Mag-log inภารกิจสุขสันต์กับสามหนุ่มหล่อแห่งต้าถู โดย มาวิญญา นางคือหญิงที่ถูกเลือกเพื่อการตั้งครรภ์ แต่เบื้องหลังคือการหลั่งน้ำเพื่อเพิ่มคะแนนในการมีชีวิตรอด ภารกิจสุขสันต์นี้จะสำเร็จสมดั่งเป้าหมายที่วางไว้หรือไม่ด้วยเจ้าเมืองซึ่งต้องร่วมเสพสุขมีถึงสามคน -------------- หวังมี่อิง ถูกเลือกให้มาแต่งงานกับเจ้าเมืองคนใดคนหนึ่งเพื่อการตั้งครรภ์ เบื้องหลังของนางคือการหลั่งน้ำเพื่อเพิ่มคะแนนในการมีชีวิตรอด เจ้าเมืองหนุ่มหล่อทั้งสามต่างพากันแย่งชิงตัวนาง ทั้งพวกเขายังโอ้อวดลีลารักและขนาดแท่งกายของตนเองอย่างไม่อับอาย ในเมื่อเป็นเช่นนั้นนางจึงไม่ได้เสพสุขกับเจ้าเมืองเพียงคนเดียว แต่กลับเป็นทั้งสามคน กว่าคะแนนการหลั่งน้ำจะเพิ่มมากจนเบาใจ หญิงสาวจึงต้องเหน็ดเหนื่อยพลีกายแทบขาดใจ ภารกิจสุขสันต์นี้จะสำเร็จสมดั่งเป้าหมายที่วางไว้หรือไม่ พบกับเรื่องสุขสันต์หรรษา เบาสมอง น้ำท่วมนอง นางเอกคนเดียวกับหนุ่มหล่อทั้งสามใน ภารกิจสุขสันต์กับสามหนุ่มหล่อแห่งต้าถู
view moreนางคือหญิงที่ถูกเลือกเพื่อการตั้งครรภ์ แต่เบื้องหลังคือการหลั่งน้ำเพื่อเพิ่มคะแนนในการมีชีวิตรอด ภารกิจสุขสันต์นี้จะสำเร็จสมดั่งเป้าหมายที่วางไว้หรือไม่ด้วยเจ้าเมืองซึ่งต้องร่วมเสพสุขมีถึงสามคน
หวังมี่อิง ถูกเลือกให้มาแต่งงานกับเจ้าเมืองคนใดคนหนึ่งเพื่อการตั้งครรภ์
เบื้องหลังของนางคือการหลั่งน้ำเพื่อเพิ่มคะแนนในการมีชีวิตรอด
เจ้าเมืองหนุ่มหล่อทั้งสามต่างพากันแย่งชิงตัวนาง
ทั้งพวกเขายังโอ้อวดลีลารักและขนาดแท่งกายของตนเองอย่างไม่อับอาย
ในเมื่อเป็นเช่นนั้นนางจึงไม่ได้เสพสุขกับเจ้าเมืองเพียงคนเดียว แต่กลับเป็นทั้งสามคน
กว่าคะแนนการหลั่งน้ำจะเพิ่มมากจนเบาใจ หญิงสาวจึงต้องเหน็ดเหนื่อยพลีกายแทบขาดใจ
ภารกิจสุขสันต์นี้จะสำเร็จสมดั่งเป้าหมายที่วางไว้หรือไม่
พบกับเรื่องสุขสันต์หรรษา เบาสมอง น้ำท่วมนอง นางเอกคนเดียวกับหนุ่มหล่อทั้งสามใน
ภารกิจสุขสันต์กับสามหนุ่มหล่อแห่งต้าถู
โดย มาวิญญา
แนะนำตัวละคร
*หวังมี่อิง หญิงสาวซึ่งเป็นที่ต้องการตัวด้วยมีลักษณะเหมาะแก่การตั้งครรภ์สร้างทายาท
