บทที่ 1 จุดเริ่มต้นของ ‘เพื่อน’(2)

ตกเย็นของวัน

“มาดูที่อะไรของมึงวะเฮีย ชาวบ้านจะขายให้มึงเหรอวะ” ภีมบ่นให้พี่ชายอย่าง ภาม ภวัต อินทราราราม ผู้บริหารโครงการอินทรารารามต่อจากภูเบศ พ่อของทั้งสอง

“ไม่ขายจะอยู่ยังไง ในเมื่อรัฐบาลแก้ไขปัญหากลิ่นขยะไม่ได้” คนเป็นพี่ตอบกลับ ในขณะที่ตายังมองหน้าจอโทรศัพท์อยู่อย่างนั้น

“แก้ไขไม่ได้ หรือไม่คิดจะแก้กันแน่” พูดจบรถสปอตก็จอดตรงฝั่งหนึ่งของถนนสองเลน โดยที่ต่อหน้ามีตัวแทนของลูกบ้านยืนรออยู่ก่อนหน้าแล้ว ผู้บริหารวัยสามสิบเอ็ดปีจึงลงเข้าไปพูดคุยเกี่ยวกับสถานที่ดังกล่าว ส่วนคนพามาอย่างภีมก็เดินพิจารณาพื้นที่อีกละแวก พร้อมกันนั้นก็จุดบุหรี่สูบไปด้วย

“อีได๋มึงกลับมาเดี๋ยวนี้! อีระยำกล้าทำหน้ากูแหกได้ไงห๊ะ!” จังหวะเดียวกันเสียงร้องตะโกนโหวกเหวกโวยวายก็ดังให้ได้ยิน ซึ่งตาคมก็เหลือบมองตามเสียงที่ว่า ก่อนที่คิ้วจะขมวดเข้าหากันเล็กน้อยเมื่อเห็นภาพต่อหน้า มันเป็นภาพของผู้หญิงตัวเล็ก ๆ วิ่งหัวซุกหัวซุนเหมือนกำลังหนีตาย แถมเสื้อนักศึกษาที่ใส่ยังขาดหลุดลุ่ยอีกต่างหาก

“อีได๋กูบอกให้มึงหยุด!” ไม่พูดเปล่าอีกฝ่ายก็หยิบก้อนหินโยนใส่เธออย่างป่าเถื่อนโหดร้าย ยังดีที่โยนไม่โดน แต่โชคร้ายคือเธอวิ่งสะดุดขาตัวเองแล้วล้มคะมำไม่ไกลจากจุดที่ภีมยืนอยู่

ดวงหน้าสวยน้ำตานองหน้า ทั้งร่างและมือสั่นเทาอย่างน่าสงสาร มือกำลังยกขึ้นไหว้แต่ก็ถูกจับไว้เบา ๆ ก่อนที่ใบหน้าของใครคนหนึ่งจะโผล่มาให้เห็น บดบังเรือนร่างของอีกฝ่ายจนมิด

“ภะ…ภีม”

“ให้ช่วยไหม” เขาถามด้วยสีหน้าที่ยังนิ่งเฉยอย่างที่ชอบทำ “ถ้าไม่จะได้ไม่ยุ่ง”

“ช่วยฮึก! เราหน่อยได้ไหมฮือ!” ได๋พูดพลางสะอื้นแทบฟังไม่รู้ความ “มันจะข่มขืนเรา!”

“กูเปล่านะ! กูไม่ได้จะข่มขืนมัน!” ชายที่วิ่งตามมาเอ่ยพูดด้วยความตะหนก “กูเป็นลุงของมัน กูจะทำแบบนั้นทำไม!”

“แล้วทำไมสภาพเธอถึงเป็นแบบนี้”

“ก็…ก็มันขโมยเงินกู! กูเลยต้องวิ่งตามมันมานี่ไง”

“กูไม่ได้ทำ กูไม่ได้ขโมยเงินมึง!” เสียงหวานตะโกนกลับ “มึงจะข่มขืนกู!”

