4 อยากโดนใช่ไหม

เมื่อพาริชลงบันไดมาถึงชั้นล่าง มารินที่กำลังจัดเตรียมของกินอยู่ที่โต๊ะอาหารเมื่อหันไปเห็นร่างสูงจึงระบายยิ้มสดใสแล้วเอ่ยออกไปด้วยท่าทีกระตือรือร้น

"มารินเตรียมของกินพร้อมแล้วค่ะ มากินสิคะพี่พาริช"

แล้วพาริชก็เอ่ยถามขึ้นด้วยสีหน้ากลั้นขำ

"คิดยังไงถึงเรียกฉันว่าพี่"

"ทีแฟนของพี่ยังเรียกพี่ว่าพี่ได้เลย มารินเป็นภรรยาของพี่ทำไมถึงเรียกไม่ได้ล่ะคะ"

"ชอบพูดย้ำจังเลยนะว่าเป็นภรรยาฉัน"

"ก็ต้องย้ำสิคะ เพราะมารินกลัวพี่จะลืมว่าเราเป็นสามีภรรยากัน" เธอส่งยิ้มบางๆแล้วเอ่ยออกไป

"งั้นพี่ก็นั่งเถอะค่ะ เดี๋ยวมารินตักข้าวให้" ว่าแล้วเจ้าของใบหน้าหล่อเหลาก็หย่อนตัวนั่ง จากนั้นร่างเล็กก็ตักข้าวใส่จานให้เขาพร้อมกับเอ่ยถามออกไป

"ให้มารินนั่งกินข้าวร่วมโต๊ะกับพี่ได้ไหมคะ" ต้องขออนุญาตก่อนเผื่อว่าเขาอยากจะนั่งทานคนเดียว

"ก็นั่งสิ" สิ้นเสียงทุ้มบอก ร่างบอบบางก็เดินไปหย่อนสะโพกนั่งฝั่งตรงข้าม จากนั้นทั้งสองก็รับประทานอาหารกันไปอย่างเงียบๆจนกระทั่งทั้งสองทานเสร็จ

มารินเก็บจานบนโต๊ะไปไว้ในครัว ก่อนที่ร่างสูงจะเดินออกไปสูบบุหรี่หน้าบ้าน

Rrrr!

'ว่าไงเดียร์'

'ป่านนี้แล้วทำไมพี่ถึงยังไม่กลับล่ะคะ'

'คืนนี้พี่กลับมานอนบ้านน่ะ'

'ไหนพี่พาริชบอกว่าจะนอนกับเดียร์ทุกคืนไงคะ แล้วพี่จะกลับบ้านไปทำไม'

'คือ...พี่กลัวว่าคุณย่าจะรู้ ก็เลยต้องกลับบ้านมาก่อน สักสี่ห้าวันพี่ค่อยไปหาเดียร์ใหม่นะ'

'พี่จะอยู่ที่บ้านตั้งห้าวันเลยเหรอคะ'

'ใช่'

'ถ้าพี่ไปอยู่บ้านหลายวันแบบนั้น เดียร์ก็เบื่อแย่สิคะ ก่อนหน้านี้สามเดือนเราก็ไม่ได้เจอกันเลยนะคะ'

'เดียร์อดทนหน่อยนะ อีกไม่เกินสองปีเราจะได้อยู่ด้วยกัน เพราะพี่ได้คุยเรื่องหย่ากับมารินแล้วเมื่อกี้'

'งั้นเดียร์จะอดทนก็แล้วกันนะคะ'

'งั้นแค่นี้นะเดียร์' จากนั้น นิ้วหนาก็กดวางสายแล้วสูบบุหรี่ต่อ

อีกด้าน

เมื่อมารินออกมาจากห้องครัวเธอก็หาคนตัวสูงจนทั่วบ้าน เมื่อไม่เห็นในบ้านเธอจึงคิดว่าเขาน่าจะออกมาสูบบุหรี่หน้าบ้าน เมื่อคิดได้อย่างนั้นเธอก็เดินมาดูจึงได้ยินเขาคุยโทรศัพท์กับแฟนเรื่องที่จะหย่ากับเธอ มารินที่ได้ยินอย่างนั้นก็รู้สึกหัวใจวูบไหวเมื่อเขาพูดเป็นมั่นเป็นเหมาะกับคนรักว่าจะหย่ากับเธอ

