LOGINตอนที่หนึ่ง
นางมาแล้ว
“นางมาแล้ว” เสียงตะโกนอย่างดีใจที่ดังออกมาพาให้ดวงตาเรียวยาวคล้ายกลีบดอกท้อสอดส่ายมองหาที่มา
‘หวังมี่อิง’ หลานสาวสกุลหวังมองเห็นฝูงชนซึ่งมายืนออรอรับราวคนสำคัญจึงรู้สึกประหม่าจนกระทั่งเห็นร่างคุ้นตาของน้าสาวเดินตรงมาหา
“อิงอิง มาแล้วหรือ เหนื่อยหรือไม่” ‘หวังมี่จวง’ ผู้เป็นทั้งน้าสาวของหวังมี่อิงและฮูหยินของมู่หนิงเฉิงช่วยพยุงร่างบอบบางให้ออกจากเกี้ยวมายืนบนพื้น
“เหนื่อยนิดหน่อยเจ้าคะ” เสียงตอบอย่างอ่อนน้อมพร้อมกิริยานุ่มนวลอ่อนหวานช่วยส่งเสริมให้หญิงสาวแลดูน่าทะนุถนอมยิ่งขึ้น
แต่ชาวเมืองมิได้ต้องการสตรีผู้งดงามอ่อนช้อย พวกเขาต้องการแม่พันธุ์ชั้นดีเพื่อมาคลอดบุตรหลานหลายคนต่างหาก
สายตาเกือบทุกคู่ต่างจับจ้องฟันขาวแวววาวยามเอ่ยวาจาด้วยรอยยิ้มน้อยๆซึ่งประดับอยู่บนริมฝีปากแดง
เมื่อมองเลยไปพบแก้มอิ่มเอิบเปล่งปลั่งมีน้ำมีนวลกับดวงตาเป็นประกายมีแววสุกใสรับกับเส้นผมดำขลับเป็นเงางาม
“พวกเจ้าดูสิ ดวงหน้าได้รูป คิ้วปากจมูกรับกันทั้งเต็มไปด้วยเลือดฝาดแดงระเรื่อช่างเปล่งปลั่งสดใสเป็นลักษณะมงคลของหญิงที่จะนำพาความเจริญรุ่งเรือง”
เมื่อได้ยินคำชื่นชม หวังมี่จวงจึงถือโอกาสลูบไล้แขนเรียวของหลานสาวเพื่อสัมผัสความนุ่มเนียนละมุนพลางคิดในใจ
อืม...แม้เรือนร่างจะแลผอมบางไปสักหน่อยแต่ช่างอวบอัดไปด้วยส่วนสัดทองคำ สะโพกผายบั้นท้ายใหญ่น่าจะคลอดลูกได้โดยง่าย
ส่วนทรวงอก เอ่อ..เท่าที่คะเนด้วยตาน่าจะใหญ่โต ไม่น้อยคงมีน้ำนมให้เด็กได้กินจนอิ่มท้อง
ลักษณะเช่นนี้นับเป็นมงคลแก่สามีและต้องเป็นแม่ที่ดีของลูกหลานแน่
ขณะคิดอย่างมีความสุขกลับมีเสียงขัดขึ้นมา
“นางตัวเล็กนิดเดียว เท่าที่มองดูข้อมือและนิ้วทั้งห้าช่างเรียวเล็กจนกำได้รอบเพียงนั้น ทั้งเนื้อตัวหรือก็บางจนแทบจะปลิวไปตามลม จะเป็นสตรีที่เหมาะสมแก่การตั้งครรภ์ได้อย่างไร”
หวังมี่อิงถูกจับจ้องจนอดตื่นตระหนกไม่ได้ แต่ผู้คนยังไม่ทันได้โต้เถียงหรือปลอบโยนใดทั้งสิ้น เมื่อจู่ๆหญิงสาวก็รู้สึกราวมีลมหอบหนึ่งพาร่างอรชรให้ปลิวตามไปพร้อมเสียงประกาศก้องซึ่งดังจนแก้วหูสะเทือน
“ในเมื่อต้องทดสอบ เช่นนั้นข้าขอเสนอตัวเป็นหนูลองยาเสี่ยงชีวิตเป็นคนแรกก็แล้วกัน”
