Mag-log inShare
2 น่ารำคาญ
Petsa ng paglalathala:
2026-03-23 16:56:44ร้านอาหารหรูแห่งหนึ่ง ห้องวีไอพี
"พี่จะหาทางหย่ากับมารินให้เร็วที่สุด เดียร์รอพี่หน่อยนะ" เมื่อสั่งอาหารเสร็จ พาริชก็หันไปบอกกับนาเดียร์ที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามด้วยแววตามุ่งมั่น "เดียร์จะรอค่ะ ว่าแต่...พี่กับภรรยานอนห้องเดียวกันไหมคะ" เธอเอ่ยถามออกไปด้วยน้ำเสียงอึกอักเพราะเป็นสิ่งที่ไม่ควรจะถาม "พี่จำเป็นต้องนอนห้องเดียวกับเขาน่ะ เพราะคุณย่าบังคับ ถ้าพี่ไม่ทำตามคุณย่าเดี๋ยวคุณย่าก็ไม่สบายใจอีก ยิ่งคุณย่าป่วยหลายโรคอยู่ด้วย..." "ถึงพี่จะนอนเตียงเดียวกับเขา แต่พี่ก็ไม่ได้มีอะไรเกินเลยกับเขาหรอกนะ เพราะเรื่องแบบนั้นจะไม่เกิดขึ้นแน่นอน เดียร์สบายใจได้" "ค่ะ" เธอรับคำด้วยรอยยิ้มสบายใจ ก่อนที่ไม่นานอาหารจะถูกนำมาเสิร์ฟ เมื่อทั้งสองรับประทานอาหารเสร็จ พาริชก็พาแฟนสาวออกจากร้านแล้วมุ่งหน้าไปยังคอนโด คอนโด เมื่อพาริชกับนาเดียร์ร่วมรักกันเสร็จก็พากันไปเข้าห้องน้ำ พาริชดึงถุงยางอนามัยออกแล้วทิ้งลงในถังขยะ จากนั้นทั้งสองก็ชำระล้างร่างกาย ก่อนที่จะพากันออกไปสวมใส่เสื้อผ้าและทิ้งตัวนอนบนเตียง ตั้งแต่พาริชจดทะเบียนสมรสกับมาริน เป็นเวลาสามเดือนมาแล้วที่เขาไม่มาหานาเดียร์เลย ปกติเขากับนาเดียร์จะอยู่ด้วยกัน คอนโดนี้เป็นคอนโดของพาริชที่เขาอยู่มาตั้งแต่เรียนอยู่ปีหนึ่ง เมื่อสองปีก่อนเขาไปเจอนาเดียร์ที่ร้านอาหาร ซึ่งนาเดียร์เป็นแคชเชียร์ของร้าน เขาเห็นนาเดียร์ครั้งแรกก็รู้สึกชอบ พอหลังจากนั้นเขาก็ไปกินข้าวร้านนั้นบ่อยๆจนสนิทกับนาเดียร์ กระทั่งทั้งสองได้เป็นแฟนกัน และเขาก็ให้นาเดียร์มาอยู่กับเขาที่คอนโด "เมื่อกี้พี่พาริชมีความสุขไหมคะ" นาเดียร์ที่สวมกอดเอวสอบของแฟนหนุ่มเอ่ยถามขึ้น "พี่มีความสุขทุกครั้งที่ได้มีอะไรกับเดียร์" เขาหันมาพูดกับเธอแล้วระบายยิ้มอ่อนๆ "เดียร์ก็มีความสุขที่สุดเลยค่ะ" ในขณะที่ทั้งสองคุยกันอยู่นั้น โทรศัพท์ของพาริชที่วางอยู่ข้างเตียงก็มีเสียงดังขึ้น เขาเอื้อมไปหยิบมาดูเมื่อเห็นว่าเป็นเบอร์ของผู้หญิงที่เขาเกลียดจึงกดปุ่มเพาเวอร์ไม่ให้เสียงดังและวางไว้ที่เดิม ทว่าปลายสายก็โทรมาอีกครั้ง Rrrr! พาริชเอื้อมไปหยิบโทรศัพท์ด้วยท่าทีหงุดหงิดเมื่ออีกคนยังโทรมาไม่หยุด เมื่อเป็นอย่างนั้นเขาจึงกดรับสายเพื่อตัดความรำคาญแล้วพูดออกไปด้วยน้ำเสียงแข็งกระด้าง 'โทรมาทำไมนักหนา! น่ารำคาญ!' 