LOGIN
มันเป็นภาพน่ารัก แต่ค่อนข้างพบเห็นได้ยาก ที่ผู้ชายรูปร่างสูงกำยำ หล่อจัด และมีรอยสักที่แขนล่ำกระชากใจสาวๆ จะลงมือเข้าครัวทำอาหารพร้อมกับเด็กหญิงหน้าตาน่ารักน่าเอ็นดู หุ่นอวบอัดถึงสองคน
‘ยศสรัน แฮร์ริส’ ในวัยสามสิบสี่ปี ซีอีโอของบริษัทขนส่งทางเรือที่ใหญ่ที่สุดในภาคพื้นเอเชีย มีพื้นที่ระวางตู้สินค้าถึงสองล้านทีอียู โดยมีเรือประจำการทั้งสิ้นสี่ร้อยยี่สิบลำ แต่ละปีสร้างกำไรให้เขาไม่ต่ำกว่าห้าพันล้านบาทไทย นอกจากความหล่อเหลาอย่างหาตัวจับยาก ดวงตาสีน้ำตาลเข้มยังเด็ดขาดดุดัน แต่กลับมอบความอบอุ่นอ่อนโยนทุกครั้งเวลาที่เขาทอดมองสายเลือดทั้งสอง
นั่นก็คือแม่หนูวัยสี่ขวบเศษ ทั้งคู่เป็นฝาแฝดกัน แต่เป็นแฝดเทียมที่เกิดจากไข่ที่ได้รับการปฏิสนธิสองฟองแยกกันและมีการฝังตัวในมดลูก ทำให้คู่แฝด ‘ยี่หวากับหญ้าหวาน’ แม้จะมีใบหน้าน่ารัก แต่ทั้งคู่กลับหน้าตาไม่เหมือนกัน
คนหนึ่งเหมือนพ่อราวกับถอดพิมพ์ ส่วนอีกคนไม่รู้หน้าตาเหมือนใคร ?
แล้วนั่นก็มักจะเป็นปัญหาให้แฝดผู้น้องเกิดคำถามคาใจ เมื่อแฝดพี่ยี่หวามีหน้าตาถอดเค้าจากยศสรัน ดูน่ารักน่าชังออกไปทางลูกครึ่ง มีเส้นผมสีน้ำตาล จมูกโด่ง ริมฝีปากกระจับเอิบอิ่มดูไปแล้วคล้ายตุ๊กตาฝรั่ง ส่วนแฝดน้องหญ้าหวานกลับมีหน้าตาออกไปทางเอเชีย ผมดำ ดูน่ารักเหมือนอาหมวย จนทำให้แฝดน้องเกิดอาการน้อยใจและระแวงแคลงใจว่าบิดาอาจเดินไปเจอเธอที่ถูกพายุพัดกระหน่ำจนมาเกยตื้นอยู่ที่ชายหาดละแวกบ้าน สงสารก็เลยเก็บมาเลี้ยง แบบที่ ‘อลัน’ เด็กชายคู่ปรับข้างบ้านที่มีอายุมากกว่าสองปีชอบเอ่ยแซวเสมอ แต่บิดาก็ให้คำตอบชัดเจนแล้วว่าเรื่องที่อลันเอามาล้อไม่เป็นความจริง
ยศสรันกำลังยื่นมือไปขยับขาตั้งเครื่องมือในการถ่ายทำคลิปวิดีโอให้เข้าที่เพื่อถ่ายคลิปทำอาหาร “พร้อมแล้วนะครับสองสาว”
เสียงใสเจื้อยแจ้วตอบพร้อมกัน “พร้อมค่ะคุงพ่อ”
วัตถุดิบสำหรับทำ ‘ยำซึนามิ’ ถูกเตรียมพร้อม ซึ่งมีทั้งแซลมอน ปูม้า หอยนางรม ไข่กุ้ง ปลาหมึก เนื้อปลา อัดแน่นเหมือนถูกซึนามิพัดขึ้นมา ยศสรันได้วัตถุดิบสดใหม่มาจากชาวประมงในละแวกนี้ที่แม่บ้านของเขาไปจัดหามา เดิมทีเขาไม่เคยชอบทำอาหารหรือต้องทำอาหารเองมาก่อน และมีทั้งแม่บ้าน สาวใช้ ตลอดจนเชฟระดับห้าดาวที่คอยดูแลเรื่องอาหาร
