บทที่ 2 อ่อย

บทที่ 2 อ่อย

เวลาปัจจุบัน

มหาลัยชื่อดังย่านกรุงเทพฯ

-ได๋-

“ไอ้คินมึงทำไร วัน ๆ ส่องแต่สาวนะมึง” ไอ้เดย์พูดพลางชะเง้อไปมองหน้าจอโทรศัพท์ของไอ้คิน “ใครวะ คนคุยใหม่มึง?”

“เปล่า” ไอ้คินส่ายหน้า “กูเห็นเขาดูสตอรี่กูทุกอัน กูเลยเข้าไปเสือกเขาบ้าง”

“แต่สวยใช้ได้เลยว่ะ สีผมจี๊ดจ๊าดฉิบหาย”

“กูว่าหน้าคุ้น ๆ แต่คิดไม่ออกว่าใคร”

“ไหนกูช่วยดู เผื่อเป็นสาวในสต๊อกของพวกมึง” ฉันโผล่หน้าเข้าไปมองหน้าจอโทรศัพท์ของไอ้คินบ้าง ก็ต้องได้เห็นรูปผู้หญิงคนหนึ่งซึ่งสวยเหมือนที่มันว่า ตัวเล็ก ตาโต สีผมแปลกตา มิหนำซ้ำนมยังบึ้มอีกต่างหาก สเปกไอ้คินชัด ๆ จะว่าไปแล้วเหมือนน้องรหัสฉันที่ชื่อ ‘เพอร์’ เลยแฮะ 

“กูว่าไม่ใช่สาวในสต๊อกใครหรอก ในกลุ่มเรามีใครคุยกับสาวผมสั้นที่ไหน” ไอ้ปายโผล่หน้าเข้ามาบ้าง ก่อนที่มันจะหันไปอีกทาง “หรือของมึงไอ้ภีม ซุ่มเงียบปะวะ”

“ไหน” คราวนี้ภีมโผล่หน้าเข้ามาอีกคน กลายเป็นว่าเราห้าคน กำลังสุมหัวดูรูปผู้หญิงคนหนึ่งด้วยความตั้งอกตั้งใจ แต่นั่นไม่ใช่ที่ฉันสนใจเลยสักนิด ที่สนใจคือลมหายใจร้อน ๆ ของภีมกำลังเป่ารดต้นคออยู่ต่างหาก แม้จะไม่ใช่ครั้งแรก แต่ก็ไม่คุ้นชินสักที

ทุกคนคงรู้แล้วว่าจุดเริ่มต้นของฉันที่ได้มานั่งอยู่ตรงนี้คือเรื่องอะไร ถ้าไม่ใช่เรื่องที่ฉันเกือบถูกไอ้ลุงโรคจิตข่มขืน แล้วคนที่ช่วยเหลือฉันไว้ และช่วยให้ฉันได้มีชีวิตใหม่ก็คือเขาคนนี้

วันนั้นภีมตั้งใจ ‘โกหก’ เพื่อที่จะช่วยให้ฉันรอดพ้นจากข้อครหาว่าขโมยเงินของทรงพล ไม่อยากคิดเลยว่าถ้าภีมไม่ช่วยฉันไว้จะเป็นยังไง ฉันคงโดนป้าบังเกิดเกล้าด่าทอเสีย ๆ หาย ๆ เหมือนเดิม และคงจะ ‘ขู่’ เรื่องเดิม ๆ ที่สามารถทำให้ฉันกลัวได้ นั่นจึงทำให้ฉันยอมจำนนตลอดมา  

แน่นอนว่าวันที่เกิดเรื่องป้าฉันโมโหมาก แต่ไม่มีคำด่าทอหรือคำขู่ให้ได้ยินเลยสักนิด ฉันไม่รู้ว่าภีมทำยังไงถึงทำให้คนปากจัดแบบป้าหุบปากเงียบได้ แต่นั่นถือว่าเป็นเรื่องที่ดีมากสำหรับฉันเลยล่ะ

ส่วนทรงพลผัวของป้าฉันไม่ได้เอาความ แลกกับการที่อีกฝ่ายเลิกยุ่งกับฉันตลอดชีวิต และคำขู่ของภีมซึ่งไม่รู้ว่าคืออะไร ทำให้ฉันมีชีวิตอิสระมาจนถึงทุกวันนี้ ก่อนที่ฉันจะถูกรับเข้ากลุ่มของภีมเพราะไม่มีที่ไป พวกเขาช่วยเหลือในแบบที่ฉันไม่คิดว่าจะได้รับจากคนแปลกหน้า ไม่ว่าจะเป็นที่อยู่อาศัย ให้ยืมเงิน หางานให้ทำ และอื่น ๆ อีกมากมาย 

