chapter 17

“ไม่ได้เล่น แต่เอาจริง” ตวัดไล้ปลายนิ้วบนหลังมือนุ่ม  แย้มยิ้มตรงมุมปาก ถูกตบไปหนึ่งครั้ง แลกกับหนึ่งจูบไปทั่วตัว ก็คุ้มค่าดี หรือถ้ามากกว่าตบ...ใช่เมื่อครู่ทั้งตบและทำร้ายร่างกายเขาตั้งหลายแห่ง อย่างนี้ต้องลงโทษ ว่าแต่จะทำยังไงดี ถึงจะได้สาสมกับความเก่งกล้าของเธอ

แค่เห็นนัยน์ตาพราวระยับก็รู้แล้วว่าอีกฝ่ายกำลังคิดอะไรอยู่ ซึ่งเธอถอยหนีไม่ได้ด้วยสิ เมื่อแขนแข็งแกร่งโอบรัดกายจนกระดุกกระดิกแทบไม่ได้ 

“อือ...ไม่เอานะคุณ ไม่เล่นอย่างนี้นะ มันจั๊กจี้” เบือนหน้าหนีแต่ก็ไม่พ้น จมูกโด่งกดลงบนแก้มนุ่มทำเอาหัวใจสาวกระเจิดกระเจิง ความคิดในสมองหมุนคว้างยิ่งกว่าลูกข่าง หาทางพาตัวเองให้รอดพ้นจากน้ำมือคนฉวยโอกาส คิดเพียงแค่ผู้หญิงคือเครื่องบำเรอความใคร่ เห็นถูกตาต้องใจเข้าหน่อยก็คว้าขึ้นเตียง ทว่าเธอคือสาวน้อยไร้เดียงสา เมื่อถูกมือชายหัวใจก็เต้นตึกตักรัวเร็วยิ่งกว่ากลองเพล สั่นสะท้านหนาวสลับร้อนเหมือนคนกำลังจับไข้

ไซม่อนคลอเคลียจุมพิตข้างแก้มเนียนนุ่ม สูดดมกลิ่นเนื้อกายสาวเข้าเต็มๆ ปอด “ใครว่าเล่นล่ะ เอาจริงๆ ลงโทษที่เธอทำร้ายฉัน ตั้งหลายครั้งแน่ะ” ดึงเอาชายเสื้อหลุดจากขอบกางเกง เลื่อนไล้ลูบอย่างแผ่วเบาอ่อนโยน

มธุรสสะกดรั้งอารมณ์ที่พลุ่งพล่านในเรือนกายให้สงบอย่างยากเย็น เมื่ออีกฝ่ายไม่ยอมหยุดเคลื่อนไหว แล้วยังคลึงเคล้นคล้ายหยอกเย้าแต่เอาจริง เล็บแหลมจิกลงไปบนหนังเนื้อหนา พลางเป่าพ่นลมออกจากริมฝีปากแผ่วเบา เหนื่อยหน่ายและหนักใจ

‘ไอ้ยักษ์ใหญ่หื่นสุดๆ นี่พูดอยากกว่าที่คิดแฮะ’ 

“ฉันอยากเล่นน้ำ” เอ่ยเสียงพร่า

“จะหนีหรือสาวน้อย” ถามกลับกลั้วหัวเราะลงคออย่างรู้เท่าทัน

“เปล่าสักหน่อย” อยากทำตัวเหมือนกับเด็กๆ พอไม่ได้ดังใจก็อาละวาดฟาดงวงฟาดงาลงไปนอนดิ้นบนพื้นเรียกความสนใจ แต่โตแล้วขืนทำอย่างนั้นยิ่งเป็นการยั่วยุให้ตาบ้านี่ยิ่งหื่น ปล้ำเธอเสียในเรือลำนี้จริงๆ เสี่ยงเสียตัวเร็ว

“นี่เรือคุณใช่ไหมล่ะ” หาทางอื่นให้ตัวเองไม่ตกเป็นเหยื่อถูกกินง่ายๆ

“อือ...”