จนกระทั่งวันหนึ่ง หลังจากผู้เป็นพ่อจบการประชุมไตรมาสที่สามซึ่งกินเวลาถึงสี่ชั่วโมงกำลังจะเดินเข้าบ้าน แม่หนูทั้งสองก็วิ่งมาเกาะแขนพร้อมกับทำตาปริบๆ ขอร้องให้เขาช่วยทำแพนเค้กง่ายๆ แล้วถ่ายคลิปเก็บไว้ให้หน่อย คนไม่เคยทำอาหารรับเอาแท็บเล็ตที่ยื่นมาตรงหน้าจากมืออวบๆ ครั้นจะส่ายหน้าก็ปฏิเสธตาใสๆ ช่างอ้อนสองคู่ไม่ลง
ใบหน้าหล่อคมได้แต่พยักหน้าช้าๆ พลางครุ่นคิดว่าเจองานหนักยิ่งกว่าการนั่งฟังรายงานการประชุมถึงสี่ชั่วโมงเต็ม แต่ยูทูบก็มีทุกสิ่งที่ต้องการ ยศสรันจึงลงมือทำแพนเค้ก แล้วตั้งกล้องถ่ายทำ ส่วนยี่หวากับหญ้าหวานช่วยกันพากย์เครื่องปรุงและวิธีการทำ แทบไม่น่าเชื่อ เพียงเขาโพสต์ลงยูทูบ ติ๊กต่อก และเฟชบุ๊กของตัวเอง ก็มีผู้คนเข้ามาชมเป็นหลักล้าน เพราะการพากย์ที่น่ารักของสองแฝด บวกกับเชฟที่หล่อเหลาเร้าใจสาวๆ ให้กดเข้ามาชม เห็นอาหารที่ชายหนุ่มทำก็ชวนกิน แต่ที่น่ากินจนชวนน้ำลายแตก เอฟซีสาวๆ ต่างพูดเป็นเสียงเดียวกันว่าคือหุ่นแซ่บๆ กับใบหน้าหล่อจัดแบบลูกครึ่งอเมริกันของคุณพ่อหนูแฝด
สองสาวของเขาดีใจมากที่รู้ว่าพวกเธอมีแฟนคลับมากมายในโลกโซเชียลมีเดีย มีคนเข้ามาซับซะไคร์ถึงสองแสนแล้ว เนื่องจากมีผู้คนเข้ามาติดตามมาก นั่นจึงเป็นเหตุผลให้ยศสรันยอมอัดคลิปทำอาหารกับลูกสาวทั้งสองลงยูทูบสัปดาห์ละสองครั้ง คือวันอังคารกับวันศุกร์
ยศสรันเริ่มลงมือทำอาหารเงียบๆ หลังจากทักทายแฟนคลับเพื่อเปิดหัวคลิปเสร็จเรียบร้อย ส่วนแม่หนูตัวอวบทั้งคู่ยิ้มหวานจนตาหยีใส่กล้อง จากนั้นก็เริ่มทำหน้าที่พากย์ในขณะที่คนเป็นพ่อเริ่มลงมือทำ
ยี่หวา พี่ๆ ขา เราไปดูคุงพ่อทำยำซึนามิกันเลยค่ะ
หนุ่มหล่อที่มีไลฟ์สไตล์โดดเด่นทำอาหารเงียบๆ ไม่พูดอะไร แต่มีสาวน้อยช่วยบอกวัตถุดิบแล้วพากย์สลับกันทำให้ดูแปลก น่าติดตาม แม่หนูหญ้าหวานกอดอกทำปากจู๋ๆ เล่นกับกล้องไปด้วย แล้วก็หันมามองสิ่งที่ยศสรันกำลังทำอย่างสนใจ
หญ้าหวาน คุงพ่อทำได้ แต่จะกินได้ไหมคะพี่ๆ ?