*เหมิงจิ่นลี่ แม่ทัพหนุ่มเจ้าเมืองถูเฉียนซึ่งชื่นชอบการต่อสู้ มีฝีมือเก่งกาจที่สุดจนคิดว่าสามารถใช้กำลังบุกยึดเมืองอื่นได้โดยง่าย คนในเมืองมีความเป็นอยู่อย่างแร้นแค้นด้วยวันวันเอาแต่ต่อสู้ไม่ได้ทำมาหากิน
*เถาชังเจี๋ย บัญฑิตหนุ่มหนอนหนังสือเจ้าเมืองถูหนาน ชอบศึกษาหาความรู้เป็นหนอนตำราจึงคิดว่าสามารถใช้กลยุทธ์ที่ศึกษามาหลอกล่อให้เมืองอื่นตกหลุมพรางและยึดเมืองได้โดยไม่เสียเลือดเนื้อ คนในเมืองมีความเป็นอยู่ปานกลางด้วยพอมีความรู้ในการหากิน
*หลวนเฉิน หมอยาซึ่งผันตนเองเป็นเจ้าเมืองถูซ่าง ชื่นชอบการรักษาและยาพิษ ไม่ว่าผู้ใดล้วนไม่อยากตาย ดังนั้นขอเพียงเขาถือครองยารักษาและรักแห่งชีวิตเอาไว้ ทุกเมืองย่อมต้องพึ่งพาและยอมรับ คนในเมืองมีความเป็นอยู่นับว่าดีด้วยขายสมุนไพรจำเป็นและหยูกยาแลกอาหารเครื่องนุ่มห่ม
*มู่หนิงเฉิง เจ้าเมืองถูเป่ยเป็นน้าเขยของหวังมี่อิง เป็นเจ้าเมืองอันมีเมตตาธรรม ปกครองได้ดีจนเจริญรุ่งเรือง คนในเมืองมีความเป็นอยู่ดีที่สุดด้วยมีพื้นฐานทำเลที่ตั้งเอื้ออำนวยในการทำมาหากิน
*หวังมี่จวง ภรรยาของมู่หนิงเฉิงและน้าสาวของหวังมี่อิง
*มู่หนิงจู หลานสาวของมู่หนิงเฉิง
ตอนที่สิบสี่ ตอบแทนบุญคุณ แมวสีส้มรีบส่งเสียงเรียกชายหนุ่มท่าทางเคร่งขรึมด้วยความหวังในการเอาชีวิตรอดสองสามครั้งแรก เขายังคงไม่สนใจ ตั้งหน้าตั้งตาก้าวขาเข้าไปในจวนสกุลเซียวโดยไม่เหลียวกลับมาซูหลีในร่างแมวจึงใช้น้ำเสียงออดอ้อนออเซาะขั้นสุดเท่าที่แมวตัวหนึ่งจะทำได้กระทั่งใบหน้าหล่อคมหันสายตาเย็นชากลับมามองตามเสียงและเห็นเจ้าก้อนขนนุ่มฟูสีส้มแดงในกรงเหล็กเข้าจนได้“เดี๋ยวก่อน เจ้าจะเอาแมวไปที่ใด”ประโยคซึ่งสร้างการหยุดชะงักนี้ จุดประกายความหวังของเจ้าแมวส้มให้เรืองรองยิ่งกว่าสีขนของมันเสียอีกซูหลีในร่างแมวรีบเบียดตัวเองชิดกรงด้านที่ใกล้กับชายหนุ่มที่สุด พลางส่งเสียงและสายตาออเซาะ ขณะที่บ่าวรับใช้ร่างใหญ่รีบคุกเข่าลงด้วยเกรงในชายหนุ่มตรงหน้า“เอ่อ...บ่าว บ่าวกำลังจะเอาแมวไปทำน้ำแกงขอรับ”“ทำน้ำแกง! นี่ไม่ใช่แมวสีส้มที่น้องสามแทบพลิกจวนตามหามาตั้งแต่เมื่อวานหรอกหรือ ส่วนเจ้าเล่าเป็นบ่าวของจวนไหนกัน”“บ่าวเป็นบ่าวในจวนสกุลฉีซึ่งอยู่