'คุณพาริชอยู่ไหนคะ ทำไมถึงยังไม่กลับบ้าน' 'คืนนี้ฉันนอนกับนาเดียร์' '...' มารินถึงกับอึ้งพลางคิดในใจว่าทั้งที่เขากับเธอจดทะเบียนสมรสกันแล้ว แต่เขาก็ยังไปนอนกับคนอื่นงั้นเหรอ เขาไม่รู้สึกเกรงใจเธอที่เป็นภรรยาตามกฎหมายบ้างเลยหรือไง 'อย่าโทรมาหาฉันอีกนะ ตอนนี้ฉันกำลังมีความสุขกับนาเดียร์' พูดจบนิ้วหนาก็กดวางสายทันที ก่อนที่นาเดียร์จะเอ่ยถาม "พี่ไม่กลัวว่าเขาไปฟ้องคุณย่าของพี่เหรอคะเรื่องที่พี่มาอยู่กับเดียร์" "เขาไม่กล้าฟ้องหรอก เพราะเขาก็เป็นห่วงสุขภาพของคุณย่าเหมือนกัน" เขารู้ว่ามารินไม่กล้าเอาเรื่องที่เขามาอยู่กับนาเดียร์ไปฟ้องคุณย่าแน่นอน เขารู้ว่าคนมีความกตัญญูรู้คุณอย่างเธอไม่มีทางทำให้ผู้มีพระคุณต้องเสียใจแน่นอน "งั้นก็นอนกันเถอะนะ พี่ง่วงแล้ว" จากนั้นไม่นานทั้งสองก็เข้าสู่ภวังค์นิทรา โดยแขนของนาเดียร์สวมกอดเอวของเขาไว้แล้วซุกใบหน้าเข้าหาอกแกร่ง หนึ่งอาทิตย์ต่อมา เป็นเวลาหนึ่งอาทิตย์แล้วที่พาริชอยู่กับนาเดียร์โดยที่เขาไม่กลับบ้านเลย และมารินก็ไม่ได้โทรหาเขาอีกเลยตั้งแต่คืนนั้นที่เธอรู้ว่าเขานอนกับนาเดียร์ กระทั่งวันนี้ บริษัท Rrrr! ในขณะที่พาริชทำงานอยู่นั้น โทรศัพท์ของเขาก็มีเสียงเรียกเข้ามา สายตาคมเหลือบไปดูเมื่อเห็นว่าเป็นเบอร์ของคนที่อยู่ที่บ้านเขาจึงถอนหายใจออกมาด้วยสีหน้าเหนื่อยหน่าย ก่อนจะหยิบขึ้นมากดรับสายแล้วพูดออกไปด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ 'โทรมาทำไม!' 'วันนี้พี่พาริชจะกลับมาบ้านไหมคะ' เธอเปลี่ยนสรรพนามเป็นเรียกเขาว่าพี่ และใช้น้ำเสียงออดอ้อนเผื่อเขาอาจจะชอบก็ได้ '...' ร่างสูงถึงกับชะงักที่เธอเรียกเขาว่าพี่ พลางคิดในใจว่าอยากเรียกให้เหมือนที่นาเดียร์เรียกเขาสินะ 'ว่าไงคะพี่พาริช วันนี้พี่จะกลับมาบ้านไหม' 'ไม่กลับ แค่นี้แหละ' 'กลับมาบ้านเถอะค่ะพี่พาริช