ยศสรันที่กำลังลวกวัตถุดิบกับน้ำต้มเดือดหันมามองจ้องแฝดน้อง แม่หนูก็ยกมือปิดปากหัวเราะคิกคัก จากนั้นเขาก็เริ่มทำน้ำยำ แฝดน้องยกมือที่ปิดปากออกแล้วแก้ตัวทันควัน
หญ้าหวาน คุงพ่อทำต้องกินได้สิคะพี่ๆ เอ...หรือกินไม่ได้ (หัวเราะคิกๆ)
ยศสรันเริ่มปรุงน้ำยำลงในอ่างแก้ว แฝดพี่รีบพากย์ต่อ
ยี่หวา เราต้องใส่น้ำปลาค่ะพี่ๆ ถ้าไม่ใส่จะไม่เค็มนะคะ
หญ้าหวาน คุงพ่อใส่พริกด้วยค่ะ อย่าใส่เยอะนะคะ เดี๋ยวเผ็ด
แม่หนูทำตาโต เหลือกตาขึ้นเมื่อเห็นคุณพ่อตักพริกเกือบเต็มช้อน
หญ้าหวาน คุงพ่ออย่าใส่พริกเยอะสิคะ เดี๋ยวเผ็ดๆ แกล้งกันนี่นา
ยศสรันแกล้งตักพริกพูนช้อนไปอย่างนั้น แล้วก็เทออกครึ่งหนึ่ง เขารู้จักสาวๆ ของเขาดี คนพี่ไม่ชอบรสเผ็ดเหมือนเขาส่วนคนน้องกินอาหารเผ็ดได้เก่ง เหมือนใครคนหนึ่ง
ยี่หวา ใส่น้ำมะนาวด้วยค่ะคุงพ่อ จะได้เปรี้ยวๆ แล้วก็คนๆ ให้เข้ากันด้วยนะคะ
หญ้าหวานชะโงกลงไปมองในอ่างแก้วที่ตอนนี้น้ำยำมีสีสัน แล้วหันไปมองกล้อง
หญ้าหวาน สีน่ากลัวจังค่ะ คุงพ่อระวังด้วย
คราวนี้ชายหนุ่มหยิบต้นหอม ผักชี ตั้งโอ๋ หัวหอม ที่ซอยไว้แล้วผสมกับน้ำยำ แฝดพี่รีบพากย์
ยี่หวา จากนั้นเราก็ใส่ใบไม้สีเขียวอะไรไม่รู้สับๆ ด้วยนะคะ ถ้าไม่สับจะติดคอ แล้วก็คนๆ ให้เข้ากันค่ะ
ถ้าไม่คนจะไม่เข้ากันค่ะพี่ๆ
ในที่สุดยำซึนามิสีสันน่ากินของเชฟยศสรันก็เสร็จ ส่งกลิ่นยั่วน้ำลาย เขาเทอาหารลงในจานเปลเพื่อให้ผู้ชมทางบ้านดู แล้วเลื่อนจานยำซึนามิไปที่หน้าสองสาว
ยศสรัน สองสาวลองชิมหน่อยครับ
หญ้าหวาน (ส่ายหน้ารัวๆ) พี่ๆ ยำเสร็จแล้วค่ะ แต่หนูไม่ชิมได้ไหมคะ ให้พี่ยี่หวาชิมแทน
แฝดน้องรู้ว่าแฝดพี่ไม่ชอบกินเผ็ด หัวเราะคิกๆ แล้วเอามืออวบๆ ดันจานยำตรงหน้าไปให้พี่สาวที่ยืนอยู่บนเก้าอี้ อีกมือจับบ่าคนเป็นพ่อไว้ ส่วนตัวเธอนั้นนั่งห้อยขาอยู่บนเคาน์เตอร์ทำอาหาร แฝดพี่เห็นน้องดันจานยำมาตรงหน้าจึงรีบบอก
ยี่หวา หนูก็ไม่กล้าชิมค่ะพี่ๆ งั้นเราให้คุงพ่อชิมไปคนเดียวเลยค่ะ
กลายเป็นว่าคุงพ่อของสองสาวร่างอวบหันมายิ้มหล่อเท่ให้กล้อง แล้วตักเนื้อปลาแซลมอนในน้ำยำขึ้นชิม เท่านี้เอฟซีสาวๆ ของช่องก็อยากพลีร่างกายเป็นเนื้อแซลมอนให้คุณพ่อเลี้ยงเดี่ยวสุดหล่อหุ่นแซ่บชิม สุดท้ายแม่หนูทั้งสองก็ยิ้มหวานโบกมือบ๊ายบายให้กับผู้ชมทางบ้าน
