บทที่ 5 ลูกค้าที่มาพร้อมพายุหมุน  

บทที่ 5 ลูกค้าที่มาพร้อมพายุหมุน

“แล้วเรื่องเงินมึงเอาไง” เสียงของภีมทำให้ฉันหันไปมองเขาอีกครั้ง “ยืมกูก่อนไหม จะได้จบเรื่องไป”

“กูไม่กล้าให้มึงช่วยเหลือกูขนาดนั้นหรอกภีม” ส่ายหน้าพัลวันส่งไปให้คนข้างกาย “เดี๋ยวเรื่องนี้กูจัดการเอง”

“มึงจะจัดการยังไง”

“กูกำลังคิดอยู่”

มันจริงที่ฉันมีงานทำตลอดสามปีมานี้ แต่เงินที่ได้ฉันนำมาจ่ายทบค่าคอนโดทุกเดือน ซึ่งมันเป็นจำนวนเงินที่สูงอยู่เหมือนกัน ไหนจะไว้จ่ายค่าเทอมและค่าต่าง ๆ มันก็เลยเหลือเก็บไม่มาก มีไม่ถึงสิบล้านด้วยซ้ำ

“ยืมกูแล้วค่อยทำงานมาคืน” แต่ภีมก็ยังเป็นภีมอยู่วันยังค่ำ “มึงจะได้จบ ๆ กับป้ามึงไป”

“…”

“หรือมึงจะให้กูจัดการให้ กูว่าป้ามึงไม่จบแค่สิบล้านแน่”

“กูก็คิดเหมือนมึงว่าป้าณีคงไม่จบแค่สิบล้าน กูเลยว่าจะร่างสัญญาตอนให้เงิน” นี่คือสิ่งที่ฉันคิดไว้ “แต่กูต้องไปหาเงินสิบล้านมาให้ได้ก่อน ส่วนเรื่องสัญญาค่อยว่ากัน”

ว่าแล้วฉันก็ยื่นมือไปบีบมือภีมเบา ๆ สีหน้าสื่อถึงความขอร้องอ้อนวอนอย่างชัดเจน “มึงไม่ต้องไปยุ่งกับเขานะภีม กูไม่อยากให้มึงมีปัญหาเพราะเรื่องของกู”

“มึงก็รู้ว่ายังไงป้าณีทำอะไรกูไม่ได้”

“คนมีอำนาจมันดีแบบนี้นี่เอง” เห็นเขาทำหน้าเครียดเลยพูดเย้าหยอก แม้ตัวเองจะเครียดพอ ๆ กับเขาก็ตาม “ป้าณีทำอะไรมึงไม่ได้ก็จริง แต่ถ้าป้าณีเอาเรื่องที่มึงขู่ป้าณีไปแฉ สังคมเขาจะรุมด่ามึงนะภีม”

“…”

“สังคมไม่รู้หรอกว่าสาเหตุที่มึงขู่มาจากอะไร เขาสนใจแค่ความรุนแรงเท่านั้นแหละ” และสุดท้ายภีมก็จะถูกสังคมประณามว่าเป็นลูกคนรวยแต่ทำตัวเหนือกฎหมาย ฉันไม่อยากให้เขาเจอเรื่องแบบนั้น

“กูไม่ยุ่งกับป้ามึงก็ได้” สุดท้ายภีมก็ยอมถอยให้ “แต่กูอยากรู้ว่ามึงจะหาเงินสิบล้านมาจากไหน”

“…”

“ทำไมมึงไม่ยืมกูให้มันจบ ๆ ไปวะได๋”

“มึงพูดเหมือนเงินสิบล้านคือสิบบาทเลยนะ”

“กูรวย” สีหน้าของภีมยังคงจริงจังเหมือนเดิม “และกูอยากช่วยมึง”

“เอาไว้ถ้ากูหมดหนทางจริง ๆ กูจะให้มึงยื่นมือเข้ามาช่วยคนแรกเลย” ส่งยิ้มไปให้คนข้างกาย เพราะไม่อยากให้เขาเครียดไปมากกว่านี้ กลัวเขาหัวร้อนขึ้นมาแล้วจะบุกไปหาป้าณี เป็นเรื่องใหญ่แน่ถ้าเป็นแบบนั้น 

