บทที่ 2 อ่อย(2)

“กูกลับละ อยากงีบสักหน่อย” ท่ามกลางการเถียงกันของไอ้ปายกับไอ้คิน ภีมก็ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ฉันที่เห็นแบบนั้นก็ลุกขึ้นบ้าง เพราะต้องกลับพร้อมกันกับเขา ไม่ต่างจากสามคนนั้นทยอยลุกขึ้นยืนเช่นกัน 

“ไอ้เดย์รีบไปคณะมนุษย์แน่เลยว่ะ กูว่าทรงนี้ไม่กลับคอนโดชัวร์”

“มึงนี่ขี้เสือกจริง ๆ ไอ้คิน”

“ไอ้เดย์มีแฟนแล้วเหรอ” ความสงสัยเลยเงยหน้าถามคนข้างกาย ส่วนไอ้ปายกับไอ้คินเดินไปอีกทางแล้ว

“น่าจะยังคุยกันอยู่”

“ทำไมกูไม่เห็นรู้เรื่อง” ปิดมิดจริงเชียว ทีเรื่องของฉันยุ่งจริงไรจริง ทีเรื่องของตัวเองดันไม่อยากให้คนอื่นรู้ซะอย่างนั้น

“นั่นใช่พี่ภีมไหมอะ หล่อมากเลยแก!” จังหวะเดียวกันก็มีเสียงหนึ่งดังให้ได้ยินในขณะที่เรารอข้ามถนน ซึ่งเป็นเสียงของน้อง ๆ ในมหาลัยนี่แหละ 

“แกว่าพี่เขาโสดไหมอะ แต่หล่อขนาดนี้จะเหลือเหรอวะ”

“เห็นว่าโสดนะแก แต่คงไม่มีใครกล้าจีบ” ว่าแล้วเสียงของอีกฝ่ายก็เบาลงกว่าเดิม แต่ฉันรู้เลยว่าพวกเธอจะพูดอะไรต่อ “เห็นผู้หญิงที่ยืนข้างพี่ภีมไหม ตัวติดกับพี่ภีมอย่างกับอะไรดี คนไม่รู้ก็คิดว่าเป็นแฟนกัน”

“มึงหยุดทำไม เดินดิเดี๋ยวรถก็ชน” เสียงดุ ๆ มาพร้อมกับการจับข้อมือให้ฉันเดินข้ามถนนตามเขา แต่นั่นไม่ได้ทำให้ฉันสนใจแม้แต่น้อย ที่สนใจคือคำพูดที่ได้ยินมานับครั้งไม่ถ้วนต่างหาก

“ภีม” ฉันดึงแขนเขาไว้เมื่อคิดอะไรได้ ซึ่งเขาก็หันมามองพลางส่งสีหน้าสงสัย “มึงได้ยินที่น้องเขาพูดแล้วใช่ไหม เดี๋ยววันนี้กูกลับเองก็ได้”

“ไปขึ้นรถ”

“ภีม!”

“มึงจะขึ้นดี ๆ หรือจะให้กูอุ้มไป” คำพูดที่ฟังแล้วรู้เลยว่าไม่ได้พูดเล่น มาพร้อมกับน้ำเสียงและสีหน้าจริงจังทำให้ฉันไม่กล้าต่อปากต่อคำ ยอมเดินตามเขาไปขึ้นรถแต่โดยดี

แต่ถึงอย่างนั้นก็อดที่จะพูดประเด็นดังกล่าวไม่ได้อยู่ดี “เหมือนกูทำให้คนไม่กล้าเข้าหามึงเลย กูรู้สึกผิดนะภีม”

“ถามกูยังว่ากูอยากให้ใครเข้าหาหรือเปล่า” เขาตอบกลับมาหน้าตาย ส่วนมือก็กดสตาร์ตเครื่องยนต์ พาขับออกจากมหาลัยราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น  

“แวะซื้ออะไรไหม กูจะได้จอดทีเดียว”

“ห้องมึงของหมดแล้วหรือไง” ฉันปัดเรื่องที่เพิ่งเถียงกันทิ้งไป แล้วถามเรื่องที่สงสัยแทน “เมื่อวานก่อนก็เพิ่งซื้อ มึงกินหมดแล้วเหรอ”

“ยังเหลือ กลัวมึงเบื่อเลยถามไว้”

“กูไม่เบื่อ อีกอย่างประหยัดบ้างเถอะ”

“กูรวย”