ตอนที่สิบสาม มองแต่ภายนอกไม่ได้ครั้นมองร่างเปลือยของตนเองซึ่งตั้งแต่กลายร่างมายังไม่เคยได้สวมใส่เสื้อผ้าสักชุด จึงได้แต่ถอนหายใจด้วยคงไม่อาจลอบออกไปหาอาหารได้คล่องแคล่วเช่นยามอยู่ในร่างของแมว เฮ้อ!...ความจริงเป็นแมวน่ารักก็ดีอยู่แล้ว ไม่น่าหาเรื่องกลายเป็นคนเลย ซูหลียังคงสับสนและลังเลใจว่าควรจะอยู่ในร่างใดกันแน่ ขณะคิดค่อนขอดชายหนุ่มซึ่งเคี่ยวกรำนางจนหมดแรงและหิวโหยคุณชายรองผู้นี้ใช้ชีวิตอยู่แต่ในหอตำราหรือไง จึงไม่ได้ออกไป ทั้งไม่มีผู้ใดเข้ามาสักคนนอกจาก...สาวใช้เมื่อตอนเย็น?เมื่อเกิดความสงสัยว่าสาวใช้นางนั้นมาทำเรื่องใด ซูหลีจึงอดหยิบผ้ามาห่มคลุม แล้วเปิดประตูมองออกไปด้านนอกไม่ได้และโชคดีที่นางตัดสินใจเช่นนั้น ด้วยมองเห็นชั้นใส่อาหารวางทิ้งไว้อยู่ตรงหน้าประตูมือบางรีบคว้าเข้ามาด้านในแล้วเปิดฝาหยิบอาหารออกมายัดใส่ปากโดยไม่สนใจว่าของที่กำลังกินเป็นสิ่งใดหรือว่า
ตอนที่สิบสอง ใส่เข้ามาอีกแล้ว ซูหลีที่โดนกระแทกจนมึนงงหลังการตอดเกร็งเบาบางลงจึงตะเกียกตะกายปืนลงจากท่วงท่าล่องลอยร่างเปลือยยืนขาสั่นเกาะไหล่ของคุณชายรอง ปล่อยให้น้ำรักสีขาวขุ่นเอ่อล้นหยดย้อยลงพื้นเห็นเป็นดวงๆ ได้กลิ่นน้ำสวาทลอยคละคลุ้งสายตาของซูหลีอดเหลือบมองใบหน้าขาวชื้นเหงื่อที่มีสีหน้าเหน็ดเหนื่อย แต่ยังคงโอบประคองนางให้เดินไปนอนลงที่ตั่งโดยที่เขายังยืนอยู่ด้านข้าง ซูหลีเข้าใจว่าคุณชายรองผู้นี้คงหมดแรงแล้วและอยากพักผ่อน ทว่าในห้องนี้มีตั่งเล็กเพียงตัวเดียวซึ่งนางกำลังนอนอยู่ หญิงสาวจึงเตรียมขยับตัวเพื่อให้เหลือพื้นที่ว่างเผื่อว่าเขาจะนั่งหรือจะนอนพักสักหน่อย หากแต่ เซียวมู่เหยียนไม่ได้ทั้งเข้าไปนอนซุกซบกับทรวงอกนุ่มหรือนั่งลงข้างร่างเนียนมือหนาของเขาจับเรียวขาขาวยกขึ้นสูงจนแนบกับทรวงอวบอิ่ม ส่วนของเท้าม้วนขึ้นไปแทบแตะกับหัวของตนเอง นั่นทำให้ก้นขาวเด้งขึ้นจนร่องบุป