และฉันเชื่อว่าป้าณีคงวางแผนต้อนรับเขาไว้แล้ว ถึงได้กล้ามาหาเรื่องฉันถึงถิ่นเขา

“เดี๋ยวคืนนี้กูจะรับงานเพิ่ม แต่ให้มันเป็นเรื่องของคืนนี้ก็แล้วกัน” ว่าพลางลุกขึ้นยืน “กูเห็นมึงหอบอะไรมาเยอะแยะ”

“แม่ฝากขนมกับผลไม้มาให้” ภีมเดินตามฉันมาที่โซนครัว “แต่ไม่มีกับข้าว”

“ไม่เป็นไร เดี๋ยวกูทอดไข่แป๊บเดียว” ฉันมองของสลับกับหน้าของภีม “มึงกินข้าวมาแล้วใช่ไหม กูจะได้ไม่ต้องทอดเผื่อ”

“อือ” ใบหน้าที่ยังตึงเครียดพยักรับเบา ๆ “ออกไปกินข้างนอกไหม เดี๋ยวกูพาไป”

“เปลืองตังน่า มึงก็รู้ว่ากูต้องประหยัดเงิน”

“กูเลี้ยง” เสียงทุ้มตอบกลับมา ก่อนที่ประโยคต่อมาจะทำให้ฉันชะงักได้ “เลี้ยงมึงทั้งชีวิตยังได้เลยได๋”

นอนไม่หลับ…

ไม่รู้ว่าฉันพลิกตัวไปมากี่ร้อยรอบแล้ว แต่ไม่ว่าจะพลิกยังไงก็ไม่สามารถหลับลงได้เลย ในหัวมันเต็มไปด้วยความคิดนับล้านว่าฉันจะหาเงินมาจากไหน งานที่รับมาฉันจะทำไหวหรือเปล่า แล้วทำกี่งานฉันถึงจะเก็บเงินได้สิบล้านตามที่ต้องการ บอกตามตรงว่าหัวสมองฉันจะระเบิดแล้วตอนนี้

“ไม่น่าหน้าบางเลยเรา ยืมเงินภีมก็จบแล้ว” พูดมาถึงตรงนี้ก็อดที่จะถอนหายใจไม่ได้ มือไม่วายควานหาโทรศัพท์ขึ้นมาดูช่องแชทในแอปต่าง ๆ แต่เมื่อเห็นชื่อเฮียกาลก็ต้องรีบลุกขึ้นนั่งทันใด

หรือจะไปทำงานที่สนามแข่งรถของเฮียกาลดี ได้ข่าวมาว่าเงินไม่น้อยเลย

DDAI: เฮีย ได๋รบกวนไหม

DDAI: ที่สนามแข่งรถของเฮียพอมีงานให้ได๋ทำไหม ได๋ร้อนเงิน

กดส่งไปแล้ว เหลือเพียงแค่รอเฮียกาลตอบกลับมา

ไลน์!

เฮียกาล: งานน่ะมี แต่เฮียไม่อยากให้มึงมาทำ

DDAI: เฮียเป็นห่วงได๋เหรอ

เฮียกาล: เฮียเป็นห่วงสนามแข่งกูนี่แหละ เดี๋ยวแม่งไอ้พวกนั้นมาถล่มสนามกูอีก

ประโยคดังกล่าวทำให้ฉันกลอกตามองบนรัว ๆ แต่มือก็ยังส่งข้อความกลับไปอยู่ดี

DDAI: ได๋จริงจังนะเฮีย ได๋ร้อนเงินจริง ๆ

เฮียกาล: พรุ่งนี้มึงค่อยเข้ามาหาเฮียที่สนาม มาดูก่อนว่าทำได้ไหม

DDAI: โอเคค่ะ พรุ่งนี้ได๋เข้าไปนะ

DDAI: ขอบคุณนะเฮีย