Mag-log inห้องครัว
ในขณะที่มารินกำลังยืนหั่นผักอยู่นั้น คนตัวสูงก็เดินเข้ามาสวมกอดเธอจากทางด้านหลัง หมับ "อ๊ะ พี่พาริช!" เธอถึงกับตกใจเป็นอย่างมากจนมีดเกือบบาดมือ ฟอดด จมูกโด่งสวยฝังไปบนแก้มขาวอมชมพูแล้วเอ่ยออกไป "ทำอะไรอยู่" "หั่นผักอยู่ค่ะ พี่มาไม่ให้สุ้มให้เสียงแบบนี้ถ้าเกิดมีดบาดมือมารินแล้วจะทำไง" "มีดบาดก็ทำแผลสิ" พูดด้วยน้ำเสียงหยอกล้อ "ปล่อยมารินค่ะ มารินจะหั่นผัก" "เธอก็หั่นไปสิ" "ถ้าพี่กอดอยู่แบบนี้ มารินไม่มีสมาธิที่จะทำหรอกค่ะ" "ถ้าไม่อยากให้ฉันกอด งั้นเธอก็ให้ฉันดูดนมก่อน" "ไม่ค่ะ" "ก็ไหนบอกว่าเป็นภรรยาของฉันไง เวลาสามีจะดูดนมทำไมถึงไม่ให้ดูดล่ะ" "..." เธอถึงกับพูดไม่ออกเมื่อเขาพูดแบบตรงไปตรงมาโดยไม่อ้อมค้อมเลย "คนที่เป็นภรรยาไม่ใช่ว่าจะทำแค่อาหารอย่างเดียวนะ แต่เธอต้องมีเซ็กส์กับสามีด้วย" "คือว่า...มารินยังไม่พร้อมที่จะมีเรื่องนั้นน่ะค่ะ" เธอเอ่ยออกไปด้วยสีหน้าลำบากใจ "เธอไม่พร้อมแต่ฉันพร้อมแล้ว และฉันก็พร้อมตลอดเวลา" พูดจบชายหนุ่มก็จับร่างบางให้หันหน้ามาทางเขา มือหนาสอดเข้าไปใต้เสื้อของเธอแล้วเอื้อมมือไปปลดตะขอออก พาริชถลกชายเสื้อของเธอขึ้นไปไว้บนเนินอกจนได้เห็นสองเต้ากลมสวยที่มียอดถันสีชมพูอ่อน ครั้นได้เห็นความเต่งตึงของคนตรงหน้า พลันแก่นกายหนาที่อยู่ภายใต้กางเกงก็ผงาดแข็งขึ้นมาเต็มลำ ร่างสูงที่อดใจไม่ไหวจึงไม่รอช้าที่จะก้มลงไปดูดเม้มและเลียสองก้อนนุ่มทั้งสองด้วยความนุ่มนวล จนทำเอามารินถึงกับรู้สึกเสียวสยิวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน จ๊วบ "อื้อ" มารินร้องออกมาเมื่อลิ้นสากตวัดเลียหัวนมของเธอจนทำเอาเธอรู้สึกเสียวซ่านไปทั่วสรรพางค์ กลางใจสาวของเธอกระตุกถี่รัว เธอยืดตัวแอ่นทรวงอกเข้าหาปากหนาที่ขบเม้มและกระหวัดเรียวลิ้นเลียวนปลายถันอย่างอ่อนโยน ฝ่ามือหนาสอดเข้าไปในแพนตี้ของเธอแล้วใช้ปลายนิ้วสะกิดติ่งเกสรเบาๆจนทำเอามารินถึงกับหลุดเสียงครางออกมาอย่างไม่อาจจะข่มกลั้น "อ๊า" นิ้วเรียวของพาริชแหวกกลีบกุหลาบที่ยังปิดเรียบสนิทพลางค่อยๆสอดเข้าไปพร้อมกับขยับในร่องสาวช้าๆ แจ๊ะ แจ๊ะ เสียงน้ำหล่อลื่นที่หลั่งไหลออกมาทำให้ร่องสาวฉ่ำเยิ้มจึงทำให้มีเสียงความเฉอะแฉะ พาริชดันปลายนิ้วเข้าไปในร่องรักจนสุดแล้วขยับเข้าออกอย่างถี่รัว แจ๊ะ แจ๊ะ มารินหายใจเข้าออกหนักๆเมื่อรู้สึกว่าตัวเองกำลังจะถึงจุดนั้น "พี่พาริช มารินเสียว ซี้ด" เธอหลับตาพร้อมสูดปากคราง พลางอ้าขาออกให้กว้างขึ้น พาริชที่เห็นคนตัวเล็กจะถึงจุดสุดยอดจึงถอนนิ้วออกมาแล้วช้อนร่างสวยขึ้นมาแนบกับอกแกร่ง ก่อนจะพาไปนอนบนโซฟาในห้องนั่งเล่น เขาถอดกางเกงของตัวเองออกอย่างเร่งรีบ จากนั้นจึงจัดการถอดกางเกงของเธอจนได้เห็นเนินสาวเกลี้ยงเกลา ขาวนวลเนียนอมชมพู พาริชที่เห็นจึงพูดในใจ 'ขาวอมชมพูมาก' ชายหนุ่มจับขาเรียวแยกออกกว้างแล้วก้มลงไปแลบลิ้นตวัดเลียกลีบดอกไม้สีสวย แผล่บ แผล่บ "อ๊า" เธอส่งเสียงครางออกมาด้วยความเสียวแทบขาดใจเมื่อถูกลิ้นนุ่มๆสัมผัสในร่องกลีบและติ่งเสียวของเธอ มารินยกสะโพกขึ้นสูงเมื่อความเสียวซ่านเข้าเล่นงานจนเธอไม่สามารถยับยั้งอารมณ์นั้นเอาไว้ได้ ดังนั้นเธอจึงปล่อยอารมณ์ไปตามสัญชาตญาณ ลิ้นร้อนตวัดเลียกลีบอวบอูมพร้อมบดขยี้ติ่งเกสรจนทำเอามารินเด้งเนินรักสูงขึ้นเพราะเธอเสียวใจจะขาดอยู่แล้ว "มารินไม่ไหวแล้ว ซี้ดด" กายสาวบิดเร่าด้วยความเสียวเกินจะบรรยาย พาริชเมื่อรู้ว่าอารมณ์ของคนตัวเล็กพุ่งขึ้นสูงจึงกระหวัดเรียวลิ้นระรัว เขาสอดปลายลิ้นและดันเข้าไปในรูเสียวพร้อมกับตวัดเรียวลิ้นรัวเร็วจนได้ส่งเธอไปถึงปลายทาง "อ๊า อ๊า อ๊า" พาริชดูดเลียน้ำหวานที่ไหลทะลักออกมาจากร่องสีหวานแล้วกลืนลงคอไปอย่างง่ายดาย เขารู้สึกพึงพอใจที่ได้ใช้ลิ้นกับความเป็นสาวเป็นครั้งแรก ในชีวิตของการมีเซ็กส์มาหลายปีเขาไม่เคยทำแบบนี้ให้ใคร ใบหน้าหล่อเหลาผละจากเนินสวาทอวบอิ่มสีสวยแล้วหยัดกายขึ้น ร่างแกร่งแทรกเข้าไประหว่างสองขาพลางฝ่ามือหนาเลื่อนเข้ามาจับยังท่อนเอ็นใหญ่และจ่อไปยังกลีบรักสีหวาน แต่ทันใดนั้นเสียงโทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้น Rrrr! เขาผละไปหยิบโทรศัพท์ที่อยู่ในกระเป๋ากางเกงออกมาดู เมื่อเห็นว่าเป็นเบอร์ของนาเดียร์เขาจึงเกิดความลังเล นัยน์ตาคมจ้องมองไปยังเนินสาวที่สวยงามแล้วชั่งใจว่าจะรับโทรศัพท์ดีหรือไม่รับดี แต่สุดท้ายเขาก็ตัดสินใจรับโทรศัพท์ของนาเดียร์ 'ฮัลโหล' 'พี่พาริชทำอะไรอยู่คะ ทำไมถึงรับโทรศัพท์ช้า' 'พี่กำลังยุ่งอยู่น่ะ' เขาคุยโทรศัพท์แต่สายตาคมไม่ละจากความเป็นสาวที่สวยงามของเธอ 'เมื่อกี้เดียร์ลื่นล้มในห้องน้ำค่ะ' 'ฮะ! เดียร์ล้มเหรอ เจ็บมากไหม' เขาลุกจากโซฟาอย่างรวดเร็วแล้วเอ่ยถามด้วยความตกใจ 'เจ็บมากค่ะ วันนี้พี่ต้องมานอนกับเดียร์นะคะ' 'ได้ๆ คืนนี้พี่จะไปอยู่กับเดียร์ งั้นแค่นี้นะเดียร์' เมื่อเขากดวางสายก็หยิบกางเกงขึ้นมาสวมใส่โดยไม่ได้สนใจร่างเล็กที่นอนอยู่ จากนั้นจึงสาวเท้าออกไปขึ้นรถหน้าบ้านด้วยความร้อนใจ ก่อนจะมุ่งหน้าไปยังคอนโดที่แฟนสาวรออยู่ มารินที่นอนอยู่บนโซฟานึกน้อยใจคนตัวสูงไม่น้อยเมื่อเห็นเขาแคร์คนรักของเขา ส่วนกับเธอที่เป็นภรรยาเขาไม่เคยคิดให้ความสำคัญเลยสินะ คนตัวเล็กลุกจากโซฟาแล้วหยิบกางเกงขึ้นมาสวมและเข้าครัวไปทำอาหาร พลางคิดในใจว่าคืนนี้เขาจะกลับมาไหมนะหรือเขาจะนอนค้างกับแฟนพาริชกับมารินใช้เวลาอยู่ในร้านคาราโอเกะเป็นเวลาสามชั่วโมง จากนั้นทั้งสองก็พากันออกจากร้านมาจึงเห็นว่าฝนตก พาริชที่เห็นอย่างนั้นจึงหันบอกกับร่างสวยที่ยืนอยู่ข้างตัวเอง"เธอรอพี่อยู่ตรงนี้ก่อนนะ เดี๋ยวพี่ไปเอาร่มในรถมาให้""ไม่ต้องไปเอาหรอกค่ะ มารินตากฝนไปก็ได้ค่ะ""พี่กลัวเธอไม่สบาย เธอรอพี่ตรงนี้ก่อนนะ""ก็ได้ค่ะ" จากนั้น คนตัวสูงก็สาวเท้าอย่างเร่งรีบไปเอาร่มในรถแล้วมาหาร่างบางที่ยืนอยู่ เขากางร่มแล้วกางไปที่คนตัวเล็กพร้อมกับแขนหนาโอบไหล่บาง ก่อนที่จะพากันไปยังรถหรูที่จอดอยู่ไม่ไกล เจ้าของใบหน้าหล่อเหลาเปิดประตูรถให้เธอเข้าไปนั่งแล้วปิดประตู ก่อนที่เขาจะเดินกลับมาขึ้นรถฝั่งคนขับแล้วขับมุ่งหน้าไปยังคอนโดของมารินคอนโดมารินเมื่อรถหรูเคลื่อนตัวเข้ามาจอดยังหน้าคอนโดของมาริน เจ้าของเสียงทุ้มนุ่มก็หันบอกกับคนตัวเล็กที่นั่งอยู่เบาะข้าง"ที่พี่พาเธอมาที่นี่ ไม่ใช่ว่าให้เธอมาอยู่ที่นี่หรอกนะ แต่พี่จะมาช่วยขนของเธอกลับไปบ้านของเรา ขึ้นไปเก็บเสื้อผ้ากันเถอะ""ค่ะ" ว่าจบทั้งสองก็พากันขึ้นคอนโดไปเมื่อเข้ามาในคอนโดพาริชก็จัดการเก็บเสื้อผ้าและของใช้ต่างๆของมารินใส่กระเป๋า โดยใช้เวลาเกือบสองชั่วโม
พาริชวางคนตัวเล็กให้ยืนใต้ฝักบัว เขาเปิดก๊อกน้ำแล้วหยิบฝักบัวมาอาบน้ำให้เธอ จากนั้นจึงกดสบู่เหลวใส่ฝ่ามือมาชะโลมไปทั่วร่างกายขาวเนียน ฝ่ามือหนาถูเนินเนื้อนูนที่บวมและซอกขาเบาๆ จากนั้นจึงยกฝักบัวราดน้ำลงไปบนผิวนุ่มลื่นเพื่อชำระล้างฟองสบู่เมื่อร่างกายของหญิงสาวสะอาดหมดจดแล้ว จากนั้นเขาจึงหยิบผ้าเช็ดตัวมาพันร่างอรชรแล้วอุ้มออกจากห้องน้ำไป ชายหนุ่มจัดการสวมใส่เสื้อผ้าให้ร่างบอบบาง เมื่อเสร็จแล้วเสียงหวานจึงเอ่ยถามขึ้นด้วยรอยยิ้มปริ่มใจ"มารินคือคนแรกอีกแล้วใช่ไหมคะที่พี่อาบน้ำให้""ใช่ เธอคือคนแรกที่พี่อาบน้ำให้..." เขาตอบพร้อมยกยิ้มบางๆแววตาอบอุ่นแล้วพูดออกไป"งั้นพี่ขอไปอาบน้ำก่อนนะ""ค่ะ" จากนั้นร่างสูงก็เข้าไปน้ำอาบแล้วออกมาแต่งตัว ก่อนจะเดินมาทิ้งตัวนั่งบนโซฟาที่ร่างบางนั่งอยู่ พร้อมกับเอ่ยออกไป"ไม่ง่วงเหรอ""ยังไม่ง่วงค่ะ มารินอยากอ่านนิยายก่อน" ใบหน้าใสละสายตาจากหน้าจอโทรศัพท์แล้วหันมาตอบกลับด้วยรอยยิ้ม"อ่านพระเอกธงเขียวหรือธงแดงล่ะ" เรียวปากหยักขยับถามพลางจ้องมองใบหน้าเรียวเล็กพร้อมคลี่ยิ้มบางๆ"อ่านพระเอกธงแดงค่ะ""ไหนเธอบอกว่าไม่ชอบพระเอกเลวไง""มารินชอบอ่านนิยายที่พระเอกเลวค
เมื่อใบหน้าหล่อเหลาผละจากสองเต้าอวบอั๋นก็เลื่อนขึ้นไปจูบเรียวปากสีหวาน เขางับและดูดดึงกลีบปากบางบนล่างอย่างละเมียดละไมอยู่หลายอึดใจ ก่อนจะสอดเรียวลิ้นเข้าไปในโพรงปากเล็ก ปลายลิ้นร้อนตวัดต้อนลิ้นเล็กไล้ชิมความหวานอยู่นานนับนาที จากนั้นจึงถอนจูบออกมาให้เธอได้กอบโกยอากาศหายใจจมูกโด่งได้รูปพรมจูบพวงแก้มแล้วซุกไซ้ดอมดมกลิ่นกายอันหอมกรุ่นจากซอกคอขาว ริมฝีปากชื้นแนบไปยังต้นคอระหงแล้วขบเม้มเบาๆอยู่ครู่หนึ่ง พาริชผละออกมาจากซอกคอขาวแล้วไล้เลียบนบ่าเล็ก จากนั้นจึงลากลิ้นลงมาถึงหน้าท้องแบนราบ ปลายลิ้นร้อนเลียวนรอบสะดือจึงสร้างความสยิวให้หญิงสาวจนจังหวะการเต้นของหัวใจดวงน้อยแรงและเร็วขึ้นด้วยความตื่นเต้นลิ้นร้อนโลมเลียลงมาจนถึงเนินสาว ปลายลิ้นสอดแทรกเข้าไปแหวกกลีบเนื้อสีสวยพร้อมกับตวัดขึ้นลงในร่องฉ่ำชื้นอย่างช้าๆไปจนถึงปุ่มกระสันที่อยู่ระหว่างสองกลีบแผล่บ แผล่บ"อื้อ อ๊า" ทันทีที่ลิ้นนุ่มๆแตะลงมายังกลีบดอกไม้ของเธอ ความเสียวกระสันก็แล่นปราดไปทั่วร่าง เสียงหวานครางออกมาด้วยความเสียวซ่านพร้อมกับหลับตาพริ้มอย่างเคลิบเคลิ้ม สะโพกมนยกขึ้นสูงแล้วขยับเข้าหาปากหนาที่กำลังกระหวัดลิ้นดูดเลียร่องรักของเ
เมื่อพาริชทำปลาทูฉู่ฉี่กับทอดไข่เจียวเสร็จก็ยกไปวางบนโต๊ะกินข้าวด้านนอก จากนั้นจึงเข้าครัวไปยกข้าวสวยกับน้ำดื่มออกมาวางบนโต๊ะมารินหย่อนสะโพกนั่งบนเก้าอี้แล้วมองไปยังอาหารที่เขาทำซึ่งมีกลิ่นหอมมากๆจนทำเอาน้ำลายสอ"หอมจังเลยค่ะพี่พาริช แล้วก็ดูน่ากินด้วยค่ะ" มารินเอ่ยปากชมออกไปด้วยใบหน้ายิ้มแย้มแจ่มใส พาริชที่เห็นคนตัวเล็กดูชื่นชอบอาหารที่เขาทำและดูท่าทางของเธอที่อยากกินจึงยกยิ้มอย่างภูมิใจเมื่อเห็นว่าเธอชอบ ก่อนจะพูดออกไป"เดี๋ยวพี่ตักข้าวให้นะ" ว่าจบ พาริชก็ตักข้าวใส่จานให้มารินแล้วตักใส่จานของตัวเอง จากนั้นจึงหย่อนตัวนั่งลงข้างเธอ"เดี๋ยวพี่แกะก้างปลาออกให้นะ" ว่าแล้วเขาก็ตักปลามาใส่ในจานของตัวเอง จากนั้นจึงจัดการแกะก้างปลาออกจนหมด ก่อนจะตักเนื้อปลาไปใส่ในจานของเธอ"ขอบคุณมากนะคะที่แกะก้างปลาออกให้" เสียงหวานเอ่ยด้วยรอยยิ้มตามประสาพลางรู้สึกซาบซึ้งใจที่เขาเอาใจใส่เธอ"พี่กลัวว่าเธอจะกินโดนก้างน่ะก็เลยอยากแกะให้" ยิ้มอ่อนๆ"พี่แกะก้างปลาให้แบบนี้ ทำอย่างกับว่ามารินเป็นเด็กอนุบาลอย่างนั้นแหละค่ะ""สำหรับพี่เธอยังเด็กอยู่เลย พี่รู้สึกเหมือนเธออายุสี่ขวบที่ตอนนั้นเธอทำลูกโป่งลอยไปติดบนก
คอนโดมาริน ตอนเย็นรถหรูของพาริชเคลื่อนตัวเข้ามาจอดยังหน้าคอนโดของมาริน ก่อนที่มารินจะหันบอกกับร่างสูงที่นั่งอยู่หลังพวงมาลัยด้วยรอยยิ้มสดใสขี้เล่น"ขอบคุณนะคะคุณแฟนที่มาส่ง" พาริชที่เห็นความสดใสของคนตัวเล็กก็ระบายยิ้มแล้วเอ่ยออกไป"พี่อยากขึ้นไปบนห้องของคุณแฟนจะได้ไหมครับ" ใบหน้าหล่อเหลาเอ่ยพลางยกยิ้มหยอกเย้า"ได้สิคะ"เมื่อได้ยินเสียงหวานตอบ ใบหน้าหล่อเหลาก็ยกยิ้มด้วยสีหน้าระรื่น จากนั้นทั้งสองจึงพากันลงจากรถแล้วพากันเข้าไปในคอนโดหมับ!ทันทีที่ประตูห้องปิดลง พาริชก็ไม่รอช้าที่จะคว้าร่างสวยสมส่วนเข้ามาสวมกอดไว้ด้วยความคิดถึง ทั้งที่ในห้องทำงานเขาก็กอดเธอ หอมแก้มเธอจนนับครั้งไม่ถ้วน แต่เขารู้สึกว่ายังไม่พอฟอดด"อื้อ ตอนอยู่ในห้องทำงานพี่ทั้งกอดทั้งหอมแก้มมารินตั้งครึ่งวันแล้วยังไม่พออีกเหรอคะ" มารินพูดแล้วย่นคอหลบจมูกโด่งเป็นสันที่คลอเคลียอยู่ที่แก้มของเธอ ในขณะร่างสูงที่สวมกอดเธอจากทางด้านหลังก็หอมแก้มเธอทั้งซ้ายทั้งขวา ก่อนน้ำเสียงอ่อนโยนปนกระเส่าของพาริชจะเอ่ยที่ข้างหูของเธอ"ก็พี่คิดถึงเธอมากนี่ ตั้งเกือบปีเลยนะที่พี่ไม่ได้กอดเธอ ไม่ได้หอมแก้มนุ่มๆของเธอ ไม่ได้จูบเธอ แล้วก็...ไม
ด้านมารินหลังจากที่มารินหย่ากับพาริช มาวินที่เพิ่งได้รับตำแหน่งรองประธานบริษัทก็ชวนมารินให้มาเป็นเลขาของเขา ซึ่งเป็นเวลาหกเดือนแล้วที่มารินมาทำงานเป็นเลขาของมาวินในระยะเวลาสามเดือนให้หลังมานี้มารินมักจะคิดไปถึงพาริชบ่อยๆ เธอจะนึกถึงตอนที่เขาทำดีกับเธอ ส่วนเรื่องที่เขาเคยทำไม่ดีก่อนหน้านั้นเธอก็ไม่ได้เก็บเอามาใส่ใจ เธอจะจดจำแต่สิ่งดีๆที่เขาทำดีต่อเธอเท่านั้นในขณะที่มารินนั่งใจลอยคิดไปถึงคนตัวสูงที่เคยได้ใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันในฐานะสามีภรรยาหกเดือนอยู่นั้น ประตูห้องทำงานของรองประธานหนุ่มก็ถูกเปิดออกมา มาวินที่เห็นเพื่อนสาวนั่งเหม่อลอยจึงเอ่ยถามออกไปด้วยน้ำเสียงหยอกล้อ"นั่งใจลอยคิดถึงสามีเก่าอยู่เหรอ" "อ เอ่อ เปล่าน่ะ" มารินตื่นจากภวังค์แล้วหันไปตอบกลับร่างสูงของมาวินด้วยสายตาเลิ่กลั่ก"ถ้าคิดถึงก็บอกว่าคิดถึงสิ ไม่ต้องปิดบังฉันหรอก""มารินก็แค่เผลอคิดไปน่ะ" เธอเอ่ยพลางระบายยิ้มบางๆ"แต่ฉันว่าสองสามเดือนมานี้เธอเผลอคิดไปถึงเขาบ่อยนะ ฉันเห็นเธอใจลอยทุกวัน""ใช่ ช่วงนี้มารินมักจะคิดไปถึงเขาบ่อยๆ" เธอยอมรับไปตามความรู้สึกจริง ก่อนมาวินจะเอ่ยขึ้น"งั้นก็ออกไปกินข้าวกันเถอะมาริน" ว่าแล้วร่า
วันต่อมามารินลืมตาขึ้นมาแล้วหันมองไปด้านข้างจึงเห็นว่าเขายังหลับอยู่ คนตัวเล็กขยับตัวลุกจากที่นอนแล้วก้าวขาลงจากเตียง ทว่าถูกท่อนแขนแกร่งของคนที่เธอคิดว่ายังหลับอยู่เอื้อมมาคว้าเข้าที่แขนของเธอหมับ"พะ พี่พาริช!" หญิงสาวถึงกับอกสั่นขวัญแขวนเมื่อจู่ๆคนที่คิดว่ายังหลับอยู่มาจับที่แขนของเธอแน่น"นอน
เมื่อพาริชลงบันไดมาถึงชั้นล่าง มารินที่กำลังจัดเตรียมของกินอยู่ที่โต๊ะอาหารเมื่อหันไปเห็นร่างสูงจึงระบายยิ้มสดใสแล้วเอ่ยออกไปด้วยท่าทีกระตือรือร้น"มารินเตรียมของกินพร้อมแล้วค่ะ มากินสิคะพี่พาริช" แล้วพาริชก็เอ่ยถามขึ้นด้วยสีหน้ากลั้นขำ"คิดยังไงถึงเรียกฉันว่าพี่""ทีแฟนของพี่ยังเรียกพี่ว่าพี่ได้เ
บริษัท ตอนเย็นในขณะที่พาริชกำลังจะออกไปจากห้องทำงาน ประตูบานใหญ่ก็ถูกผลักเข้ามาจากร่างบอบบางที่อยู่ในชุดเดรสสั้นสีสวยซึ่งเธอก็คือผู้หญิงที่เขาเกลียดที่สุด"มาทำไม!" เขาถามออกไปด้วยน้ำเสียงแข็ง แววตาดุดัน"พี่บอกว่าจะไม่กลับบ้าน มารินก็เลยมาตามไงคะ" เธอเอ่ยออกไปด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม ไม่ได้อะไรกับสีหน้
ร้านอาหารหรูแห่งหนึ่ง ห้องวีไอพี"พี่จะหาทางหย่ากับมารินให้เร็วที่สุด เดียร์รอพี่หน่อยนะ" เมื่อสั่งอาหารเสร็จ พาริชก็หันไปบอกกับนาเดียร์ที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามด้วยแววตามุ่งมั่น"เดียร์จะรอค่ะ ว่าแต่...พี่กับภรรยานอนห้องเดียวกันไหมคะ" เธอเอ่ยถามออกไปด้วยน้ำเสียงอึกอักเพราะเป็นสิ่งที่ไม่ควรจะถาม"พี่จ