มารินคิดถึงพี่พาริชค่ะ อาทิตย์นึงแล้วนะคะที่พี่ไม่กลับบ้าน' เธอใช้มารยาหญิงเพื่อเรียกร้องความสนใจจากเขาซึ่งเป็นสามีที่ถูกต้องตามกฎหมาย เพราะคุณย่าเธอจึงต้องทำแบบนี้ 'นี่เธอบ้าไปแล้วหรือไง อยู่ๆก็มาพูดอ้อนฉัน' เขาไม่ได้รู้สึกอะไรกับน้ำเสียงออดอ้อนของเธอ 'มารินไม่ได้บ้าค่ะ มารินคิดถึงพี่พาริชจริงๆนะคะ พี่จะปล่อยให้มารินนอนคนเดียวไปจนถึงเมื่อไหร่คะ' 'เธอต้องนอนคนเดียวไปตลอดนั่นแหละ เพราะฉันจะนอนกับนาเดียร์ทุกคืน ฉันจะอยู่กับนาเดียร์ แต่ฉันจะไม่ไปอยู่กับผู้หญิงที่ฉันเกลียด' 'มารินเป็นภรรยาของพี่นะคะ พี่จะไปอยู่กับผู้หญิงอื่นได้ไง' 'ผู้หญิงอื่นที่เธอว่าเขาคือผู้หญิงที่ฉันรัก' '...' เธอถึงกับจุกในอกเมื่อเขาตอกย้ำคำว่ารักผู้หญิงอื่น ทว่าเธอที่เป็นภรรยา เขากลับบอกว่าเกลียดนักเกลียดหนา 'แค่นี้แหละ อย่าโทรมาอีก' พูดจบ พาริชก็กดตัดสายทันทีด้วยความหงุดหงิดแล้วทำงานต่อ
Pinakabagong kabanata
ภรรยาในสมรสที่ไม่ได้อยู่ในหัวใจ 28 ความในใจที่เก็บซ่อนมานาน (จบ)
พาริชกับมารินใช้เวลาอยู่ในร้านคาราโอเกะเป็นเวลาสามชั่วโมง จากนั้นทั้งสองก็พากันออกจากร้านมาจึงเห็นว่าฝนตก พาริชที่เห็นอย่างนั้นจึงหันบอกกับร่างสวยที่ยืนอยู่ข้างตัวเอง"เธอรอพี่อยู่ตรงนี้ก่อนนะ เดี๋ยวพี่ไปเอาร่มในรถมาให้""ไม่ต้องไปเอาหรอกค่ะ มารินตากฝนไปก็ได้ค่ะ""พี่กลัวเธอไม่สบาย เธอรอพี่ตรงนี้ก่อนนะ""ก็ได้ค่ะ" จากนั้น คนตัวสูงก็สาวเท้าอย่างเร่งรีบไปเอาร่มในรถแล้วมาหาร่างบางที่ยืนอยู่ เขากางร่มแล้วกางไปที่คนตัวเล็กพร้อมกับแขนหนาโอบไหล่บาง ก่อนที่จะพากันไปยังรถหรูที่จอดอยู่ไม่ไกล เจ้าของใบหน้าหล่อเหลาเปิดประตูรถให้เธอเข้าไปนั่งแล้วปิดประตู ก่อนที่เขาจะเดินกลับมาขึ้นรถฝั่งคนขับแล้วขับมุ่งหน้าไปยังคอนโดของมารินคอนโดมารินเมื่อรถหรูเคลื่อนตัวเข้ามาจอดยังหน้าคอนโดของมาริน เจ้าของเสียงทุ้มนุ่มก็หันบอกกับคนตัวเล็กที่นั่งอยู่เบาะข้าง"ที่พี่พาเธอมาที่นี่ ไม่ใช่ว่าให้เธอมาอยู่ที่นี่หรอกนะ แต่พี่จะมาช่วยขนของเธอกลับไปบ้านของเรา ขึ้นไปเก็บเสื้อผ้ากันเถอะ""ค่ะ" ว่าจบทั้งสองก็พากันขึ้นคอนโดไปเมื่อเข้ามาในคอนโดพาริชก็จัดการเก็บเสื้อผ้าและของใช้ต่างๆของมารินใส่กระเป๋า โดยใช้เวลาเกือบสองชั่วโม