หญิงสาวเดินขึ้นชั้นบนไปแล้วจัดการอาบน้ำสวมใส่เสื้อผ้าและเดินมานั่งหน้ากระจก ก็เป็นจังหวะเดียวกันกับร่างสูงที่เปิดประตูเข้ามาพอดี

เธอคิดไปถึงเรื่องที่เขาคุยโทรศัพท์กับคนรักเมือครู่ พลันคำพูดของคุณย่าก็ได้ฉายเข้ามาในหัวทันที

'หนูต้องทำให้พาริชเลิกกับแฟนให้ได้นะ'

'มารินขอถามคุณย่าหน่อยได้ไหมคะ'

'มารินอยากถามอะไรก็ถามมาได้เลย'

'ทำไมคุณย่าถึงต้องให้คุณพาริชเลิกกับแฟนด้วยล่ะคะก็ในเมื่อเขารักกัน'

'ย่าเพิ่งสืบรู้มาว่าแฟนของพาริชมีผู้ชายอื่นด้วย ผู้หญิงคนนั้นไม่ได้มีแค่พาริชคนเดียว'

'ถ้าคุณย่ารู้อย่างนั้น แล้วทำไมคุณย่าถึงไม่บอกคุณพาริชไปตรงๆล่ะคะว่าแฟนของเขาคบคนอื่นด้วย'

'ย่าเคยบอกแล้วแต่พาริชก็ไม่เชื่อ เขาหาว่าย่ามีอคติกับแฟนของเขาก็เลยพูดใส่ร้ายแฟนของเขา'

'อ๋อค่ะ'

'เพราะฉะนั้นมีวิธีเดียวที่จะทำให้พาริชเลิกกับผู้หญิงคนนั้นได้ก็คือต้องให้หนูจดทะเบียนกับพาริชแล้วไปอยู่ด้วยกัน เพื่อไม่ให้พาริชไปหาผู้หญิงคนนั้น หนูต้องช่วยย่านะมาริน'

'ได้ค่ะคุณย่า'

มารินละสายตาจากกระจกแล้วเอื้อมไปหยิบหวีมาสางผม พลางคิดในใจว่าเธอจะใช้วิธีไหนได้บ้างนะเพื่อที่จะให้เขาเลิกไปยุ่งกับแฟนที่กำลังนอกใจเขาอยู่

ชายหนุ่มเข้าไปอาบน้ำแล้วออกมาสวมใส่เสื้อผ้าและขึ้นเตียงนอน ก่อนที่มารินจะลุกจากเก้าอี้แล้วเดินไปหย่อนสะโพกนั่งบนเตียง ร่างบางทิ้งตัวไปบนที่นอนหนานุ่ม ใบหน้าเรียวสวยหันไปมองร่างสูงที่นอนเอามือก่ายหน้าผากมองเพดานเหมือนกับคิดอะไร มารินที่เห็นอย่างนั้นจึงเอ่ยถามออกไป

"พี่พาริชกำลังคิดเรื่องอะไรอยู่เหรอคะ"

"ฉันจำเป็นต้องบอกเธอ?" ใบหน้าหล่อเหลาหันมาทางคนตัวเล็กแล้วกระตุกคิ้วเป็นเชิงถาม

"พี่กำลังคิดเรื่องหย่าอยู่ใช่ไหมคะ"

"อืม"

"พี่ทนอยู่กับมารินไปอีกสักสองปี เดี๋ยวพี่ก็ได้หย่าแล้วค่ะ"

"ฉันไม่ทนอยู่กับเธอไปถึงสองปีหรอก สามเดือนที่ฉันต้องอยู่กับเธอก็เบื่อจะแย่อยู่แล้ว" พูดจบ เขาก็หันหน้าออกนอกเตียง เมื่อเป็นอย่างนั้นมารินจึงจำต้องใช้ความใจกล้าแล้วขยับเข้าไปเบียดแผ่นหลังหนาพร้อมแขนเรียวสวมกอดเอวสอบไว้

หมับ

"นี่เธอ! ทำอะไรน่ะ" เขารู้สึกตกใจไม่น้อยเมื่อจู่ๆเธอก็มากอดเขา นอนร่วมเตียงกันมาสามเดือน แม้แต่ปลายเล็บเขาก็ไม่อยากจะแตะต้องเธอ

