บทที่ 4 ปกติจำได้แต่ชื่อนี้(2)  

คอนโดอินทราราราม

“ขอบคุณนะเฮียที่มาส่ง ขอให้มีเมียไว ๆ นะ”

“ไอ้ห่ารีบเข้าไปเลยไป!”

“อวยพรให้มีเมียก็ไม่ชอบ” ฉันแอบยิ้มขำกับท่าทางที่ตอบกลับมาของเฮียกาล ก่อนจะเดินเข้าคอนโดด้วยความอารมณ์ดี แต่แล้วก็ต้องชะงักงันเมื่อเห็นใครบางคนนั่งรออยู่ล็อบบี้ และเมื่ออีกฝ่ายเห็นฉันก็รีบลุกขึ้นมาทันที

“ป้าณีมาทำไม” ถามด้วยน้ำเสียงห้วนตึง ไม่ต่างจากหน้าที่สื่อให้อีกฝ่ายเห็นถึงความไม่ชอบใจ “ถ้าจะมาพูดเรื่องเดิม ๆ ก็กลับไปซะ”

“หน็อย! ได้ดิบได้ดีแล้วลืมคนที่เลี้ยงมึงมาเหรออีได๋!”

“เลี้ยง?” หัวเราะออกมาเบา ๆ ให้กับคำพูดของที่ได้ยิน “ป้าได้เงินจากผู้หญิงคนนั้นไปเท่าไหร่ ไม่ได้เลี้ยงฟรี ๆ สักหน่อย อย่ามาทวงบุญคุณปลอม ๆ หน่อยเลย”

“แล้วยังไง ถ้าไม่มีกู มึงก็คงไม่มายืนอยู่ตรงนี้หรอกอีได๋!” แต่มีหรือว่าป้าณีจะเข้าใจในสิ่งที่ฉันพูด สีหน้าและท่าทางสื่อว่าตัวเองถูกเสมอ เหมือนหลายปีที่ผ่านมา

“ต้องการอะไร” 

“กูต้องการเงินใช้หนี้สิบล้าน และมึงต้องหามาให้กู!”

“ป้าณีฝันเอาเถอะ เงินตั้งสิบล้านได๋หามาให้ไม่ได้หรอก” ฉันว่าพลางเตรียมตัวจะเดินหนี แต่ก็ถูกอีกฝ่ายกระชากแขนไว้จนร่างเซ คนที่เดินผ่านไปผ่านมาต่างหันมามองด้วยกันทั้งสิ้น

“มีมารยาทหน่อยดีไหม ที่นี่ไม่ใช่ที่ที่ป้าณีจะมาทำตัวไร้มารยาทยังไงก็ได้นะ”

“มึงปากดีไปเถอะ ยังไงกูก็ยังยืนยันคำเดิมว่ามึงต้องหาเงินมาให้กู!” ป้าณีบีบแขนฉันแรงขึ้น สีหน้าและแววตาสื่อให้เห็นว่าไม่ได้ล้อเล่น “แม่มึงก็ออกจะรวย มึงแค่ขอมันมาให้กูก็จบ”

“…”

“ไม่งั้นกูแฉความลับของพวกมึงแน่ และกูจะแฉด้วยว่าไอ้ลูกเจ้าของคอนโดนี้ขู่อะไรกูไว้บ้าง!”

“…”

“ถ้ามึงไม่อยากเดือดร้อน และไม่อยากทำให้คนอื่นเดือดร้อน ก็หาเงินมาให้กูซะ” ป้าณีจ้องฉันเขม็ง “แล้วกูจะเลิกยุ่งกับมึงอีกตลอดชีวิต!”