ยี่หวา/หญ้าหวาน บ๊ายบายค่ะพี่ๆ วันนี้คุงพ่ออร่อยไปคนเดียวแล้วค่ะ ไว้พบกันใหม่นะคะพี่ๆ
“ขอพ่อจุ๊บด้วยนะครับ” ยศสรันหันไปจุ๊บหน้าผากยี่หวากับหญ้าหวานอย่างเท่าเทียมกัน จากนั้นเสียงเล็กๆ ก็พูดเชียร์ “คุงพ่อกับคุงแม่จุ๊บกันบ้างสิคะ” ประโยคนั้นของหญ้าหวานทำให้เปมนีย์ถึงกับหน้าแดงทันที “เอ่อ…นอนได้แล้วลูก รีบนอนนะ พรุ่งนี้เราจะได้ตื่นมาเจอกันไงคะ” เปมนีย์รีบตอบแบบเลี่ยงๆ ไม่แม้แต่จะสบตายศสรันสักนิด “ก็ได้ค่ะคุงแม่ งั้นพรุ่งนี้เจอกันนะคะ กู๊ดไนต์ค่ะ” หญ้าหวานพูดก่อนจะหันไปจุ๊บแก้มเปมนีย์และยศสรัน ยศสรันกับเปมนีย์เดินออกจากห้องนอนของเด็กๆ เขาตั้งใจว่าหลังจากลูกหลับแล้วจะต้องหาโอกาสคุยกับเธอให้รู้เรื่อง “ทำไมคุณยศไม่ไปนอนกับลูกคะ” เมื่อออกมายืนหน้าห้องเปมนีย์ก็ถามเขา เพราะคืนนี้ค่อนข้างหนาวมาก “ฉันมีเรื่องจะคุยกับเธอ” ยศสรันพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง “ฉันก็มีเรื่องจะคุยกับคุณเหมือนกัน คุณดูแลลูกยังไง ทำไมปล่อยให้เล็บยาว ลูกยังบอกว่าไม่ค่อยกินข้าว” เปมนีย์ถามเขา “ฉันดูแลลูกดีมาตลอด เรื่องนี้เธอน่าจะรู้ดี ลูกไม่กินข้าวเพราะแกบอกว่าติดฝีมือเธอ
ทว่าเสียงเล็กๆ นั้นปลุกเขาให้หยุดคิดเรื่องเปมนีย์และกลับมาสนใจเจ้าของเสียง “คุงพ่อขา” เสียงของหญ้าหวานทำให้ยศสรันออกจากภวังค์ เห็นหน้าลูกสาวคนนี้ทีไรก็เหมือนได้เห็นหน้าเปมนีย์ทุกที ทำให้ยิ่งคิดถึงมากขึ้นไปอีก “หือ ว่าไงครับคนเก่ง นอนไม่หลับเหรอ” ยศสรันเพิ่งกล่อมลูกนอนตะกี้ ยี่หวาหลับไปแล้ว เพราะวันนี้แฝดพี่ตัวรุมๆ เหมือนไม่ค่อยสบาย เขาจึงให้กินยาแล้วพาเข้านอนเร็วกว่าปกติ แต่จู่ๆ หญ้าหวานแฝดน้องก็ลืมตามองหน้ายศสรันด้วยแววตาเศร้า “หนูนอนไม่หลับค่ะ หนูคิดถึงคุงแม่จัง” หญ้าหวานพูดน้ำตาซึม “โถลูก ตอนนี้ก็มีพ่ออยู่นี่ไง” ยศสรันลูบหัวปลอบใจลูก “หนูอยากให้คุงพ่อซื้อยานอวกาศไปรับคุงแม่ที่ดาวอังคารกลับมาหาพวกเราได้ไหม” ยศรันพูดไม่ออก ไม่รู้จะบอกลูกอย่างไร “แต่ก่อนเราสามคนพ่อลูกก็อยู่กันได้ พ่อสัญญาว่าพ่อจะดูแลหนูสองคนอย่างเต็มที่เหมือนเดิม” เขาดึงหญ้าหวานเข้ามากอด รู้สึกสงสารลูกเหลือเกิน ตัวเขาเองก็ต้องการเปมนีย์ไม่ต่างจากหญ้าหวานเลย แต่ทำไมเธอถึงใจร้ายกับพวกเขานัก “เราไปตามหาคุงแม่ที่ดาวอังคารกันนะค
