บทที่ 135

เซียงหรงเงยหน้าขึ้น ดวงตาสั่นระริกด้วยความรู้สึกที่สับสนปนเป

ทั้งทิฐิ ความกลัว ความหวัง และความมุ่งมั่น

ทว่านางอดถามไม่ได้ “ตำหนักจวิ้นหวังมีที่ดินกว้างใหญ่ใช่หรือไม่”

“ใช่” หลี่จือหลินตอบด้วยรอยยิ้มเจือจาง “พื้นที่ของพวกเราครอบคลุมหมู่บ้านหลายแห่ง หากเจ้าต้องการ ข้าจะให้เจ้าดูแลส่วนที่เจ้าอยากรับผิดชอบ แต่ก่อนอื่น เจ้าเรียนรู้จากที่นี่ไปก่อน เพราะคนพวกนี้ก็คือคนเช่นเดียวกับคนที่เราจะดูแลในอนาคต”

เซียงหรงพยักหน้าเล็กน้อย รอยยิ้มอบอุ่นค่อยๆ เบ่งบานบนใบหน้างดงาม ปราศจากสิ่งปรุงแต่งใดใด “ข้าจะพยายามเรียนรู้...ข้าอยากช่วยเหลือพวกเขา”

หลี่จือหลินมองนางด้วยสายตาอบอุ่น “สมแล้วที่เป็นภรรยาของข้า...ไม่ใช่เพียงงดงาม แต่ยังเข้มแข็งและมีหัวใจที่ยิ่งใหญ่”

เซียงหรงค้อนให้คำว่า ‘ภรรยา’ เล็กน้อย ทว่ายังคงนั่งอยู่เคียงข้างเขา ฟังเสียงจิ้งหรีดที่ดังแว่วในความเงียบสงบ

ใต้แสงจันทร์ที่สาดส่องผ่านช่องหน้าต่างไม้ไผ่ จู่ๆ บุรุษข้างกายนางก็ขยับริมฝีปากเอ่ยอีกครา เสียงของหลี่จือหลินยังคงเจือไว้ด้วยความอบอุ่น แต่ก็แฝงไว้ด้วยความภาคภูมิ “เจ้ารู้หรือไม่ เซียงหรง หมู่บ้านนี้ กระทั่งภูเขา ป่าทั้งหมด และแม่น้ำที่ไหลผ่าน ล้วนเป็นที่ดินพระราชทานของตำหนักจวิ้นหวัง”

เฉินเซียงหรงชะงัก หันมองหลี่จือหลินด้วยความตกใจ “จริงหรือ?!”

หลี่จือหลินหัวเราะเบาๆ ให้ท่าทีนั้น เขาเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงภาคภูมิใจกึ่งล้อเลียน “ยังไม่หมดเพียงเท่านี้ ข้ายังมีตำหนักหลังใหญ่ตั้งอยู่ในเขตปกครองอื่นอีกสองสามแห่ง ในตำหนักเก่าแก่เล็กๆ ในหุบเขาเหนือเทือกเขาสูงทางเหนือยังมีบ่อน้ำร้อนที่ใสสะอาดเหมาะแก่การพักผ่อนอีกด้วย”

เขาเอื้อมไปหยิบแผนที่สภาพยับเยินจากเสื้อผ้าเก่าขาดของตนที่ถูกพับวางไว้ข้างเตียง คลี่ออกมาให้นางดู ลากปลายนิ้วชี้ยาวๆ ไปตามพื้นที่บนแผ่นกระดาษ พลางเอ่ย “ที่นี่...ที่นี่...ที่นี่ และที่นี่...ล้วนเป็นที่ดินของตำหนักจวิ้นหวัง ข้ามีทุ่งนา มีไร่ชา มีสวนผลไม้ มีหุบเขาที่ไม่เพียงมีบ่อน้ำร้อนยังเต็มไปด้วยโสมล้ำค่าและสมุนไพรหายาก...เจ้ารู้หรือไม่ แม้กระทั่งแร่ที่ใช้ตีเหล็กในภูเขา ข้าก็มี”

แทนที่เซียงหรงจะเคลิบเคลิ้มไปกับคำพูดอวดอ้างและทรัพย์สมบัติเหล่านั้น นางกลับเบ้ปากใส่ ส่งสายตาเย้ยหยัน “ฮึ! ร่ำรวยปานนี้ แล้วเหตุใดถึงมาไล่ทวงหนี้ ไล่ขูดรีดเก็บดอกเบี้ยจากเงินแค่ห้าอีแปะอยู่อีก?”