ไม่รู้ว่าฉันนั่งถอนหายใจมากี่ชั่วโมงแล้ว และไม่รู้เลยว่าตอนนี้เป็นเวลาเท่าไหร่ ความสนใจและสมองของฉันมันจ่อมจมอยู่กับปัญหาที่อยู่ดี ๆ ก็แทรกเข้ามา หากให้พูดตามตรง ฉันไม่แปลกใจที่มันเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น รู้ดีว่าคนอย่างป้าณียังไงก็ไม่ยอมปล่อยฉันไปง่าย ๆ แต่ก็คิดไม่ถึงว่ามันจะเร็วขนาดนี้ 

เงินสิบล้านมันคือปัญหาใหญ่ก็จริง แต่นั่นยังไม่เทียบเท่ากับเรื่องที่ป้าณีจะแฉเรื่องต่าง ๆ โดยเฉพาะเรื่องของภีมที่พูดขู่ป้าณีกับทรงพลไว้ในอดีต ฉันไม่รู้หรอกว่าเขาขู่อะไร แต่มันคงรุนแรงมากถึงทำให้ป้าณีกลัวในเวลานั้น และถ้าป้าณีแฉจริง ๆ มันอาจกระทบไปถึงครอบครัวของเขาเลยก็ได้

จะทำยังไงดี ฉันจะหาเงินสิบล้านได้จากที่ไหนกันนะ

ติ๊ด!

เสียงแตะคีย์การ์ดหน้าประตูห้องดึงสติฉันกลับมา ก็ต้องได้เห็นเจ้าเก่าเจ้าเดิมเดินถือของเข้ามาพะรุงพะรัง เขาวางของลงแล้วเดินมาจับดูเนื้อตัวของฉันเงียบ ๆ

“กูไม่เป็นไร” ไม่ต้องถามก็รู้ ว่าภีมรู้เรื่องที่ป้าณีบุกมาถึงนี่ “ป้าณีไม่กล้าทำอะไรกูหรอก”

“พนักงานที่ล็อบบี้บอกเขากระชากแขนมึง” หน้าของภีมดุดันขึ้น “เขามาทำไม”

“ไม่มีอะไร”

“อย่าโกหกกู” จากหน้าที่ดุดันอยู่แล้ว ยิ่งดูดุและหงุดหงิดมากกว่าเดิม แน่นอนว่ามันทำให้ฉันกลัวเขาในเวอร์ชันนี้

“ป้าณีมาขอเงินกูสิบล้าน” สุดท้ายก็ต้องบอกอย่างเลี่ยงไม่ได้ “ถ้ากูไม่ให้ ป้าณีจะเอาเรื่องของกูกับผู้หญิงคนนั้นไปแฉ”

“…”

“แล้วก็จะแฉที่มึงข่มขู่เขาไว้ในอดีต” พูดมาถึงตรงนี้ฉันยิ่งเครียดกว่าเดิม “กูกลัวตัวเองเป็นต้นเหตุที่ทำให้ครอบครัวมึงมีปัญหาอะภีม”

“…”

“มึงบอกได้ไหมว่ามึงขู่อะไรป้าณีไว้”

“กูบอกว่าถ้าพวกเขายังไม่เลิกยุ่งกับมึง กูจะสั่งให้คนมาอุ้มทั้งผัวทั้งเมีย”

คำบอกกล่าวของภีมทำให้ฉันเอามือลูบหน้าอย่างคิดไม่ตกมากกว่าเดิม ไม่ได้โทษที่เขาพูดรุนแรงแบบนั้น ฉันรู้ว่ามันเป็นคำขู่ที่โหดร้ายมาก และมันไม่สมควรทำอย่างยิ่ง แต่ถ้าใครมาเป็นฉันจะรู้ดีว่ามันเป็นคำพูดที่ช่วยชีวิตฉันไว้ ช่วยไว้จากการขู่จะแบล็กเมลเรื่องแม่ ช่วยให้หลุดพ้นจากขุมนรกขุมนั้น และช่วยให้ฉันไม่ถูกทรงพลข่มขืนในอนาคต

แต่ที่ฉันคิดไม่ตกก็เพราะเป็นห่วงภีมกับครอบครัวของเขา ฉันอาจเป็นต้นเหตุทำให้ครอบครัวของเขาเจอเรื่องวุ่นวายในภายภาคหน้า