เห็นห่าม ๆ หน้าม้อและหน้าหนา ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อว่าพวกมันดีกับฉันมาก เราก็เลยสนิทกันอย่างที่เห็น

อ้อ! ขอเล่าเสริมอีกว่าต่อให้ฉันไม่เอาเรื่องทรงพล แต่คนมันชั่วยังไงก็ยังชั่วอยู่วันยังค่ำ ก็เลยถูกจับเข้าคุกในเวลาต่อมา ซึ่งนั่นทำให้ฉันโล่งใจมากเลยทีเดียว 

“ยังไงไอ้ภีม มึงคุ้นหน้าปะ” เสียงไอ้ปายดึงสติฉันกลับมา จากที่ลืมเลือนว่าลมหายใจร้อน ๆ กำลังเป่ารดต้นคอ ตอนนี้กลับมาสัมผัสได้อีกครั้ง และเป็นการสัมผัสที่ฉันต้องหน้าร้อนกว่าเดิม เนื่องจากว่าแผ่นอกแน่นแข็งแนบชิดแผ่นหลังเข้ามาแนบแน่น พร้อมใบหน้าของภีมแทบจะแนบกับแก้มของฉันอยู่รอมร่อ

“กูไม่รู้จัก” เสียงทุ้มดังขึ้นใกล้หู “หรือมึงว่าไงได๋ เคยเห็นผู้หญิงคนนี้ในไอจีกูบ้างหรือเปล่า”

“แล้วกูจะรู้ได้ไง”

“มึงเล่นไอจีกูตลอด กูเลยถามมึงนี่ไง”

“กูเล่นก็จริง แต่กูไม่ได้ละลาบละล้วงข้อมูลส่วนตัวของมึงสักหน่อย” ฉันเถียงกลับ “กูก็ดูแค่ข้อความที่ทักมาจ้างงานแค่นั้นแหละ”

ภีมเป็นคนที่โลกส่วนตัวสูงมาก นาน ๆ เขาจะขยับปากที แต่ก็ไม่ได้เงียบจนไม่พูดไม่จา เขาพูดแต่ไม่มากเท่าไอ้สามตัวนั้น เพราะแบบนี้เขาถึงโยนไอจีตัวเองมาให้ฉันไล่เช็กเรื่องงาน ซึ่งฉันก็เห็นหมดนั่นแหละว่าใครทักหาเขาบ้าง แต่ก็ไม่ได้ยุ่งวุ่นวายอะไร ไล่ตอบเฉพาะเรื่องงานเท่านั้น

หากให้พูดตามตรง ฉันอดที่จะโล่งใจไม่ได้ที่เขาไม่ตอบแชทสาวคนไหนเลย และที่น่าตกใจมากกว่านั้น เขาปักหมุดแชทฉันไว้บนสุดของแชท แต่ฉันก็ไม่ได้คิดเข้าข้างตัวเองหรอกว่ามันหมายความว่าอะไร คิดว่าเขาคงขี้เกียจเลื่อนหาแชทนั่นแหละ

“จะว่าไปเรานินทาไอ้ได๋กับไอ้ภีมไม่ได้นะเว้ย เดี๋ยวแม่งเห็นหมด” เสียงไอ้ปายบ่นอุบอิบ ก่อนจะหันไปหาไอ้ภีม “มึงก็เหมือนกัน เลิกให้มันเล่นไอจีสักที”

“ทำไม พวกมึงจะแชร์คลิปโป๊กันหรือไง”

“ไอ้ห่ารู้ทัน”

“กูจะเลิกยุ่งกับพวกมึง ตอนที่กูมีผัวเท่านั้นแหละ” ฉันพูดต่อเมื่อเห็นพวกมันทำหน้าเบื่อหน่ายที่ถูกจับได้ “ถ้าอยากให้กูเลิกยุ่ง พวกมึงก็เลิกกันซีนกูกับผู้ชายคนอื่นสักที”

“กูไม่ให้มี” เสียงของภีมดังขึ้นทันควัน

“เหอะ! กูเป็นเจ้าของชีวิตของกูเถอะ!”