“เหอะ!” สุดท้ายก็ตอบกลับได้เพียงเท่านั้น เพราะไม่สามารถเถียงเขาได้เลย เขาก็รวยจริงอย่างที่ปากพูดนั่นแหละ แล้วฉันจะเถียงได้ยังไงกัน

“แล้วตกลงมึงว่าไง จะรับวาดภาพให้อินฟลูคนนั้นหรือเปล่า” งานที่ว่าคือรับงานวาดรูปหลายประเภท ส่วนมากพวกเราจะวาดแบบการวาดเส้น และดิจิทัลอาร์ตมากกว่า ส่วนจิตรกรรมก็มีบ้างแต่ไม่มาก 

อย่างที่บอกไปว่าภีมให้ฉันเช็กงานในไอจีให้ ซึ่งมันมีงานหนึ่งที่ถูกทักมาจากอินฟลูเอ็นเซอร์สาวชื่อดัง เธอทั้งสวยและกำลังเป็นกระแสในช่วงนี้ หากเป็นคนอื่นคงยินดีปรีดาที่จะร่วมงาน แต่นี่มันคือภีมนี่แหละ และฉันก็รอคำตอบมาหลายวันแล้ว

“หรือมึงตอบตกลงเขาเองแล้ว”

“กำลังคิดอยู่”

“คนนี้คงสวยถูกใจมึง”

“ทำไมถึงคิดแบบนั้น” เขาถามกลับ และเป็นการถามกลับที่ฉันสัมผัสได้เลยว่าภีมกำลังอารมณ์ดี หรือกำลังชอบใจอะไรบางอย่าง

“กูรอฟังคำตอบ”

“เห็นคนอื่นมึงปฏิเสธทันควัน แต่คนนี้มึงคิดหลายวัน กูก็เลยเดาว่าเขาสวยถูกใจมึง” ภีมแทบไม่รับวาดรูปคนเลย ต่างจากอินฟลูสาวที่เขายังคิดอยู่ เพราะแบบนี้ฉันถึงได้สงสัย

“แล้วมึงอยากให้กูวาดหรือเปล่า”

“มึงอยากวาดก็วาดสิ มันเกี่ยวอะไรกับกูล่ะ” แม้จะพูดเหมือนคนใจกว้าง แต่เชื่อเถอะว่าใจฉันแคบอย่างกับอะไร ซึ่งฉันก็ทำอะไรไม่ได้อยู่ดี เป็นแค่เพื่อนจะหึงหวงเขาได้ยังไงกัน

“มึงอยากเกี่ยวก็ได้นะได๋” เป็นเหมือนเคยที่น้ำเสียงอารมณ์ดีจะดังกลับมาให้ได้ยิน “ขนาดกูยังยุ่งวุ่นวายกับชีวิตมึง กูคงไม่ใจแคบไม่ให้มึงยุ่งวุ่นวายกับชีวิตกูหรอก”

ว่าแล้วโทรศัพท์เครื่องที่คุ้นเคยก็วางลงบนตักฉัน “กูให้มึงตัดสินใจแค่ตอนนี้ ไม่งั้นกูจะตัดสินใจเอง”

ฉันได้แต่เม้มปากพลางมองโทรศัพท์ของภีมอย่างชั่งใจ ก่อนที่มือจะหยิบขึ้นมาปลดล็อกเพื่อเข้าไปในไอจี มือกดเข้าไปในช่องแชทของอินฟลูสาวคนดังกล่าว ก็ต้องได้เห็นแชทที่เธอทักมาถามซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่ภีมไม่ตอบอีกฝ่ายสักข้อความ ส่วนที่ตอบก็มีแต่ฝีมือฉันทั้งนั้น

พูดตามตรงว่าฉันโล่งใจที่ภีมไม่ยุ่งวุ่นวายกับเธอคนนี้เลย เพราะดูเหมือนว่าเธอจะชอบเขาไม่น้อย

ช่องแชทในไอจีของภีม

p.intha: ต้องขอโทษคุณอิ้งด้วยนะครับที่ตอบช้า พอดีผมค่อนข้างงานเยอะ

p.intha: ส่วนเรื่องงาน ผมไม่รับวาดรูปคนครับ

ฉันกดส่งด้วยหัวใจที่เต้นรัว ไม่ได้กลัวว่าคุณอิ้งจะรู้สึกไม่ดีกับคำตอบดังกล่าว แต่กลัวภีมรู้ต่างหากว่าฉันคิดยังไงกับเขา กลัวเขาจะรู้ว่าฉันแอบชอบเพื่อนตัวเอง!