“ไม่ให้เล่นน้ำ งั้นสอนขับเรือหน่อยสิ”

“ไม่...” ปฏิเสธเสียงแข็ง

“ทำไม” ถามกลับอย่างกระเง้ากระงอด แพขนตายาวงอนกะพริบปริบๆ เพื่อละลายหัวใจชายตรงหน้าให้ทำตามคำขอ ดั่งเช่นที่เธอใช้ได้ผลกับภาวัติเสมอๆ แต่...วงหน้าสวยงอง้ำ เมื่ออีกฝ่ายยิ้มใส่ตาและส่ายศีรษะแรงๆ

“เพราะอะไรถึงไม่ยอมสอน”

“เก๊าะ...”

คำพูดเลือนหายไปกลายเป็นริมฝีปากร้อนผ่าวทาบทับบนกลีบปากนุ่ม ขบเม้มจูบซับแผ่วเบาและอ่อนโยน “ไม่อยากให้ขับเรือ มันเหนื่อย ไม่อยากให้เล่นน้ำ เดี๋ยวไม่สบาย เป็นห่วงน่ะ” ยิ้มใสซื่อแต่แฝงไว้ด้วยความเจ้าเล่ห์อย่างที่ทำยังไงก็ปกปิดไว้ไม่มิด 

“ที่สำคัญต้องลงโทษที่เธอทำร้ายฉัน ด้วยการจูบ...จูบไปทั้งตัวดีไหม”  

มธุรสอ้าปากค้าง ส่ายศีรษะอย่างอ่อนอกอ่อนใจกับอีตาบ้าร่างยักษ์ ที่พยายามหาเรื่องเอาเปรียบเธอเสียจริง

ปลายนิ้วยาวร้อนผ่าวจับรั้งปลายคาง “มาจูบกันดีกว่า” 

“อี๊! เอาปากสกปรกของคุณออกไปนะตาบ้า” เบือนหน้าหนีและผลักดันใบหน้าคมคร้ามให้ถอยห่าง แต่สุดท้ายสองมือเรียวก็ถูกจับตรึงไว้เหนือศีรษะและกายบอบบางก็เอนตัวนอนลงไปบนโซฟาตัวนุ่ม โดยมีกายใหญ่ตระหง่านอยู่ด้านบน

“ปล่อยฉันนะไอ้ฝรั่งขี้นก ไอ้ฝรั่งเฮงซวย!” ก่นว่าปากสั่นระริก กลัวจนหัวใจหล่นตุ้บไปกองอยู่ปลายเท้า แต่กลัว...หัวใจและความรู้สึกของตัวเธอเอง ที่พร้อมกระโจนเข้าไปในเปลวเพลิงร้อนแรงที่พัดพาความวาบหวามสู่กายามากกว่า

การได้ใกล้ชิดคนตรงหน้า ไม่ต้องนานมากมาย เจ้าก้อนเนื้อซึ่งเต้นเป็นจังหวะเพลงแร๊บอยู่ก็พร้อมยกประเคนให้โดยไม่ทันรู้ตัวด้วยซ้ำ ไม่อยากมานั่งเสียใจในภายหลัง เมื่อสูญเสียทั้งร่างกายที่ทำยังไงก็ขัดขืนไม่ได้ เพราะหัวใจทรยศ! 

 “ไม่ปล่อยหรอก หนูเข้าปากเสือแล้วเรื่องอะไรจะปล่อยล่ะ” ไซม่อนตอบกลับเสียงทุ้มเจือหัวเราะ หน้าตาระรื่น ดวงตาเป็นประกาย นิ้วยาวลากไล้บนกลีบปากนุ่มอิ่มเต็มที่เคยรับรู้ถึงรสชาติความหวานหอมมาแล้วแผ่วเบาเหมือนผีเสื้อกำลังโบยบิน “น่า นะ honey อย่าขัดขืนสิ ยังไงระหว่างเรามันก็ต้องจบอย่างนี้อยู่แล้วนี่น่า คิดมากไปทำไม ปวดหัวเปล่าๆ”

“จบบนความสุขของคุณแต่ความทุกข์ของฉันน่ะสิ ผู้ชายเป็นยังไงกันหมด เห็นผู้หญิงหน้าตาน่ารักเป็นไม่ได้ คิดแต่จะแอ้มเขาท่าเดียว” ดึงมือออกจากการเกาะกุม นิ้วยาวเรียวจิ้มไปบนอกกว้างแรงๆ “อย่าคิดฉันจะยอมให้คุณ...!”