“ก็ใช่ แต่กูไม่ให้มี”

กวนประสาท!

บอกเลยว่าภีมเป็นผู้ชายที่กวนประสาทหน้าตาย ปีหนึ่งเป็นยังไงก็ยังเป็นอยู่อย่างนั้น ไม่รู้เลยว่าได้นิสัยนี้มาจากใคร ทั้ง ๆ ที่แม่กับพ่อของเขาไม่ใช่แบบนี้เลยด้วยซ้ำ ส่วนพี่ภามก็ออกจะใจดี มีแต่เขาที่แตกหน่ออยู่คนเดียว!

“มันกำลังด่ามึงในใจไอ้ภีม” เสียงไอ้เดย์ดังขึ้น พร้อมสะกิดภีมยิก ๆ ปากระบายยิ้มเหมือนกำลังจะแกล้งฉันอีกครั้ง “ด่าแรงด้วยนะ สายตาอาฆาตจัด กูสงสารผัวในอนาคตมึงจริง ๆ”

“เพราะแบบนี้ไงกูถึงไม่ให้มี” ไม่ว่าเปล่า ภีมก็จับหัวฉันให้หันไปมองเขา “ให้คนที่รับเคราะห์กรรมเป็นกูคนเดียวก็พอ”

“ถ้าไม่อยากให้กูมีผัว พวกมึงก็อย่ามีเมียสิ” แม้จะแอบรู้สึกแปลก ๆ กับคำพูดเมื่อครู่ แต่ก็ต้องปัดความรู้สึกนั้นทิ้งไป

“ไม่ใช่เมียครับคุณได๋ เขาเรียกว่าแลกเปลี่ยนความพึงพอใจ” ไอ้คินคนแรดที่สุดในกลุ่มพูดต่อ “อ๊ะ ๆ อย่ามองกูแบบนั้น กูป้องกันนะค้าบ และกูก็ไม่ได้เยสาวบ่อยขนาดนั้นด้วย”

“มึงไม่มี แต่ใช่ว่าไอ้สามตัวนี้จะไม่มีเหมือนมึงนี่”

“…” ไอ้เดย์เงียบ บ่งบอกเลยว่ากำลังซุกสาวไว้แน่ ๆ

“กูอยู่ในสถานะคนคุย พอดียังไม่ได้เป็นเมียว่ะ” ไอ้ปายไหวไหล่อีกคน

“ของกูมึงก็เห็นแล้วจากไอจี” และนี่คือเสียงของภีม “สามปีกูคุยกับมึงแค่คนเดียว”

ตึกตัก! ตึกตัก! ตึกตัก!

ใช่ค่ะ นี่คือเสียงหัวใจของฉันเอง มันดังตอบสนองหลังจากที่ภีมพูดประโยคเมื่อกี้จบ ฉันไม่กล้ามองหน้าเขาด้วยซ้ำ ไม่กล้ามองสบตาคมที่กำลังมองมาไม่หยุด พูดตรง ๆ ว่ากับผู้ชายคนนี้ ฉันไม่กล้าทำอะไรกับเขาเลย ไม่กล้าแม้กระทั่งคิดไปเองว่าอีกฝ่ายทำเหมือนกำลัง ‘อ่อย’ ฉันอยู่

“ว่าแต่มึงไอ้ปาย กูเห็นมึงแกล้งไข่ตุ๋น ชอบน้องเขาเหรอวะ” ท่ามกลางความคิดอันสับสนวุ่นวาย ไอ้เดย์ก็หันไปถามไอ้ปายเรื่องของ ‘ไข่ตุ๋น’ เด็กสาวปีสองที่เราได้รู้จักผ่านเจน เด็กของเฮียปรากพี่ชายไอ้ปาย

“ชอบห่าอะไร กูแกล้งเพราะน้องมันน่ามันเขี้ยวเท่านั้นแหละ” ไอ้ปายกลอกตามองบนรัว ๆ “เด็กอะไรเฉิ่มฉิบหาย”

“อย่าให้เห็นว่าแอบแดกนะมึง”

“กูไม่ใช่มึง” ฝ่ามือของไอ้ปายประทับลงบนหัวของไอ้คินเบา ๆ “กูรักเดียวใจเดียวครับ”

“กูจะคอยดู!”