"ก็กอดไงคะ" เธอกำลังใช้แผนเข้าใกล้เขา หวังให้เขาหันมาสนใจเธอเพื่อไม่ให้เขาไปหาแฟนตามที่คุณย่าบอก

"เอามือของเธอออกไป" เขาพูดด้วยน้ำเสียงแข็ง

"ขอมารินกอดหน่อยนะคะ มารินรู้สึกหนาวค่ะ"

"นึกบ้าอะไรถึงได้มากอดฉัน"

"มารินอยากกอดพี่มานานแล้วค่ะ แต่ก็ไม่กล้ากอด"

"ฉันรู้สึกอึดอัด เอามือออกไป" เขาบอกพร้อมแกะมือเรียวให้ออกจากหน้าท้องของเขา ทว่ามารินก็กอดเขาแน่นกว่าเดิม

"ตอนแฟนพี่กอดพี่ไม่อึดอัดเหรอคะ"

"แฟนกอดกับคนที่ไม่ใช่แฟนมากอดมันผิดกัน"

"พี่พาริชเคยแต่ให้แฟนกอด ต่อไปนี้พี่พาริชก็ต้องลองให้ภรรยากอดบ้างนะคะ พี่จะได้ชิน"

"อยากให้ฉันเอามากหรือไงถึงได้มากอดฉันแบบนี้"

"มารินไม่ได้คิดไปถึงเรื่องนั้นหรอกค่ะ มารินแค่อยากกอดพี่ค่ะ"

"เธอคงยังไม่รู้สินะว่าถ้าผู้หญิงเข้าใกล้ผู้ชายแล้วมันจะอันตราย"

"อันตรายยังไงเหรอคะ" ถามแบบไม่ได้คิดอะไร

"เธออยากโดนyedหรือไงถึงได้กอดฉันแน่นแบบนั้น ไหนจะนมที่กำลังเบียดหลังของฉันอีก"

"..." มารินที่ได้ยินอย่างนั้นก็ดึงผ้าผ่มมากั้นระหว่างหน้าอกของเธอและแผ่นหลังของเขาเพื่อไม่ให้เบียดกันอย่างที่เขาว่า

"ที่เงียบเพราะอยากโดนใช่ไหม"

"มะ ไม่อยากโดนค่ะ" เธอพูดออกไปด้วยน้ำเสียงสั่นๆ

ร่างสูงพลิกมาทางเธอแล้วกระชากผ้าห่มออก ดวงตาคมจ้องมองไปยังใบหน้าเรียวใสนิ่งพร้อมกับกระตุกยิ้มมุมปาก พลางฝ่ามือหนาเลื่อนไปบีบที่เอวของเธอเบาๆ จากนั้นจึงเลื่อนลงไปบีบสะโพก มารินที่รู้สึกปั่นป่วนจึงจับมือแกร่งไว้แล้วพูดออกไป

"เอามือออกเถอะค่ะ"

"ทีเธอยังกอดฉันได้เลย พอฉันจะจับบ้างทำไมถึงไม่ให้จับล่ะ"

"ทีหลังมารินจะไม่กอดพี่แล้วค่ะ"

หมับ

"อ๊ะ พี่พาริช" เธอถูกท่อนแขนกำยำกระชากร่างเข้าไปปะทะกับหน้าอกแกร่งของเขา แล้วเขาก็สวมกอดเธอไว้พร้อมกับพูดออกมา

"ไหนบอกว่าหนาวไม่ใช่เหรอ ถ้าหนาวมากฉันจะช่วยสงเคราะห์กอดเธอให้หายหนาวก็แล้วกัน"

"ตะ แต่ตอนนี้มารินไม่หนาวแล้วค่ะ" เธอเอ่ยออกไปด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก ร่างเล็กสั่นเทาเมื่อโดนผู้ชายกอดเป็นครั้งแรก

"เอาเป็นว่าตอนอยู่บ้านฉันจะกอดเธอแทนกอดนาเดียร์ก็แล้วกัน" เสียงทุ้มเอ่ยพร้อมกับลมหายใจอุ่นๆพ่นรดใบหูของเธอจนทำเอาขนกายสาวลุกซู่

แขนหนาของพาริชกระชับกอดร่างเล็กให้แน่นขึ้น มารินจึงจำต้องนอนนิ่งๆอยู่อย่างนั้น จนผ่านไปเกือบสิบนาที ทั้งสองก็เข้าสู่ภวังค์นิทราไปพร้อมกัน