“เห็นสันดานมันไหม ถ้ามันกล้าพูดกับลุงของมันกู ๆ มึง ๆ แบบนี้ เรื่องขโมยเงินเล็กน้อยเลยล่ะ!”

“มึงไม่ใช่ลุงกู!”

“ถ้าเธอขโมยเงินลุงจริง ทำไมเสื้อเธอถึงหลุดลุ่ยแบบนี้ล่ะ” ภีมยังถามด้วยความใจเย็น รอดูท่าทีของทั้งสองว่าเรื่องมันเป็นอย่างไรกันแน่ แต่ดูเหมือนเขาจะได้คำตอบแล้วล่ะว่าจะเชื่อฝ่ายไหนดี

“มันขโมยแล้วซ่อนเงินไว้ในนม กูแค่จะเอาคืนก็แค่นั้น” คนเป็นลุงตอบในขณะที่มือกุมหน้าที่ถูกฟันจนเลือดอาบ “มันไม่ได้ทำครั้งแรก! มันขโมยเงินกูตั้งหลายครั้ง!”

“เราไม่ได้ขโมยนะภีม” หญิงสาวส่ายหน้าพัลวัน นอกจากจะมีน้ำตาเปรอะเปื้อนเต็มหน้าแล้ว ยังมีรอยฟกช้ำที่มุมปากอีกต่างหาก “เราไม่ได้ทำจริง ๆ อย่าปล่อยเรากลับไปนะ เราไม่อยากกลับไปอยู่ที่นั่นแล้ว”

พุดจบได๋ก็ร้องไห้ออกมาหนักกว่าเดิม พร้อมกันนั้นก็ยังมีเสียงด่าทอดังให้ได้ยินอย่างต่อเนื่อง เป็นเหตุให้ภามและคนอื่น ๆ ได้ยินจนต้องเดินมาดู

“มีอะไรกันวะภีม”

“แจ้งตำรวจที ไอ้นั่นมันจะข่มขืนเธอ” ภีมว่าพลางพยักพเยิดหน้าไปยังทรงพล ซึ่งเขาที่ได้ยินอย่างนั้นก็เตรียมตัวที่จะหนี แต่ก็ถูกชาวบ้านแถวนั้นจับไว้ได้ซะก่อน

“จะมาจับกูทำไม! จับมันสิโว้ย มันจะขโมยเงินกู! กูแค่จะเอาเงินกูคืนก็แค่นั้น!” ทรงพลทั้งโวยวายและพยายามดิ้นหนีต่อการจับกุม “อีได๋มันโกหก! ส่วนมึงก็โง่เชื่อในสิ่งที่มันเล่า!”

“ผมไม่ได้เชื่อลุงสักหน่อย” ภีมพูดหน้าตาย พร้อมมือหนาช่วยดึงสาบเสื้อนักศึกษาที่ขาดหลุดลุ่ยให้เธอ และได๋ก็กำลังมองหน้าเขาอย่างไม่เข้าใจเช่นกัน

“ผมเชื่อในสิ่งที่ผมเห็น” ว่าแล้วตาคมก็หันกลับไปมองทรงพลอีกครั้ง “ผมเห็นลุงกำลังฉุดกระชากลากถูเธอ แถมยังดึงกระชากเสื้อเธอจนขาด”

“…”

“ถ้าไม่ข่มขืน แล้วจะให้เรียกว่าอะไร”

“มึง! พวกมึงรวมหัวกันโกหก กูไม่ได้ทำ!” ทรงพลร้องโวยวายดังกว่าเดิม แต่ก็ไม่มีใครรับฟัง พร้อมทั้งถูกมัดมือมัดเท้ากดไว้กับพื้นถนน รอตำรวจมารับหลังจากนี้

“ทำไม…” ถึงโกหกว่าเห็น ทั้ง ๆ ที่เขาไม่เห็นจริง ๆ ด้วยซ้ำ ได๋ไม่กล้าถามออกมา แต่คิดว่าคนฟังน่าจะเดาออก

“คนรวยที่นิสัยเสียก็เป็นแบบนี้แหละ” ภีมย้อนเอาคำด่าของเธอมาพูดกับเธอ “จะทำอะไรก็ได้ทั้งนั้น”