คุณแม่บ้านยังสาว (4)

“ตายจริง... น้าลืมน่ะสิ” พู่กลิ่นอุทานออกมา เพิ่งนึกได้ว่าเมื่อวานเธอรับปากกับลูกไว้ ว่าวันนี้จะยอมให้เขากลับบ้านเองก็ได้ หลังจากที่เธอไปรับไปส่งตั้งแต่เล็กจนกระทั่งชวินบุตรใกล้จะจบมัธยมต้น “น้าไปก่อนนะ ต้องไปขอโทษวินด์ก่อน แต่พรุ่งนี้น้าสัญญาว่าจะไม่โผล่หน้ามาให้เห็นเลย”

พู่กลิ่นร้อนรน จากนั้นก็รีบรับปากกับเหล่าเด็ก ๆ เพราะเข้าใจว่าเหล่าพ้องเพื่อนก็คงอยากใช้เวลาด้วยกันหลังเลิกเรียนบ้าง ซึ่งเธอไม่รู้หรอกว่าบ้านอื่นเป็นอย่างไร เขาปล่อยให้ลูกไปกลับเองตอนไหน แต่บ้านเธอดูเหมือนว่าจะช้ากว่าใครไปมาก

เพราะไม่อย่างนั้นชวินบุตรคงไม่ทำสีหน้าไม่พอใจ งอนตุ๊บป่องต่อหน้าเพื่อนแบบนั้น

หลังจากจ่ายเงินและให้ค่าขนมกับเด็ก ๆ ไปอีกเล็กน้อย คุณแม่คนสวยก็จ้ำอ้าวกลับไปที่รถแทบจะทันที ตั้งสติเล็กน้อยก่อนจะเอื้อมมือไปสัมผัสให้ประตูรถเปิดออกอย่างอัตโนมัติ และเมื่อเห็นลูกชายกำลังกินขนมที่เตรียมมาให้ พู่กลิ่นก็เดินขึ้นไปนั่งพร้อมกับรอยยิ้มพิมพ์ใจ

“วินด์ แม่ขอโทษได้ไหม... แม่ลืมจริง ๆ นะ... จริง ๆ ถ้าแม่จำได้แม่ไม่โผล่หน้ามาให้วินด์เห็นหรอก”

รีบสาธยายออกไปอย่างร้อนรน รู้สึกผิดที่ทำให้ลูกผิดหวัง เพราะอันที่จริงแล้ว ชวินบุตรก็ถือว่าเป็นลูกชายที่มีความอดทนมาก ทั้งที่เขาตัวสูงใหญ่ เข้าสู่วัยรุ่นก่อนเพื่อนแต่ก็ยังยอมเชื่อฟัง ต่อให้อยากเที่ยวเล่น อยากกลับบ้านเองบ้าง แต่ลูกชายคนนี้ก็มักจะยอมให้กับคำรบเร้าของเธอในทุกครั้ง แค่เพียงแม่เอ่ยปาก แม้หน้าจะบึ้งเหมือนพ่อแต่ก็ยอมให้

เช่นเรื่องที่ขอกลับบ้านเองก็เหมือนกัน เขาขอครั้งแรกตอนอยู่มัธยมศึกษาปีที่หนึ่ง แต่พู่กลิ่นก็เลื่อนมาเรื่อย ๆ ให้เดดไลน์ไว้ที่ตอนขึ้นมัธยมสาม กระทั่งตอนนี้เขาเปลี่ยนจากเด็กชายเป็นนายผ่านไปตั้งหลายเดือน แต่เธอก็ยังลืมจนได้

“วินด์เอาที่แม่สบายใจละกัน จะมารับจนถึงมอหกก็ได้” แต่คนเป็นลูกไม่มีท่าทีโกรธเคืองเหมือนเมื่อกี้ “วินด์แค่ไม่ชอบที่แม่กลับคำไปมา พูดอย่างทำอย่าง... ถ้าเกิดว่าวันนี้วินด์กลับไปก่อน แม่ก็ต้องเสียเวลามารอเก้อ วินด์ไม่อยากให้เป็นอย่างนั้น”