“ฉันแค่คิดว่ามันคงถึงเวลาแล้ว ฉันอยู่ที่นี่มาสองเดือน ควรจะกลับเกาหลีไปจัดการเรื่องต่างๆ ให้เรียบร้อย” เปมนีย์กลั้นใจพูดออกมา ยศสรันไม่รู้ว่านี่คือการบอกลาแบบหนึ่งหรือเปล่า “เธอคิดดีแล้วหรือ เธอน่าจะรู้ว่าฉันกับลูกๆ คงเสียใจมากถ้าเธอไป” ยศสรันได้แต่พยายามกลั้นน้ำตาเอาไว้ แม้ไม่อยากจะเสียเปมนีย์ไป แต่ก็ต้องรักษาคำพูดตัวเองว่าจะยอมปล่อยเธอไปทุกเมื่อที่เธอต้องการ ตอนนี้คงได้แต่พยายามยื้อเธอไว้ให้มากที่สุด “ฉันเองก็คงคิดถึงคุณกับลูกๆ มาก แต่ฉันเองยังมีเรื่องต้องรับผิดชอบที่นั่นอยู่” แม้ยศสรันจะไม่รู้ว่าเธอหมายถึงเรื่องอะไร และแม้จะเสียใจมากแค่ไหน แต่สิ่งที่ทำได้คงเป็นการยอมปล่อยเธอไปสินะ “ก็ได้ ฉันคงไม่อาจไปบังคับใจเธอได้ถ้าเธอไม่อยากจะอยู่ แต่ถ้าวันไหนอยากกลับมา ที่นี่ต้อนรับเธอเสมอ” คนตัวโตพยายามทำน้ำเสียงให้เรียบเฉยที่สุด เพราะไม่อยากให้เธอรู้ว่าตนก็เสียใจมากได้เหมือนกันเปมนีย์หันมาขอบคุณยศสรันก่อนที่จะเดินจากไป เธอเตรียมข้าวของไว้เรียบร้อยแล้ว ราวกับไม่ต้องใช้เวลาในการตัดสินใจอะไร แปลว่าเธอตั้งใจที่จะจากเขากับลูกๆ ไปแต่แรก เขาก็ได้แต่พู
หลังจากวันเกิดของยศสรันผ่านพ้นไป ก็มีใครบางคนบ่นว่า งานวันเกิดของคุณพ่อที่จัดอย่างยิ่งใหญ่ แต่ตนกลับอดกินเค้ก เป็นเพราะหญ้าหวานนั้นมัวเล่นสนุกอยู่กับเพื่อน เธอวางเค้กที่คุณแม่คนสวยตัดแบ่งไว้ให้บนโต๊ะ แต่พอกลับมาเค้กชิ้นนั้นก็ล่องหนไปแล้ว แม่หนูตัวอวบบ่นเรื่องเค้กที่หายไปถึงเจ็ดวันเต็มๆ แม้กระทั่งคนที่ต้องนอนด้วยกันทุกคืนอย่างพี่ยี่หวาก็ต้องทนฟังจนแทบจะเก็บไปฝันอยู่แล้ว และในวันนี้เองที่ยศรันเป็นคนไปรับลูกที่โรงเรียน เขาทนหญ้าหวานตัดพ้อเรื่องที่อดกินเค้กไม่ไหว จึงเปลี่ยนเส้นทางจากที่จะขับรถกลับบ้านไปร้านเค้กชื่อดังแทน ไม่สิ ต้องบอกว่าร้านเค้กเจ้าปัญหาที่ทำให้เขากับเปมนีย์ต้องแยกย้ายกันไปในครั้งนั้นถึงจะถูก หลังจากจอดรถ ยศสรันก็รีบเร่งพาทั้งคู่เดินเข้าไปในร้าน แต่กลับถูกเปมนีย์ยื้อไว้เสียก่อน “ฉันว่าเราแวะร้านเค้กร้านอื่นกันไหมคะ แถวนี้มีตั้งหลายร้าน” เปมนีย์พูดขึ้นยิ้มๆ เพราะกลัวเขาจะเกิดอาการหน้ามืดหึงไร้เหตุผลขึ้นมาอีก “อย่าเลย เธอเคยบอกว่าร้านนี้อร่อยสุด ยี่หวากับหญ้าหวานควรได้กินเค้กอร่อย จะให้กินจนพอใจ หญ้าหวานจะได้เล