ภรรยาในสมรสที่ไม่ได้อยู่ในหัวใจ 27 ขอบคุณที่กลับมา
พาริชวางคนตัวเล็กให้ยืนใต้ฝักบัว เขาเปิดก๊อกน้ำแล้วหยิบฝักบัวมาอาบน้ำให้เธอ จากนั้นจึงกดสบู่เหลวใส่ฝ่ามือมาชะโลมไปทั่วร่างกายขาวเนียน ฝ่ามือหนาถูเนินเนื้อนูนที่บวมและซอกขาเบาๆ จากนั้นจึงยกฝักบัวราดน้ำลงไปบนผิวนุ่มลื่นเพื่อชำระล้างฟองสบู่เมื่อร่างกายของหญิงสาวสะอาดหมดจดแล้ว จากนั้นเขาจึงหยิบผ้าเช็ดตัวมาพันร่างอรชรแล้วอุ้มออกจากห้องน้ำไป ชายหนุ่มจัดการสวมใส่เสื้อผ้าให้ร่างบอบบาง เมื่อเสร็จแล้วเสียงหวานจึงเอ่ยถามขึ้นด้วยรอยยิ้มปริ่มใจ"มารินคือคนแรกอีกแล้วใช่ไหมคะที่พี่อาบน้ำให้""ใช่ เธอคือคนแรกที่พี่อาบน้ำให้..." เขาตอบพร้อมยกยิ้มบางๆแววตาอบอุ่นแล้วพูดออกไป"งั้นพี่ขอไปอาบน้ำก่อนนะ""ค่ะ" จากนั้นร่างสูงก็เข้าไปน้ำอาบแล้วออกมาแต่งตัว ก่อนจะเดินมาทิ้งตัวนั่งบนโซฟาที่ร่างบางนั่งอยู่ พร้อมกับเอ่ยออกไป"ไม่ง่วงเหรอ""ยังไม่ง่วงค่ะ มารินอยากอ่านนิยายก่อน" ใบหน้าใสละสายตาจากหน้าจอโทรศัพท์แล้วหันมาตอบกลับด้วยรอยยิ้ม"อ่านพระเอกธงเขียวหรือธงแดงล่ะ" เรียวปากหยักขยับถามพลางจ้องมองใบหน้าเรียวเล็กพร้อมคลี่ยิ้มบางๆ"อ่านพระเอกธงแดงค่ะ""ไหนเธอบอกว่าไม่ชอบพระเอกเลวไง""มารินชอบอ่านนิยายที่พระเอกเลวค
ภรรยาในสมรสที่ไม่ได้อยู่ในหัวใจ 26 ทำแรงไปหน่อย NC18+
เมื่อใบหน้าหล่อเหลาผละจากสองเต้าอวบอั๋นก็เลื่อนขึ้นไปจูบเรียวปากสีหวาน เขางับและดูดดึงกลีบปากบางบนล่างอย่างละเมียดละไมอยู่หลายอึดใจ ก่อนจะสอดเรียวลิ้นเข้าไปในโพรงปากเล็ก ปลายลิ้นร้อนตวัดต้อนลิ้นเล็กไล้ชิมความหวานอยู่นานนับนาที จากนั้นจึงถอนจูบออกมาให้เธอได้กอบโกยอากาศหายใจจมูกโด่งได้รูปพรมจูบพวงแก้มแล้วซุกไซ้ดอมดมกลิ่นกายอันหอมกรุ่นจากซอกคอขาว ริมฝีปากชื้นแนบไปยังต้นคอระหงแล้วขบเม้มเบาๆอยู่ครู่หนึ่ง พาริชผละออกมาจากซอกคอขาวแล้วไล้เลียบนบ่าเล็ก จากนั้นจึงลากลิ้นลงมาถึงหน้าท้องแบนราบ ปลายลิ้นร้อนเลียวนรอบสะดือจึงสร้างความสยิวให้หญิงสาวจนจังหวะการเต้นของหัวใจดวงน้อยแรงและเร็วขึ้นด้วยความตื่นเต้นลิ้นร้อนโลมเลียลงมาจนถึงเนินสาว