หวังมี่อิงได้ยินเพียงเสียงอื้ออึงซึ่งลอยมาตามสายลม กว่าจะรู้ตัวก็ถูกอุ้มพามาจนถึงเรือนหลังหนึ่งแล้ว
นี่มันเรื่องอะไรกัน โอ๊ย!...ช้าหน่อยไม่ได้หรือ
หญิงสาวหัวหมุนเมื่อถูกปล่อยให้ยืนบนพื้น ร่างเล็กเซหัวแทบปักทิ่มด้วยความมึนงงจนมือใหญ่ต้องเอื้อมมาจับไว้
“ขอโทษที่ต้องพามาด้วยวิธีนี้ ชืนชักช้าคงโดนเจ้าพวกนั้นมัวแต่หารือกันวุ่นวายจนเสียเวลา”
หวังมี่อิงเงยหน้ามองชายผู้มีใบหน้าคมเข้มเรือนกายสูงใหญ่ด้วยสายตาฉงนสงสัย
“ข้ามีนามว่า ‘เหมิงจิ่นลี่’ เป็นเจ้าเมืองถูเฉียน”
อ้อ...เจ้าเมืองคนหนึ่งนั่นเอง มิน่าจึงกล้ากระทำการอุกอาจเช่นนี้
อืม...คิดว่าเจ้าเมืองจะอายุมาก เท่าที่คาดคะเนไม่น่าจะถึง30 ที่สำคัญกล้ามเป็นมัดแน่นปึกเชียว หน้าตาก็หล่อเหลาไม่เบา
เมื่อครู่ตอนอยู่ในอ้อมแขน หวังมี่อิงย่อมสัมผัสได้ถึงความแข็งแกร่งของมัดกล้ามเนื้อที่โอบอุ้ม
“เจ้าชื่อ ‘หวังมี่อิง’ สินะ เอาล่ะ พวกเราคงต้องเร่งทำเวลา หาไม่เจ้าพวกนั้นตามมาทันจะวุ่นวายมากเรื่อง” เสียงทุ้มยังคงบอกกล่าวในขณะที่หญิงสาวยังไม่หายสงสัย
ทำเวลา?
จะไม่ให้นางได้พักหรือตั้งตัวสักหน่อยหรือ
ว่าแต่...พวกเขาบอกว่าจะให้โอกาสนางได้ทำความรู้จักหรือเลือกเจ้าเมืองสักคนมิใช่หรือ จากนั้นค่อยจัดพิธีแต่งงานตามธรรมเนียม
หรือว่าเจ้าเมืองผู้นี้คิดจะจับนางแต่งงานโดยมัดมือชก
หวังมี่อิงรับรู้อยู่ก่อนแล้วว่าการมาในครั้งนี้เพื่อเรื่องใดจึงไม่ได้ตื่นตระหนกมากนัก เพียงคิดหาทางถ่วงเวลาไม่ให้ถูกมัดมือชกง่ายๆเท่านั้น
แต่นางยังไม่ทันได้อ้าปากก็ถูกอุ้มไปยังห้องนอนเสียแล้ว ด้วยต้องเดินทางไกลหญิงสาวจึงสวมเสื้อผ้าอันเรียบร้อยไม่รุ่มร่าม เมื่อโดนมือหนากระชากไม่กี่คราจึงเหลือเพียงผ้าบังทรวงกับผ้าผืนน้อยสองชิ้นบนล่าง
“เดี๋ยวๆๆๆ เหตุใดไม่รอเข้าพิธีก่อน” มือเนียนผ่องพยายามปิดล่างปิดบนแต่ไม่เป็นผลด้วยชายหนุ่มคว้าสองมือเรียวเล็กรวบไว้แล้ววางเหนือศีรษะ
“ช้าเกินไป ข้าใจร้อน” เหมิงจิ่นลี่มุ่งมั่นตั้งใจจะรวบรัดตัดความอยู่ก่อนจึงไม่ฟังคำทัดทานใด ยิ่งได้เห็นความขาวผ่องตระการตา ความยับยั้งชั่งใจยิ่งหดหายกลายเป็นการจ้องโจมตีให้สำเร็จผล
ปากหนาก้มลงเลื้อยไล่ดอมดมกลิ่นหอมหวานทั้งแก้มนวล ลำคอขาว จนมาหยุดที่ริมฝีปากอวบอิ่ม
