คุณแม่บ้านยังสาว (3)

“แกก็ไปด้วยกันสิพู่ จะได้มีเวลาเล่าให้พวกฉันฟังยาว ๆ ไง” ชายหนุ่มที่จัดการทุกอย่างเรียบร้อย แม้แต่เศษผักก็ไม่ให้เหลือคราบ เอ่ยขึ้นพร้อมกับเช็ดมือเช็ดปาก “ไปเถอะ แกไม่ได้เที่ยวมานานแค่ไหนแล้ว อยู่กับคนแบบนั้นถ้าไม่ระบายออกเดี๋ยวก็ได้อกแตกตาย”

เมื่อไพลินได้ยินอย่างนั้น คุณหมอสาวก็รีบพยักหน้ารับ ก่อนจะเอ่ยเสริม “วันนี้เขาก็กลับดึกไม่ใช่หรือไง”

“ก็ใช่” ซึ่งดึกของชวินทร์ ก็เป็นเที่ยงคืนตีหนึ่ง พู่กลิ่นเริ่มมีความคิดที่เอนเอียง เห็นด้วยอย่างที่เพื่อนบอกทุกประการ เพราะป่านนั้นเธอก็คงกลับถึงบ้าน ชวินทร์คงไม่ว่าอะไร “แต่ยังไงก็ไม่ได้”

หากความเป็นจริงมันไม่ง่ายอย่างนั้น เพราะเธอมีภารกิจหลายอย่างที่ต้องทำ ไม่ว่าจะเป็นก่อนนอน ระหว่างนอน หรือหลังตื่นนอน ต่อให้อยู่ข้างนอกเธอจะเป็นคนว่างงาน แต่บอกไว้เลยว่าอยู่ที่บ้านพู่กลิ่นไม่เคยได้ว่างเว้น

เช่นนั้นแล้ว หญิงสาวเลยต้องปฏิเสธ เพราะถ้าให้เรียงลำดับความสำคัญหรือมองที่ความจำเป็น ที่สุดแล้วความต้องการของเธอมักจะอยู่ในอันดับสุดท้าย ต่อคิวรอคอยแบบไกล ไกลมาก... จนไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะมีวันไหนบ้างที่เธอได้ทำเพื่อตัวเอง เหมือนสักเสี้ยวหนึ่งที่ทำเพื่อคนอื่นก็ยังดี

หลังจากที่พูดคุยกับเพื่อนเสร็จ พู่กลิ่นก็ตรงกลับบ้าน... กลับไปเตรียมของว่างเป็นขนมปังง่าย ๆ มาพร้อมกับชาเขียวแบบไม่มีน้ำตาล แบบกินง่ายถ่ายคล่อง

ก่อนจะเดินทางออกจากบ้านอีกครั้งเมื่อใกล้ถึงเวลาเลิกเรียนของลูกชาย

ทันทีที่ไปถึงโรงเรียนเตรียมฯ ชื่อดัง ที่เธอกับสามีเป็นเด็กเก่าเมื่อสิบห้าปีที่แล้ว คุณแม่ยังสาวก็เดินลงไปยืดเส้นยืดสาย ด้วยการทอดน่องไปเรื่อย ๆ สายตาก็เหลือบหาของกินง่าย ๆ สำหรับเด็กผู้ชาย ยิ้มออกมาเมื่อเจอของชอบของตัวเองในเยาว์วัย

“ลูกชิ้นรวมยี่สิบบาทหนึ่งชุด... เอ่อ... ขอเพิ่มเป็นห้าชุดนะคะ”

“รวมยี่สิบ ห้าชุดนะคะ”

“ค่ะ”

พู่กลิ่นขานรับไปอย่างไม่เต็มใจนัก ดวงตากลมโตมองที่ลูกชิ้นสีสดที่ไหลวนอยู่ในหม้อทอดก็ได้แต่กลืนน้ำลาย จากตอนแรกตั้งใจจะสั่งมากินเอง ก็ต้องเปลี่ยนใจในภายหลัง กลายเป็นสั่งแบบจุก ๆ เพื่อเอาไปฝากเพื่อนของลูกชาย เพราะนึกขึ้นได้ว่าเธอไม่ควรกินของพวกนี้