เห็นไหมล่ะว่าเขาเป็นเด็กดีแค่ไหน... พู่กลิ่นยิ้มออกมาทันทีเมื่อได้ยินคำอธิบาย เพราะต่อให้ชวินบุตรจะเผลอแสดงอาการหงุดหงิด แต่เหตุผลของเขาก็ช่างน่ารัก ทำเอาคนเป็นแม่ยิ้มจนหน้าบาน อดไม่ได้ที่จะโน้มตัวเข้าไปหอมแก้มลูกชายฟอดใหญ่

“งั้นวันนี้เราไปหาอะไรกินกันสามคนไหม ลุงจอม แม่ แล้วก็วินด์ กินข้าวนอกบ้านกัน”

“คุณพ่อล่ะครับ”

“คุณพ่อคงกลับดึก ๆ อาจจะดึกมาก” ไม่รู้สิ เขาไม่เคยบอกเวลาที่แน่นอน เธอเองก็ไม่อยากเซ้าซี้เอาความ

“ไม่ดีกว่าครับ เรากลับไปกินที่บ้านดีกว่า วินด์ยังไม่หิว” และอีกตามเคย เมื่อไม่มีพ่อติดสอยห้อยตาม คนเป็นลูกก็มักจะปฏิเสธทันควัน ซึ่งคนว่างงานอย่างพู่กลิ่นเบื่อ เธอยังไม่อยากกลับบ้าน... อยากอยู่ข้างนอกอีกสักพัก “แต่วินด์อยากได้หนังสือเล่มใหม่ แม่พาวินด์ไปหน่อยได้ไหม ถ้าเบื่อก็เดินเล่นรอ หรือถ้าหิวแม่ก็หาอะไรกินก่อนก็ได้”

ราวกับคนเป็นลูกรู้ว่าเธอคิดอะไร เพราะหลังจากที่ปฏิเสธแล้วพู่กลิ่นหน้าม่อยลง ลูกชายสุดที่รักก็หาทางออกให้ฉับพลัน ทำเอาคนเป็นแม่ดีใจจนพยักหน้ายิก ๆ ราวกับเด็กน้อยตอบรับแทบไม่ทัน

“งั้นไปที่ห้างฯ... กันนะครับ” ลุงจอมก็รู้ใจเหลือเกิน คนขับรถเอ่ยถามคุณหนูเล็ก ด้วยชื่อห้างฯ ที่ไปกันเป็นประจำและออกรถทันทีที่ชวินบุตรตอบรับ

ด้านพู่กลิ่นเองก็ดีใจที่ไม่ต้องกลับบ้านเร็วจนต้องฮัมเพลงออกมา นึกขึ้นได้ก็เอ่ยเรื่องที่รับปากลูกไว้อีกครั้ง

“พรุ่งนี้แม่จะไม่มารับวินด์แล้ว” ก่อนจะเอ่ยขึ้นเพื่อย้ำถึงสัญญาที่เคยให้ไว้ “แต่ก็ยังอยู่ในข้อตกลงนะ ตอนเช้าต้องให้แม่มาส่งเหมือนเดิม หลังเลิกเรียนต้องติดต่อได้ตลอด ห้ามปิดเครื่อง ห้ามแบตฯ หมด เพาเวอร์แบงก์ต้องติดกระเป๋าตลอด ไปไหนที่นอกเหนือเส้นทางต้องบอกแม่หรือไม่ก็ลุงจอมไว้ และที่สำคัญต้องถึงบ้านก่อนหนึ่งทุ่ม... เอาไว้วินด์ขึ้นมอปลาย เมื่อไหร่ แม่จะขอคุณพ่อยืดเวลาให้นะ”

ประโยคหลังพู่กลิ่นเอี้ยวตัวไปกระซิบที่ข้างหูลูกชาย ให้คำมั่นสัญญากับวัยรุ่นไป แม้ว่าความหนักใจจะตกอยู่ที่เธอก็ตาม

ด้านชวินบุตรเองก็เหยียดยิ้มออกมาเล็กน้อย ก่อนจะกลับไปทำหน้าเฉยเมยเช่นปกติ ซึ่งพู่กลิ่นก็ชินแล้วแหละ กับการมีสามีและลูกที่มีความบกพร่องในการแสดงอารมณ์ออกมา ซึ่งน่าสงสัยจริง ๆ ว่าเธอเป็นคนอุ้มท้องเขามาเก้าเดือน แต่ทำไมถึงไม่มีสักเสี้ยวที่ได้เธอบ้าง