หอมเหลือเกิน สตรีนางนี้ใช้เครื่องหอมใดกัน เหตุใดปลุกความรุ่มร้อนเช่นนี้
“อย่างไรพวกเราก็ต้องร่วมรักกัน เริ่มเร็วย่อมรู้ผลเร็ว อย่าได้หวั่นวิตกไป”
คำปลอบโยนทำให้หญิงสาวสงบลง
อืม...ก็จริง นางมาเพื่อการนี้ เริ่มเร็วหน่อยก็ดี
เมื่อเรียวปากใหญ่ประกบลงมาเรียวปากแดงจึงตอบสนองอย่างเชื่องช้า ภายใต้การคลุกเคล้าของความอุ่นชื้น ลิ้นทั้งสองต่างพัวพันนัวเนียเรียกเสียงพึงพอใจจากร่างสูง
“อืม...รสชาติดียิ่ง” ถ้อยคำชื่นชมดังขึ้นพร้อมกับเสียงหนึ่งที่จู่ๆก็ดังขึ้นในหัวของหญิงสาว
‘คะแนนความพึงพอใจเพิ่มขึ้นแล้ว นายหญิง’
หวังมี่อิงเผลอสะดุ้งก่อนจะนึกขึ้นได้ว่านั่นคือเสียงของ ‘หวังเลี่ยน’ ซึ่งได้ยินครั้งแรกยามเมื่อตื่นขึ้นในร่างนี้
ไม่ได้ยินมาหลายวัน จู่ๆก็โพล่งขึ้นมาตกใจหมด
ร่างเล็กต่อว่าในใจก่อนจะคิดถึงเรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้นกับตนเองเมื่อไม่นานมานี้
ตอนที่ยี่สิบหก นับได้เท่าใดกระทั่งเห็นแสงตะวันพ้นขอบฟ้าเป็นสัญญาณว่าใกล้เช้าแล้ว เซียวมู่เหยียนซึ่งยืดหยัดเป็นคนสุดท้ายจึงถอนตัวตนออกจนร่องสวาทซึ่งโดนสอดขยายมาทั้งคืนจนหลวมกว้างรู้สึกวูบโหวงคุณชายรองตัดสินใจอุ้มซูหลีในสภาพหายใจรวยริน ยับเยินอิดโรย ร่องทั้งหน้าหลังบวมแดงแหกกว้าง ริมฝีปากบวมเป่งและขาสั่นระริกไม่อาจยืน กลับไปนอนพักในห้องด้านใน โดยมีคนอื่นๆ เดินตามมาอย่างอ่อนระโหยหมดเรี่ยวแรงไปตามๆ กันกว่าซูหลีจะตื่นขึ้นแล้วนอนแผ่หลาอ่อนแรง ขาแบะอ้ากางกว้างด้วยหุบไม่ได้ และเต็มไปด้วยความรู้สึกร้าวระบมไปทั้งร่างก็เป็นเวลาบ่ายแล้วแม้จะหิวมาก ทว่าคราบน้ำวิสุทธิ์ที่ยังเปรอะเปื้อนเรียวขาบางส่วนคอยย้ำเตือนให้หญิงสาวเฝ้าตะโกนถามเสียงปริศนา เพื่อไม่ให้ความเหน็ดเหนื่อยแทบขาดใจเมื่อคืนต้องเสียเปล่า“สรุปว่าได้กี่น้ำ นับได้ครบถ้วนหรือไม่”ซูหลีจำได้แค่ว่าตนเองเสร็จสมสุขสันต์อีกครั้งและอีกครั้ง จนร่องรักที่ปืนป่ายไปถึงสวรรค์แล้วยังโดนกระชากกลับลงมา แล้วปลุกให้ตื่น