ตอนที่สิบสอง ใส่เข้ามาอีกแล้วซูหลีจึงเหน็ดเหนื่อยเมื่อยล้า จำต้องซบหน้าลงกับไหล่หนาเพื่อหอบหายใจถี่รัว พลางคิดคำนวณสองครั้งแล้ว คืนนี้คงอยู่ได้กว่าครึ่งคืนทีเดียวแมวในร่างสตรีคิดว่าคุณชายผู้บอบบางน่าจะหลั่งน้ำได้แค่นี้ ทว่าเซียวมู่เหยียนกลับเอาเปรียบนัก เขาปล่อยให้นางได้พักแค่ครู่เดียวก็จับนางให้คุกเข่าลงแล้วยัดท่อนเนื้อของตัวเองเข้ามาในปากเพื่อให้นางอมดูดอย่างหน้าตาเฉย“เมื่อครู่ข้าเลียให้เจ้าจนมีความสุขไปแล้ว ถึงคราวที่เจ้าต้องตอบแทนกลับบ้าง”“แต่ข้าขย่มให้เจ้าสุขสมไปแล้วนี่นา” กลับกลายเป็นซูหลีซึ่งเป็นฝ่ายเกี่ยงงอน“นั่นย่อมไม่เหมือนกัน อย่าได้คิดเอาเปรียบเชียว เจ้าเหมียวน้อย” ประโยคของเซียวมู่เหยียนเรียกค้อนน้อยๆ จากหญิงสาวเชอะ ก็ได้ แค่หลั่งน้ำก็นับแล้ว ใช้ปากก็ดี เหนื่อยน้อยหน่อย หลังค้อนขวับ ซูหลีจึงยกมือข้างหนึ่งจับเอวของเขาเอาไว้เพื่อความถนัด ขณะอีกข้างคว้าหมับเข้าที่ดุ้นลำใหญ่พลางยื่นใบหน้าขยับเข้าใกล้แต่เซียวม
ตอนที่หนึ่ง พังพินาศเพียงคิดถึงภาพในฝันซึ่งตนเองถูกจับหันหลังเปิดเปลือยบั้นท้ายขาวซึ่งมีบางสิ่งสอดแทรกเคลื่อนไหวอยู่อย่างล้ำลึก ไป๋หนิงก็หน้าแดงก่ำยิ่งคิดไปถึงตอนที่กายใหญ่ขยับเอวควงร่อนส่งท่อนใหญ่ยาวเข้าโหมโจมตีทั้งบดทั้งขยี้จนเสียวปลาบไป
ตอนที่สิบสามช่วงชิงท่อนลำเขื่องมุดเข้าออกอีกครั้งและอีกครั้งสร้างความเสียดเสียวจนทั้งสองชายหญิงอดรนทนไม่ไหวเปล่งเสียงครางต่ำแห่งความซ่านกระสันออกมา“อื้อ...ซี้ดดดด”“อ้า...แน่นมาก”หลวนเฉินเพิ่มความเร็ว
ตอนที่เก้า ท่าแปลก เถาชังเจี๋ยทุ่มเทเคล้าคลึงบีบขยำได้ไม่นานก็เลื่อนไล่ลงผ่านเนินนูนเพื่อแหวกว่ายอยู่ในร่องน้ำอันฉ่ำแฉะนิ้วเรียวแยกกลีบดอกไม้งามอย่างรู้ทางแล้วสอดนิ้วเข้าไปควานกวาดทั่วโพรงอุ่นร้อนอืม...ยังคับแน่นอยู่มาก
ตอนที่สาม จะไม่คุยกันสักนิดหรือเสียงที่ดังในหัวเงียบหายไปพร้อมเสียงเปิดประตูของหญิงสูงวัยคนหนึ่งและนั่นจึงทำให้ได้รู้ว่าร่างนี้มีชื่อว่า ‘หวังมี่อิง’ นางเป็นหลานสาวคนหนึ่งของภรรยาเจ้าเมืองถูเป่ยซึ่งได้รับเลือกให้เดินทางไปเข้าพิธีแต่งงานกับเจ้าเมืองอื่นแห่งเมืองต้าถูเพื่อสร้างทายาท เด


















Rebyu