ปลายลิ้นสอดแทรกเข้าไปแหวกกลีบเนื้อสีสวยพร้อมกับตวัดขึ้นลงในร่องฉ่ำชื้นอย่างช้าๆไปจนถึงปุ่มกระสันที่อยู่ระหว่างสองกลีบแผล่บ แผล่บ"อื้อ อ๊า" ทันทีที่ลิ้นนุ่มๆแตะลงมายังกลีบดอกไม้ของเธอ ความเสียวกระสันก็แล่นปราดไปทั่วร่าง เสียงหวานครางออกมาด้วยความเสียวซ่านพร้อมกับหลับตาพริ้มอย่างเคลิบเคลิ้ม สะโพกมนยกขึ้นสูงแล้วขยับเข้าหาปากหนาที่กำลังกระหวัดลิ้นดูดเลียร่องรักของเ
ภรรยาในสมรสที่ไม่ได้อยู่ในหัวใจ 25 ความรู้สึกเหมือนกัน NC
เมื่อพาริชทำปลาทูฉู่ฉี่กับทอดไข่เจียวเสร็จก็ยกไปวางบนโต๊ะกินข้าวด้านนอก จากนั้นจึงเข้าครัวไปยกข้าวสวยกับน้ำดื่มออกมาวางบนโต๊ะมารินหย่อนสะโพกนั่งบนเก้าอี้แล้วมองไปยังอาหารที่เขาทำซึ่งมีกลิ่นหอมมากๆจนทำเอาน้ำลายสอ"หอมจังเลยค่ะพี่พาริช แล้วก็ดูน่ากินด้วยค่ะ" มารินเอ่ยปากชมออกไปด้วยใบหน้ายิ้มแย้มแจ่มใส พาริชที่เห็นคนตัวเล็กดูชื่นชอบอาหารที่เขาทำและดูท่าทางของเธอที่อยากกินจึงยกยิ้มอย่างภูมิใจเมื่อเห็นว่าเธอชอบ ก่อนจะพูดออกไป"เดี๋ยวพี่ตักข้าวให้นะ" ว่าจบ พาริชก็ตักข้าวใส่จานให้มารินแล้วตักใส่จานของตัวเอง จากนั้นจึงหย่อนตัวนั่งลงข้างเธอ"เดี๋ยวพี่แกะก้างปลาออกให้นะ" ว่าแล้วเขาก็ตักปลามาใส่ในจานของตัวเอง จากนั้นจึงจัดการแกะก้างปลาออกจนหมด ก่อนจะตักเนื้อปลาไปใส่ในจานของเธอ"ขอบคุณมากนะคะที่แกะก้างปลาออกให้" เสียงหวานเอ่ยด้วยรอยยิ้มตามประสาพลางรู้สึกซาบซึ้งใจที่เขาเอาใจใส่เธอ"พี่กลัวว่าเธอจะกินโดนก้างน่ะก็เลยอยากแกะให้" ยิ้มอ่อนๆ"พี่แกะก้างปลาให้แบบนี้ ทำอย่างกับว่ามารินเป็นเด็กอนุบาลอย่างนั้นแหละค่ะ""สำหรับพี่เธอยังเด็กอยู่เลย พี่รู้สึกเหมือนเธออายุสี่ขวบที่ตอนนั้นเธอทำลูกโป่งลอยไปติดบนก
ภรรยาในสมรสที่ไม่ได้อยู่ในหัวใจ 24 คุณแฟน
คอนโดมาริน ตอนเย็นรถหรูของพาริชเคลื่อนตัวเข้ามาจอดยังหน้าคอนโดของมาริน ก่อนที่มารินจะหันบอกกับร่างสูงที่นั่งอยู่หลังพวงมาลัยด้วยรอยยิ้มสดใสขี้เล่น"ขอบคุณนะคะคุณแฟนที่มาส่ง" พาริชที่เห็นความสดใสของคนตัวเล็กก็ระบายยิ้มแล้วเอ่ยออกไป"พี่อยากขึ้นไปบนห้องของคุณแฟนจะได้ไหมครับ" ใบหน้าหล่อเหลาเอ่ยพลางยกยิ้มหยอกเย้า"ได้สิคะ"เมื่อได้ยินเสียงหวานตอบ ใบหน้าหล่อเหลาก็ยกยิ้มด้วยสีหน้าระรื่น จากนั้นทั้งสองจึงพากันลงจากรถแล้วพากันเข้าไปในคอนโดหมับ!ทันทีที่ประตูห้องปิดลง พาริชก็ไม่รอช้าที่จะคว้าร่างสวยสมส่วนเข้ามาสวมกอดไว้ด้วยความคิดถึง ทั้งที่ในห้องทำงานเขาก็กอดเธอ หอมแก้มเธอจนนับครั้งไม่ถ้วน แต่เขารู้สึกว่ายังไม่พอฟอดด"อื้อ ตอนอยู่ในห้องทำงานพี่ทั้งกอดทั้งหอมแก้มมารินตั้งครึ่งวันแล้วยังไม่พออีกเหรอคะ" มารินพูดแล้วย่นคอหลบจมูกโด่งเป็นสันที่คลอเคลียอยู่ที่แก้มของเธอ ในขณะร่างสูงที่สวมกอดเธอจากทางด้านหลังก็หอมแก้มเธอทั้งซ้ายทั้งขวา ก่อนน้ำเสียงอ่อนโยนปนกระเส่าของพาริชจะเอ่ยที่ข้างหูของเธอ"ก็พี่คิดถึงเธอมากนี่ ตั้งเกือบปีเลยนะที่พี่ไม่ได้กอดเธอ ไม่ได้หอมแก้มนุ่มๆของเธอ ไม่ได้จูบเธอ แล้วก็...ไม
ภรรยาในสมรสที่ไม่ได้อยู่ในหัวใจ 23 เลขาคนใหม่
ด้านมารินหลังจากที่มารินหย่ากับพาริช มาวินที่เพิ่งได้รับตำแหน่งรองประธานบริษัทก็ชวนมารินให้มาเป็นเลขาของเขา ซึ่งเป็นเวลาหกเดือนแล้วที่มารินมาทำงานเป็นเลขาของมาวินในระยะเวลาสามเดือนให้หลังมานี้มารินมักจะคิดไปถึงพาริชบ่อยๆ เธอจะนึกถึงตอนที่เขาทำดีกับเธอ ส่วนเรื่องที่เขาเคยทำไม่ดีก่อนหน้านั้นเธอก็ไม่ได้เก็บเอามาใส่ใจ เธอจะจดจำแต่สิ่งดีๆที่เขาทำดีต่อเธอเท่านั้นในขณะที่มารินนั่งใจลอยคิดไปถึงคนตัวสูงที่เคยได้ใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันในฐานะสามีภรรยาหกเดือนอยู่นั้น ประตูห้องทำงานของรองประธานหนุ่มก็ถูกเปิดออกมา มาวินที่เห็นเพื่อนสาวนั่งเหม่อลอยจึงเอ่ยถามออกไปด้วยน้ำเสียงหยอกล้อ"นั่งใจลอยคิดถึงสามีเก่าอยู่เหรอ" "อ เอ่อ เปล่าน่ะ" มารินตื่นจากภวังค์แล้วหันไปตอบกลับร่างสูงของมาวินด้วยสายตาเลิ่กลั่ก"ถ้าคิดถึงก็บอกว่าคิดถึงสิ ไม่ต้องปิดบังฉันหรอก""มารินก็แค่เผลอคิดไปน่ะ" เธอเอ่ยพลางระบายยิ้มบางๆ"แต่ฉันว่าสองสามเดือนมานี้เธอเผลอคิดไปถึงเขาบ่อยนะ ฉันเห็นเธอใจลอยทุกวัน""ใช่ ช่วงนี้มารินมักจะคิดไปถึงเขาบ่อยๆ" เธอยอมรับไปตามความรู้สึกจริง ก่อนมาวินจะเอ่ยขึ้น"งั้นก็ออกไปกินข้าวกันเถอะมาริน" ว่าแล้วร่า
ภรรยาในสมรสที่ไม่ได้อยู่ในหัวใจ 6 ไม่ให้ความสำคัญ NC
ห้องครัวในขณะที่มารินกำลังยืนหั่นผักอยู่นั้น คนตัวสูงก็เดินเข้ามาสวมกอดเธอจากทางด้านหลังหมับ"อ๊ะ พี่พาริช!" เธอถึงกับตกใจเป็นอย่างมากจนมีดเกือบบาดมือฟอดดจมูกโด่งสวยฝังไปบนแก้มขาวอมชมพูแล้วเอ่ยออกไป"ทำอะไรอยู่""หั่นผักอยู่ค่ะ พี่มาไม่ให้สุ้มให้เสียงแบบนี้ถ้าเกิดมีดบาดมือมารินแล้วจะทำไง""มีดบ
ภรรยาในสมรสที่ไม่ได้อยู่ในหัวใจ 5 หน้าที่ภรรยา
วันต่อมามารินลืมตาขึ้นมาแล้วหันมองไปด้านข้างจึงเห็นว่าเขายังหลับอยู่ คนตัวเล็กขยับตัวลุกจากที่นอนแล้วก้าวขาลงจากเตียง ทว่าถูกท่อนแขนแกร่งของคนที่เธอคิดว่ายังหลับอยู่เอื้อมมาคว้าเข้าที่แขนของเธอหมับ"พะ พี่พาริช!" หญิงสาวถึงกับอกสั่นขวัญแขวนเมื่อจู่ๆคนที่คิดว่ายังหลับอยู่มาจับที่แขนของเธอแน่น"นอน
ภรรยาในสมรสที่ไม่ได้อยู่ในหัวใจ 4 อยากโดนใช่ไหม
เมื่อพาริชลงบันไดมาถึงชั้นล่าง มารินที่กำลังจัดเตรียมของกินอยู่ที่โต๊ะอาหารเมื่อหันไปเห็นร่างสูงจึงระบายยิ้มสดใสแล้วเอ่ยออกไปด้วยท่าทีกระตือรือร้น"มารินเตรียมของกินพร้อมแล้วค่ะ มากินสิคะพี่พาริช" แล้วพาริชก็เอ่ยถามขึ้นด้วยสีหน้ากลั้นขำ"คิดยังไงถึงเรียกฉันว่าพี่""ทีแฟนของพี่ยังเรียกพี่ว่าพี่ได้เ
ภรรยาในสมรสที่ไม่ได้อยู่ในหัวใจ 3 ใจร้าย
บริษัท ตอนเย็นในขณะที่พาริชกำลังจะออกไปจากห้องทำงาน ประตูบานใหญ่ก็ถูกผลักเข้ามาจากร่างบอบบางที่อยู่ในชุดเดรสสั้นสีสวยซึ่งเธอก็คือผู้หญิงที่เขาเกลียดที่สุด"มาทำไม!" เขาถามออกไปด้วยน้ำเสียงแข็ง แววตาดุดัน"พี่บอกว่าจะไม่กลับบ้าน มารินก็เลยมาตามไงคะ" เธอเอ่ยออกไปด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม ไม่ได้อะไรกับสีหน้
Maaari mong magustuhan
ขย้ำรักเลขา
C564.5K viewsเด็กมันยั่ว BAD LOVE
ลำเจียก73.2K viewsสตรีขี่ม้าออกศึก
ปาเย่วเซิ่งเซี่ย1.4M viewsยั่วรักท่านประธาน
ชะนีติดมันส์66.8K viewsกลรัก ซาตาน
นงพะงา 18 viewsเพลิงแค้นเจ้าสาวผิดตัว [Love Drama 18+]
มนต์ศิขริน410 viewsเสน่หาแฟนเก่า
อิแย้ม254 viewsตั้งท้องลูกของเจ้านายซีอีโอจอมโหด
Mr. Rams90 views