หลี่จือหลินหัวเราะร่า ใบหน้าหล่อเหลาเต็มไปด้วยความขบขัน “เงินห้าอีแปะนั่นสำคัญนะ มันเป็นสัญลักษณ์แห่งความยุติธรรม เจ้าเป็นหนี้ข้าแล้วไม่ยอมคืน ข้าย่อมต้องทวง”

“ข้าจะคืนให้ดีๆ ท่านก็ไม่เอา!” นางยกมือขึ้นทุบอกเขาเบาๆ ด้วยความหมั่นไส้

เพียงมือนางสัมผัสอกเขาเบาๆ เสียง “โอ้ย!” ก็ดังขึ้นมาทันที

หลี่จือหลินทำหน้าเจ็บปวดพลางจับแผลที่สีข้างไว้

“ข้าไม่ได้ตีแรงเลยนะ!” นางรีบพูดด้วยความตกใจ ก่อนจะรีบค้นหาผ้าพันแผลและยาสมุนไพรจากกระเป๋าเล็กๆ ของตน

“เจ้าไม่รู้หรือว่าข้าบาดเจ็บหนักเพียงใด...” หลี่จือหลินบ่นเสียงเบา สีหน้าโศกสลด แต่แววตาพราวระยับ

เซียงหรงไม่ทันได้สนใจ นางขยับเข้าชิดติดตัวคนเจ็บ ค่อยๆ แกะผ้าพันแผลอันเดิมออก จากนั้นใช้ผ้าชุบน้ำอุ่นเช็ดรอบแผล ก่อนจะทายาสมุนไพรที่ได้จากหมอเทวดาสืออย่างเบามือ ทุ่มเทแรงกายแรงใจทำแผลให้เขาอย่างประณีต

ยามนี้นางแทบไม่กล้าหายใจแล้วด้วยซ้ำ “ท่านเจ็บมากหรือไม่...”

“ก็เจ็บอยู่...” หลี่จือหลินตอบเสียงแผ่ว แต่ริมฝีปากกลับยกยิ้ม เมื่อเห็นนางตั้งอกตั้งใจดูแล

ขณะเซียงหรงผูกปมมัดผ้าที่ใช้พันรอบแผลอย่างระมัดระวัง เขากลับยื่นมือมาจับมือนางไว้ สัมผัสที่แนบแน่นทำให้เซียงหรงถึงกับสะดุ้ง

นางเงยหน้าขึ้นมองเขา แต่ยังไม่ทันจะพูดอะไร เขาก็เอียงหน้ามากระซิบข้างหูหวานล้ำ “เจ้าเป็นภรรยาที่ข้ารอคอยจริงๆ”

ใบหน้าของเซียงหรงแดงระเรื่อ นางพยายามดึงมือกลับ แต่เขากลับใช้แผลเป็นข้ออ้าง “อย่าดิ้นสิ เจ้าไม่อยากให้ข้าเจ็บแผลอีกใช่ไหม”

นางขมวดคิ้วพลางมองหน้าเขาอย่างไม่ไว้ใจ แต่สุดท้ายก็ได้แต่ถอนหายใจ ยอมให้เขากุมมือไว้แต่โดยดี

หลี่จือหลินยิ้มกว้าง ความอบอุ่นเอ่อล้นในอก ยิ่งจ้องมองสตรีที่คอยดูแลตนอย่างตั้งใจ หัวใจของเขายิ่งมั่นคงในความรู้สึกที่มีต่อนาง

“ข้าชักเริ่มรู้สึกว่าบาดแผลพวกนี้ไม่เลวเลย...อย่างน้อยก็ทำให้ข้าได้ใกล้ชิดเจ้า ได้กินอาหารเลิศรสฝีมือเจ้า...จากมือเจ้า”

“ท่านนี่มัน...” เซียงหรงขบริมฝีปากแน่น ทำท่าจะลุกหนี แต่ก็ไม่กล้า

นางกลัวจะทำคนหน้าไม่อายบางคนเจ็บแผลขึ้นมาอีก

คนทั้งสองมองหน้ากันและกัน ลมหายใจอุ่นๆ ทำให้บรรยากาศในกระท่อมที่หนาวเหน็บอบอุ่นขึ้นอย่างน่าพิศวง กระท่อมเล็กๆ แห่งนี้ แม้จะไม่งดงามหรูหรา แต่ก็อบอวลไปด้วยความรู้สึกที่เติบโตอย่างรวดเร็ว แต่มั่นคง