อันเนื่องมาจากว่าทั้งพ่อทั้งลูกเอง ต่างก็ไม่ชอบของทอดโดยเฉพาะของแปรรูปแบบที่ล่องลอยอยู่ในหม้อน้ำมันแบบนั้น

ซึ่งเธอเองก็ควรจะเข้าเมืองตาหลิ่ว เมื่อทั้งบ้านกินแบบนั้นเธอก็ไม่ควรที่จะกินแตกต่าง และพยายามบอกให้ตัวเองคิดในแง่ดีเข้าไว้ ว่าการไม่กินของทอด ไม่กินของไม่มีประโยชน์ และมุ่งเน้นกินแต่ของดี ๆ

อย่างน้อยก็ดีต่อสุขภาพ ที่สำคัญพู่กลิ่นยังเป็นแม่ที่หุ่นดี ต่อให้เธอจะอวบอัดไปบ้าง หากก็เป็นทรวดทรงองเอวที่ใคร ๆ ต่างก็อิจฉา

ดูอย่างตอนนี้สิ... ไม่ว่าเด็กนักเรียนหรือผู้ปกครองคนอื่นต่างก็มองเข้ามา ซึ่งพู่กลิ่นเดาออกหรอกน่าว่าสายตาที่มองมามันเต็มไปด้วยความชื่นชม ยิ่งเธออยู่บนส้นสูงแบบนี้ยิ่งเสริมให้ดูดีเข้าไปใหญ่

“แม่มาที่นี่ทำไม”

แต่ระหว่างที่กำลังจ่ายเงินให้กับคุณป้าขายลูกชิ้น จู่ ๆ เสียงคุ้นเคยของคนเป็นลูกก็ดังขึ้นข้างกาย หากคำถามที่เขาใช้ มันช่างคลับคล้ายคลับคลาเหมือนเคยได้ยินมาจากใครสักคนก่อนหน้านี้ จนพู่กลิ่นต้องค้อนขวับเข้าให้

“แม่ก็มารับลูกไง” ก่อนจะตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงที่ติดจะน้อยใจ จากนั้นก็หันไปรับไหว้กลุ่มเพื่อนของลูกชายที่กำลังเดินเข้ามาทักทาย “สวัสดีค่ะเด็ก ๆ ... มานี่เร็ว เลิกเรียนมาเหนื่อย ๆ มากินลูกชิ้นกัน น้าสั่งไว้ให้คนละถุงเลยนะ ถ้าไม่พอก็สั่งเพิ่มได้ หรือใครอยากกินอะไรก็บอกนะ”

“ขอบคุณคร้าบบบ” เหล่าเด็กผู้ชายวัยรุ่นหลายคนยกมือไหว้และส่งเสียงขอบคุณอย่างพร้อมเพรียง ทำเอาคุณแม่คนสวยยิ้มกว้าง

แต่ใบหน้างามที่ระบายไปด้วยรอยยิ้มก็ต้องหุบฉับ เพราะหลังจากเบือนหน้ากลับมามองลูกชายตัวดี เธอก็ได้พบกับหน้าตาบูดบึ้งของเขา ก่อนที่ร่างผอมโย่งของเด็กชายวัยสิบห้าจะเดินกระแทกส้นไปขึ้นรถตู้ของที่บ้าน

งงละสิทีนี้ พู่กลิ่นได้แต่กะพริบตาปริบ ๆ ท้ายที่สุดก็ต้องหันไปถามกับเด็กพวกนั้น

“วินด์เป็นอะไรเหรอ เขาโกรธน้าเรื่องอะไรกัน”

หนึ่งในนั้นก็หัวเราะออกมา ก่อนจะเอ่ยตอบอย่างสุภาพ “ก็วันนี้น้าพู่บอกว่าจะไม่มารับวินด์นี่ครับ เมื่อวานวินด์ขอกลับบ้านเอง น้าพู่ลืมหรือเปล่า”