ทั้งคู่ยืนคุยกับคุณกัมปนาทกันอยู่พักใหญ่ เปมนีย์สามารถเข้ากับผู้ใหญ่ได้ดี เธอวางตัวได้ดี ไม่มากไม่น้อยเกินไป เรียกได้ว่าเขาพอใจมากที่พาเมียมาออกงาน คุณกัมปนาทเองก็ไม่มีท่าทีรังเกียจเธอแม้แต่น้อยกับข่าวซุบซิบที่ว่าภรรยาของเขาเป็นแค่ลูกคนงานในบริษัท ยศสรันพาเปมนีย์เดินเลี่ยงออกมาเพื่อจะกลับไปหาเด็กๆ ที่ฝากเพื่อนดูแล ทันใดนั้น สายตาของยศสรันก็หันไปเห็น ‘มินตรา’ เธอมาในงานได้อย่างไรในเมื่อเขาไม่ได้เชิญ! หลายวันก่อนหน้านี้ เธอพยายามติดต่อเขาทุกช่องทาง เดาว่าคงเงินหมดแล้วเลยอยากกลับมาหาเขา แต่เธอคิดผิด คนที่ไม่คิดจะมีคู่ครองจริงจังอย่างเขา หากได้ปักหลักกับใครแล้วจะไม่คิดทรยศคู่ของตน “สวัสดีค่ะคุณยศ ไม่เจอกันนานเลยนะคะ” มินตราสวมชุดเดรสสีแดงเดินเข้ามาทักทายยศสรัน โดยไม่มองเปมนีย์สักนิด ราวกับเธอเป็นธาตุอากาศ “ครับ ว่าแต่คุณมาได้ยังไง” ยศสรันถามออกไปตรงๆ เพราะอย่างที่บอกว่างานนี้เขาเป็นคนลิสต์รายชื่อแขกที่จะเชิญด้วยตัวเอง จากนั้นก็ให้เลขาฯ จัดการต่อ “แหม วันเกิดคุณยศจัดยิ่งใหญ่ทุกปี ทำไมฉันจะมาไม่ได้ล่ะคะ ในเมื่อ
แค่ได้ฟังคนปากหนักพูดคำนี้สักคำให้ได้ยิน หัวใจดวงน้อยก็พองโตขึ้นมา แต่ใบหน้าสวยใสยังแสร้งทำเป็นงอนเขา “หึ พูดแบบนี้กับผู้หญิงกี่คนแล้วคะ” เปมนีย์ถามออกไปด้วยน้ำเสียงประชดประชัน “แล้วทุกวันนี้เธอเห็นฉันมีใครไหมล่ะ นอกจากเธอกับลูก” ยศสรันพูดด้วยสีหน้าจริงจัง “ได้ ฉันยอมอยู่ที่นี่ก็ได้ แต่คุณต้องทำตามข้อเสนอฉันก่อน” หญิงสาวพูดออกไปอย่างหยั่งเชิง “ได้ อยากให้ฉันทำอะไรบอกมาเลย” ยศสรันตอบรับอย่างรวดเร็ว “ต่อไปนี้ถ้าไม่ได้อยู่ต่อหน้ายี่หวากับหญ้าหวาน อย่ามายุ่งกับฉันอีก!” เปมนีย์พูดออกไปแบบนั้นแต่ก็ต้องใจแข็งเพื่อตัวเองให้ได้ ไม่อย่างนั้นเธออาจต้องเสียใจอีกหากเขาไม่ยอมเปลี่ยน ยศสรันอึ้งไปชั่วขณะ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความตึงเครียด พร้อมกับมองหน้าเธออย่างจริงจัง “ถ้านั่นเป็นสิ่งที่เธอต้องการ ตกลง!”อีกไม่กี่วันก็จะถึงวันเกิดของยศสรันแล้ว ที่ผ่านมาเขาต้องจัดงานวันเกิดทุกปีเพื่อต้อนรับแขกผู้ใหญ่และหุ้นส่วนที่ทำงานร่วมกัน ประหนึ่งงานเลี้ยงเพื่อสานสัมพันธ์กับคนในแวดวงธุร
![พิศวาสรักลูกหนี้ (NC20+) [ซีรีส์ พิศวาสรัก 1/4]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)