ตอนที่ยี่สิบห้า กลางแสงจันทร์โดนของใหญ่ทั้งหน้าหลังพร้อมกัน แล้วยังมีแท่งเนื้อของเซียวมู่หรงมุดเข้ามุดออกในปากอีก ซูหลีจึงกระเพื่อมไหวไปทั้งตัว“ชอบหรือไม่ ซูหลี ในเมื่อเจ้าชอบเช่นนี้ พวกเราย่อมไม่หยุดเพียงรอบเดียว นี่เพิ่งจะบ่าย ราตรีนี้ยังอีกยาวไกล อย่าเพิ่งหลับพับไปเล่า” ฉีหลิงประกาศดัง โดยมีเซียวมู่เหยียนขานรับ“คืนนี้ข้าจะตอกให้เจ้าตาค้าง เอาให้ลืมไปว่าอยู่ที่ใดเชียว ซูหลี เจ้าเหมียวร่าน”เอ่ยจบเสียงหน้าขากระแทกก้นเนียนก็ดังก้องตามมาด้วยเสียงคำรามแหบพร่าของชายหนุ่มทั้งสองที่ต่างควงอาวุธใหญ่โตเข้ากวัดแกว่งจนซูหลีรู้สึกทั้งเจ็บทั้งจุกทั้งแน่นสองร่องรูที่ถูกเติมเต็มทว่าร่างบางกลับกระตุกตอดรับทุกคราด้วยความเสียวซ่านที่พุ่งสูงโดยเฉพาะยามที่พวกเขากระแทกเข้าถอนเกือบพร้อมกันภาพก้นขาวกระเพื่อมสั่นยามโดนหน้าขากระแทกแรง และลำเอ็นที่บดเบียดถาโถมกระแทกเข้าใส่กัน จนร่างตรงกลางกระเด็นขึ้นกระดอนลงโยกเอนไปมา ทำให้แท่งเนื้อของคุณชายใหญ่เซียวมู่หรงเกือบหลุดจากความอุ่นชื้นอยู่หลายครั้ง
ตอนที่ยี่สิบสี่ ยังจะกลั่นแกล้งอีกหรือเมื่อดุ้นลำในปากเคลื่อนไหวเร็วเกินไป ซูหลีจึงห่อปากเพื่อดูดกลืน หวังกลั่นแกล้งกลับไปบ้างจนเสียงจ๊วบจ๊าบดังเป็นระยะสลับกับเสียงอู้อี้ในลำคอไม่คิดว่าเสียงนั้นจะกลายเป็นการเร่งเร้าให้เซียวมู่อวี๋ซึ่งกำลังกระแทกลำท่อนในร่องด้านล่างเป็นฝ่ายทนไม่ไหว และเผลอปล่อยน้ำรักพุ่งออกมาเป็นคนแรกครั้นน้องชายยอมถอนแท่งกายออกจากร่องสวาท เซียวมู่หรงรีบผละจากริมฝีปากแล้วส่งดุ้นลำของตนเองเข้าแทนที่เกือบทันทีคุณชายรองซึ่งกลืนกินเต้าหู้นุ่มจนหน่ำใจแล้วส่งสายตาบอกพี่ชาย แล้วอุ้มร่างบางขึ้นจากโต๊ะเพื่อประเคนให้คุณชายใหญ่ได้กระเตงหญิงสาวพานางเริงร่าเด้งไหวส่วนตัวเขาย่อมรู้หนทางพาตัวเองไปด้านหลังส่งนิ้วร้อนเย้าแหย่ร่องหยักซึ่งเคยโดนแหวกอ้ามาแล้วระหว่างพี่ชายอุ้มกระเตงหญิงสาวพลางกุมสะโพกขาวบดเบียดแท่งกายเข้าๆ ออกๆเซียวมู่เหยียนบรรจงจับแท่งเนื้อของตนเองสอดแทรกเข้าไปทางรูเล็กกลางก้นนุ่มช้าๆแม้จะเคยโดนทะลุทะลวงมาแล้ว หากแต่ช่องทางนี้ยังคับแคบนักและแท่งกายของเซียวมู่เหยียนย
