5 หน้าที่ภรรยา

วันต่อมา

มารินลืมตาขึ้นมาแล้วหันมองไปด้านข้างจึงเห็นว่าเขายังหลับอยู่ คนตัวเล็กขยับตัวลุกจากที่นอนแล้วก้าวขาลงจากเตียง ทว่าถูกท่อนแขนแกร่งของคนที่เธอคิดว่ายังหลับอยู่เอื้อมมาคว้าเข้าที่แขนของเธอ

หมับ

"พะ พี่พาริช!" หญิงสาวถึงกับอกสั่นขวัญแขวนเมื่อจู่ๆคนที่คิดว่ายังหลับอยู่มาจับที่แขนของเธอแน่น

"นอนก่อนอย่าเพิ่งลุก" เสียงทุ้มเอ่ยพร้อมกับจับร่างเล็กให้นอนหงายแล้วขึ้นคร่อมบนตัวเธอและจับข้อมือเรียวทั้งสองข้างกดลงบนที่นอนหนานุ่มจนทำเอามารินถึงกับเบิกตากว้างด้วยความตกใจ

"พี่พาริช จะ จะทำอะไรคะ" เธอเอ่ยถามออกไปด้วยน้ำเสียงสั่นๆ ดวงตากลมสวยสั่นระริกด้วยความรู้สึกหวั่นวิตกเมื่อต้องมานอนอยู่ในท่านี้

"เธอชอบพูดย้ำไม่ใช่เหรอว่าเป็นภรรยาของฉัน เพราะงั้น...วันนี้ฉันจะให้เธอทำหน้าที่ภรรยาของฉันไง" มุมปากหยักกระตุกขึ้นเล็กน้อย

"อ เอ่อ" เธอถึงกับกลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดเฝื่อน พูดไม่ออกเมื่อเขายกข้ออ้างนั้น

"งั้นวันนี้ฉันจะให้เธอทำหน้าที่นั้นก็แล้วกันนะ" พูดจบ ร่างหนาก็โน้มตัวลงไปซุกไซ้ซอกคอหอมกรุ่นทั้งสองข้างจนทำเอาหัวใจของหญิงสาวเต้นแรง

ใบหน้าหล่อเหลาผละจากซอกคอระหงแล้วเคลื่อนจมูกลงมาคลอเคลียทรวงอกอวบอิ่ม ร่างเล็กขยับตัวดิ้น มันจึงทำให้สองเต้าอวบอิ่มของเธอเด้งขึ้นสัมผัสกับจมูกของเขา ริมฝีปากหนางับสองก้อนนุ่มอย่างหยอกล้อ ในขณะที่มือของเขาจับข้อมือเล็กล็อกไว้บนที่นอน

พาริชเลื่อนมือข้างหนึ่งมาจับชายเสื้อของเธอแล้วทำท่าจะถอดออก แต่ทันใดนั้นโทรศัพท์ของเขาที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียงก็มีเสียงโทรเข้ามา

Rrrr!

จึงทำให้สิ่งที่เขากำลังจะสานต่อต้องหยุดชะงักลงทันที ในขณะที่แก่นกายซึ่งกำลังแข็งขืนก็ต้องอ่อนตัวลงเช่นกัน ร่างสูงผละจากร่างสวยสมส่วนแล้วเอื้อมไปคว้าโทรศัพท์เข้ามากดรับสายด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดเล็กน้อยที่ถูกขัดจังหวะความสุข ก่อนที่ร่างเล็กของมารินจะรีบลุกออกจากเตียงไปเข้าห้องน้ำทันที

'ฮัลโหล'

'พี่พาริชคะ เมื่อคืนเดียร์นอนไม่หลับเลยค่ะเพราะคิดถึงพี่ทั้งคืนเลย'

'เดียร์รอหน่อยนะ อีกสองสามวันพี่จะไปหา'

'พี่เข้ามาหาเดียร์คืนนี้เลยได้ไหมคะ ถ้าสามวันเดียร์รอไม่ไหวหรอกค่ะ'

'พี่ยังไม่รับปากนะเดียร์ เอาเป็นว่าตอนเย็นพี่จะโทรบอกอีกที'

'ก็ได้ค่ะ'

'งั้นแค่นี้นะเดียร์' ว่าจบ นิ้วหนาจึงกดวางสายแล้วก้าวขาลงจากเตียงไปเข้าห้องน้ำก็เป็นจังหวะเดียวที่คนตัวเล็กออกจากห้องน้ำมาพอดี

มารินที่เห็นร่างสูงยืนสง่าอยู่หน้าห้องน้ำจึงหลุบตาเม้มริมฝีปากแล้วเบี่ยงตัวหลบทำท่าจะก้าว ทว่าถูกลำแขนหนารั้งร่างเล็กของเธอเข้ามาสวมกอดไว้จนทำเอามารินต้องตื่นตระหนกอีกครั้ง ก่อนเจ้าของเสียงทุ้มจะก้มลงมากระซิบที่ข้างหูของเธอ

"วันนี้เธอรอดตัวไป แต่อย่าคิดนะว่าวันอื่นเธอจะรอด" พูดจบเขาก็ใช้ริมฝีปากงับใบหูของเธออย่างหยอกล้อจนทำเอาขนกายของมารินลุกเกรียวไปทั้งตัว จมูกโด่งได้รูปฝังเข้าที่ซอกคอขาวแล้วสูดดมกลิ่นหอมละมุนจากกายสาว ก่อนจะผละออกย้ายไปฝังลงกับซอกคออีกข้าง มารินใจสั่นสะท้านในขณะที่ชายหนุ่มก็คลอเคลียจูบซอกคอของเธออยู่อย่างนั้น

พาริชผละจากซอกคอระหงแล้วก้มลงซุกไซ้สองก้อนนุ่มของเธอ ฝ่ามือหนาข้างหนึ่งผละจากแผ่นหลังเล็กมาบีบเคล้นสองเต้าอวบอัดอย่างมันมืออยู่หลายอึดใจ ก่อนจะปล่อยให้เธอเป็นอิสระและเอ่ยออกมา

"นมเธอใหญ่เต็มไม้เต็มมือดีนะ ฉันอยากเห็นของจริงแล้วสิ" ริมฝีปากหนาเอ่ยพร้อมกระตุกยิ้มมุมปากจ้องหน้าเธอ ก่อนจะเข้าห้องน้ำไป

มารินที่ใจเต้นระส่ำระสายพ่นลมหายใจออกมาอย่างโล่งอกเมื่อเขาเข้าห้องน้ำ พลางคิดในใจว่าเธอจะรอดไปสักกี่วันนะ เพราะดูจากท่าทางเขาแล้ว เธอคงจะอยู่รอดปลอดภัยได้อีกไม่นาน คิดแล้วก็เพราะตัวเองแท้ๆที่เมื่อคืนไปกอดเขา มันจึงเป็นการกระตุ้นให้เขาอยากทำแบบนั้นกับเธอ

หญิงสาวเดินไปหยิบเสื้อผ้ามาสวมใส่ จากนั้นจึงลงชั้นล่างไปเข้าครัวทำอาหาร ก่อนที่ไม่นานชายหนุ่มจะออกมาจากห้องน้ำ สวมใส่เสื้อผ้าแล้วลงชั้นล่างไป