อุบ...เสียงหวานหายไปในลำคอ เมื่อกลีบปากอวบอิ่มถูกปิดทับอย่างรวดเร็ว จะเบือนหน้าหนีก็ไม่ได้ เพราะถูกจับตรึงปลายคางเอาไว้ เลยต้องพยายามขบเม้มริมฝีปากเข้าหากันไม่ยอมให้อีกฝ่าย สอดแทรกปลายลิ้นล่วงล้ำเข้าไปในโพรงปากนุ่มอย่างสุดความสามารถ

ไซม่อนอดหงุดหงิดไม่ได้ กับผู้หญิงคนอื่นไม่มีเลยที่เขาต้องทำอย่างนี้ ทุกคนล้วนแล้วแต่ยินยอมให้ทั้งนั้น แต่กับผู้หญิงคนนี้ เขากลับต้องล่อหลอกใช้กำลังบังคับขืนฝืนใจให้ได้มา ครั้งนี้ก็เช่นกัน แม้คนตัวเล็กจะเพลี่ยงพล้ำ แต่ก็ยังสู้ฝืนไว้ไม่ยอมให้เขานั้นทำอย่างต้องการได้ถนัดถนี่ ครั้นจะทำให้อีกฝ่ายเจ็บตัวด้วยการบีบรั้งปลายคางมันก็ดูกระไรอยู่ จึงเลือกทำวิธีการอื่นที่ดูจะได้ผลเช่นกัน

ฝ่ามือร้อนผ่าวลูบไล้ไปตามเรือนกายกลมกลึง สอดแทรกปลายนิ้วไล้เนื้อนวลนุ่มมือราวกับแพรไหมและดึงเอาชายเสื้อให้เคลื่อนสูงขึ้นทีละน้อย

“ไม่ยอมฉันจริงหรือสาวน้อย” ถามเหมือนให้โอกาสที่ความจริงปิดตายไปเรียบร้อยแล้ว ปากหนาขบกับดูดซับบนความอ่อนนุ่มอย่างแผ่วเบาและอ่อนโยน ขณะส่งมือเคลื่อนเข้าครอบครองเนินเนื้ออวบอิ่ม

หือ...เสียงครางหลุดจากลำคอแกร่ง เห็นภายนอกทรวงคู่นี้ดูเล็กกะทัดรัด แต่พอได้สัมผัสเข้าจริงๆ ถึงได้รับรู้ความนุ่มหยุ่นและเต่งตึงรับกับมือเขาที่ทำให้หลงใหลจนอยากแตะต้องทั้งมือและปาก...กลืนกินจนไม่อยากหยุด

“อื้อ...” หัวใจถึงกับแทบหยุดเต้น ศีรษะทุยเบี่ยงหนีหยุดกึก เบิกตากว้างยิ่งกว่าไข่ห่าง เผยแย้มปากอิ่มให้คนที่รอคอยโอกาสอยู่แล้วขบเคล้นอย่างถนัดถนี่ ร่ายเพลิงสวาทบาดอารมณ์ใส่อย่างไม่ยั้ง

‘ไม่นะคุณ ไม่เอา อย่าทำอย่างนี้ ฉันขอร้อง...’ แต่เสียงนั้นกลับดังอยู่เพียงแค่ในลำคอและหัวใจซึ่งเต้นรัวเร็วราวกับว่ามีใครเอาปืนกลมากระหน่ำยิงอยู่ กายอรชรสั่นสะท้านไหวตามเรียวลิ้นอุ่นชื้น ซึ่งลากไล้ไปตามกลีบความนุ่ม เปิดแยกและสอดแทรกล่วงล้ำเข้าไปภายในโพรงปาก แต่ยังไม่เท่ากับสายลมเย็นๆ พัดมาต้องกาย บอกให้รู้ว่าชายหนุ่มได้เลิกเสื้อขึ้นไปกองอยู่เหนือปทุมถันเต่งตึง แม้ยังไม่หลุดจากกายแต่ก็เผยให้ไซม่อนได้ยลความงามภายใต้กรวยผ้าลูกไม้สีหวานถนัดตา