ตอนที่ยี่สิบสาม เกาะติดรุกไล่ แม้อยากจะกรีดร้องให้ดังลั่น ทว่าซูหลีทำได้เพื่อเกร็งเสียวด้วยร่างสั่นระริก ยามทุกจุดอ่อนไหวถูกสัมผัสในเวลาเดียวกันถึงตอนนี้ ฉีหลิงเองย่อมอดกลั้นไม่ไหวเช่นกัน เขามองจนพอรู้ความสัมพันธ์ของพวกเขาแล้ว จึงลงมือถอดกางเกงตัวเอง แล้วชักรูดลำท่อนใหญ่โตพลางเดินไปมองเต้าทรวงอวบที่ถูกดูดกลืนด้วยลิ้นจนเปียก ระหว่างหาจังหวะส่งมือข้างหนึ่งเข้าไปสอดแทรกบีบขยำความอวบหยุ่นบ้างโดนรุมล้อมถึงเพียงนั้น ครู่เดียวร่องสีหวานซึ่งถูกทั้งลิ้นและนิ้วโจมตีอย่างหนักจึงสั่นกระตุกเกร็งตอดปล่อยน้ำข้นเหนียวออกมาอย่างมากมายคุณชายสามรีบฉวยจังหวะที่ทุกคนกำลังเผลอ ลุกขึ้นถอดกางเกงจับแท่งแข็งซึ่งผงาดชูชันจ่อยังกลีบแดงฉ่ำที่เพิ่งถูกเขาเลียจนกระสันซ่าน แล้วดันดุ้นลำเข้าไปในโพรงนุ่มที่กำลังตอดถี่อย่างช้าๆถึงตอนนี้ สายตาของคุณชายที่เหลืออีกสามคนย่อมจดจ้องแท่งเนื้อแข็งซึ่งกำลังมุดแทรกเข้าไปในร่องสวาททีละนิดพลางกลืนน้ำลายดัง ทว่ามือทั้งสองข้างกลับไม่ได้หยุดนิ่งมือที่บีบขยำย่อมออกแรงหนักขึ้น ส่วนมือที่ลูบลากย่อ
ตอนที่ยี่สิบสาม เกาะติดรุกไล่“ขอบคุณ อาหลิงที่ช่วยดูแลซูหลี” ประโยคถัดมาเป็นของเซียวมู่หรงซึ่งหันไปขอบคุณฉีหลิงตามมารยาทแม้ว่าจะสนิทสนมกันอยู่มากด้วยนับว่าเติบโตมาด้วยกัน“เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง” และประโยคสุดท้ายเป็นของเซียวมู่อวี๋ซึ่งเดินปราดมาประชิดแล้วจับซูหลีหมุนตัวรอบหนึ่งเพื่อกวาดมองให้ทั่ว“ข้าสบายดี เมื่อคืนคุณชายฉีดูแลข้าอย่างดี” ทั้งคำพูดและสายตาของซูหลีไม่ได้ปิดบังความสัมพันธ์เร่าร้อนระหว่างฉีหลิงกับนางสักนิดนั่นทำให้ฉีหลิงซึ่งกำลังสงสัยว่าซูหลีเป็นสตรีอุ่นเตียงของคุณชายเซียวคนใดกันแน่ พวกเขาถึงขั้นมาตามนางด้วยตนเอง ถึงกับหันกลับมามองนางแล้วหันไปสังเกตคุณชายทั้งสามอีกครั้งความสงสัยในใจของคุณชายฉีได้รับคำตอบจากปากของซูหลี ที่ไม่อยากเสียเวลาด้วยไม่รู้ว่าจะมีคนเข้ามาขัดขวางอีกเมื่อใด“ในเมื่อคุณชายทั้งสี่อยู่พร้อมหน้า เช่นนั้นพวกเรามามีความสุขพร้อมกัน ดีหรือไม่เจ้าคะ”พร้อมกัน!สายตาหลากหลายต่างมองสบกันไปมาเมื่อได้ยินคำนี้ ความรู้ส
