงที่จวนว่าเกิดเรื่องใดขึ้นกันแน่ เพราะนางถูกองครักษ์ของลู่เหลียงขัดขวางเอาไว้ไม่ให้ออกไปจากจวน“ไม่กลับหรือ” เป็นวันที่สองแล้วที่นางได้ยินองครักษ์มารายงานนางเรื่องที่ลู่เหลียงจะอยู่ค้างที่ศาลต้าฉีไม่กลับมาที่จวนหรูเซียนไม่อาจทนรอต่อไปได้แม้เพียงหนึ่งเค่อ (ประมาณ15นาที)“เปลี่ยนเสื้อผ้าให้ข้า ข้าจะไปที่ศาลต้าฉี” นางสั่งสาวใช้“แต่...ท่านใต้เท้าสั่งเอาไว้ว่าไม่ให้ฮูหยินออกไปด้านนอกขอรับ”“ไม่ให้ออก ไม่ให้รู้ บิดาข้าถูกขังอยู่ในคุก เจ้าจะให้ข้าอยู่นิ่งเฉยหรือ!!!” นางตวาดใส่องครักษ์อย่างที่ไม่เคยทำมาก่อน “หลีกไป!!! ต่อให้ตาย ข้าก็ต้องออกไป”“พวกเจ้าออกไปก่อน” ลู่เหลียงที่บอกว่าไม่กลับจวน โผล่เข้ามาอย่างเงียบๆคนทั้งหมดถอยออกไปอย่างเงียบๆ ภายในห้องเหลือเพียงสองสามีภรรยาที่มองหน้ากันนิ่งๆ“เกิดเรื่องใดขึ้นกันแน่ เหตุ

ภายในเรือนมืดสนิท จนเขาที่เดนก้าวเข้ามาอดที่จะแปลกใจไม่ได้ พอจุดเทียนเพิ่มความสว่างในห้องนอน ก็ต้องตกใจ เมื่อพบหรูเซียนนางแต่งกายและแต่งหน้าเสียงดงามอมยิ้มมองมาทางเขาอยู่“หึหึ ข้าคิดว่าท่านพี่จะไม่กลับจวนเสียแล้ว” นางเอียงคออย่างน่าเอ็นดู เหมือนเช่นที่เคยผ่านมามีเพียงดวงตาที่บวมแดงของนางที่บ่งบอกว่าผ่านการร้องไห้มาหนักมากเพียงใด ลู่เหลียงเดินเข้าไปจะดึงตัวนางมาสวมกอด แต่นางเบี่ยงตัวหลบไปอยู่ด้านข้างเสียก่อน“เหตุใดถึงได้แต่งตัวเช่นนี้” ชุดที่นางสวมใส่ เขาเพิ่งจะมองให้ดี ถึงได้รู้ว่ามันคือชุดที่นางสวมในวันแต่งงาน“ไม่งามหรือเจ้าคะ” เห็นว่าเขาไม่ตอบนางจึงเริ่มพูดต่อ “ข้าเพิ่งได้รู้เรื่องบางอย่างมา อดจะคิดถึงคืนวันแต่งงานไม่ได้ นึกถึงคำที่ท่านบอกจะดูแลข้าเป็นอย่างดี ไม่ให้ข้าเสียใจ” นางหันหน้าหนีปาดน้ำตาทิ้ง“เซียนเซียน” เขาเอื้อมมือจะคว้าตัวนาง แต่คว้าเอาไว้ไม่ได้“วันนี้หวงซีเยว่มาช่วยให้ข้าตาสว่าง”“นางพูดสิ่งใดกับเจ้า” น้ำเสียงของเขาแข็งกร้าวขึ้นอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน“หึหึ ใจร้อนเสียจริง หรือว่า...ข้าแตะต้องนางไม่ได้” นางเอียงคออย่างหยอกล้อ“มิใช่เช่นที่เจ้าคิด เซียนเซียน” เขาเด