ตอนที่ยี่สิบสอง มาที่นี่ได้อย่างไรWเจ้าชื่ออะไร”“ซูหลี”“ซูหลี ข้าคือฉีหลิง เจ้าเป็นคนยั่วข้าเอง ดังนั้นอย่าได้ร้องขอความเมตตา คืนนี้ข้าจะไม่หยุดจนกว่าจะสาสมใจ”ใบหน้าหล่อเหลาบิดเสียว ด้วยหญิงสาวส่ายสะโพกเด้งก้นกลมกลึงขึ้นตอบโต้ราวไม่ยอมแพ้ไม่ว่าเขาจะขย่มดุ้นลำใหญ่เข้าไปแรงเท่าใด นางยังยกก้นขึ้นสวนสู้จนก้นขาวสั่นกระเพื่อมเกิดสร้างปะทะกันดังสนั่นป๊าบ ป๊าบ ป๊าบแม้จะโดนของใหญ่เสียบแทงจนอึดอัด ทว่าความเสียวกลับพล่านล้น จนซูหลีอดใช้ปลายเท้าส่งแรงเร่งก้นกลมเพื่อให้เด้งสูงขึ้น แล้วทิ้งตัวลงขณะกลืนท่อนลำใหญ่หายวับเข้าไปในร่องที่ตอดรัดนั่นย่อมทำให้ฉีหลิงสวนท่อนเอ็นเข้าอย่างแรง แล้วบดขยี้ดุ้นลำลากครูดส่วนผนังด้านในจนเสียงดังสนั่นเป็นการตอบโต้ด้วยความเสียวที่มากล้นเกินกว่าที่เคย ทั้งยังคิดว่าคุณชายฉีผู้นี้แข็งแรงนัก ซูหลีจึงสู้ไม่ถอยในทุกท่วงท่า เพื่อเก็บเกี่ยวน้ำวิสุทธิ์ของเขาให้ได้ความต่อเนื่องไปอีกสักวันสองวันทว่าหลังน้ำสาดกระจายแตกคาร่อ
ตอนที่สาม จะไม่คุยกันสักนิดหรือเสียงที่ดังในหัวเงียบหายไปพร้อมเสียงเปิดประตูของหญิงสูงวัยคนหนึ่งและนั่นจึงทำให้ได้รู้ว่าร่างนี้มีชื่อว่า ‘หวังมี่อิง’ นางเป็นหลานสาวคนหนึ่งของภรรยาเจ้าเมืองถูเป่ยซึ่งได้รับเลือกให้เดินทางไปเข้าพิธีแต่งงานกับเจ้าเมืองอื่นแห่งเมืองต้าถูเพื่อสร้างทายาท เด
ตอนที่สอง คำร้องขอหวังมี่อิงเผลอสะดุ้งก่อนจะนึกขึ้นได้ว่านั่นคือเสียงของ ‘หวังเลี่ยน’ ซึ่งได้ยินครั้งแรกยามเมื่อตื่นขึ้นในร่างนี้ไม่ได้ยินมาหลายวัน จู่ๆก็โพล่งขึ้นมาตกใจหมดร่างเล็กต่อว่าในใจก่อนจะคิดถึงเรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้นกับตนเองเมื่อไม่นานมานี้เรื่องที่ว่าก็คือเธอไม่ใช่หวังมี่อิง แต่คือ ‘อ
บทนำถ้อยคำด่าทอเหล่านี้ถูกร่ำลือไปทั่วสร้างความตื่นตระหนกให้แก่ผู้คน โดยผู้ที่ถูกสงสัยว่าคือตัวการปล่อยข่าวลือก็คือ ‘เถาชังเจี๋ย’ บัญฑิตหนุ่มหนอนหนังสือเจ้าเมืองถูหนานด้วยความปราดเปรื่องจึงไม่แปลกที่ผู้คนจะเชื่อว่าเขาคือผู้ที่ใช้กลยุทธ์มาหลอกล่อให้ชาวเมืองอื่นตกหลุมพรางการหวั่นวิตก‘เหมิงจิ่นลี่’
นางคือหญิงที่ถูกเลือกเพื่อการตั้งครรภ์ แต่เบื้องหลังคือการหลั่งน้ำเพื่อเพิ่มคะแนนในการมีชีวิตรอด ภารกิจสุขสันต์นี้จะสำเร็จสมดั่งเป้าหมายที่วางไว้หรือไม่ด้วยเจ้าเมืองซึ่งต้องร่วมเสพสุขมีถึงสามคน หวังมี่อิง ถูกเลือกให้มาแต่งงานกับเจ้าเมืองคนใดคนหนึ่งเพื่อการตั้งครรภ์ เบื้องหลังของนางคือการหลั่งน้ำเ







