ตอนที่ 5 ฝันร้ายที่คล้ายความจริง

ไหมพลิกตัวไปมาบนเตียงด้วยความกระสับกระส่าย ความเงียบงันหลังสายโทรศัพท์ที่ถูกตัดไปอย่างไร้เยื่อใยยังคงก้องอยู่ในหู ความคิดฟุ้งซ่านถาโถมเข้ามาในหัวเป็นระลอก เธอพยายามหาเหตุผลต่างๆ นานามาอธิบายสิ่งที่เกิดขึ้น แต่ความรู้สึกวิตกกังวลก็ยังคงกัดกินหัวใจ

ในที่สุด ความเหนื่อยล้าก็เริ่มครอบงำ ไหมค่อยๆ จมดิ่งสู่ห้วงนิทราอีกครั้ง แต่ความฝันที่ตามมากลับไม่ได้สวยงามอย่างที่หวัง เธอฝันว่าได้ไปเที่ยวในสถานที่สวยงามแห่งหนึ่งกับภพ ทั้งสองหัวเราะพูดคุยกันอย่างมีความสุข แต่แล้วในชั่วพริบตา ภพก็ค่อยๆ เลือนหายไปจากสายตาของเธอ ราวกับละอองหมอกที่จางหายไปกับแสงอาทิตย์

"ภพ! ภพคะ!" ไหมร้องเรียกชื่อเขาด้วยความตื่นตระหนก พยายามมองหาคนรักในฝูงชนที่เริ่มเบาบางลง เธอวิ่งวุ่นไปทั่ว พยายามคว้าจับใครสักคนเพื่อขอความช่วยเหลือ แต่ราวกับว่าเธอเป็นเพียงวิญญาณที่ไร้ตัวตน ไม่มีใครมองเห็น ไม่มีใครได้ยินเสียงของเธอ

"ช่วยด้วยค่ะ! ใครก็ได้ช่วยฉันด้วย!" ไหมตะโกนสุดเสียง น้ำตาเริ่มไหลอาบแก้มด้วยความหวาดกลัวและความโดดเดี่ยว บรรยากาศรอบตัวค่อยๆ เปลี่ยนไป ท้องฟ้าที่เคยสดใสกลับกลายเป็นสีเทาทะมึน เมฆดำทะมินเริ่มก่อตัวปกคลุมไปทั่ว ราวกับพายุร้ายกำลังจะพัดกระหน่ำ

ความรู้สึกอึดอัดและหนักอึ้งถาโถมเข้าใส่ไหมจนแทบหายใจไม่ออก เธอทรุดตัวลงกับพื้น ปล่อยให้น้ำตาไหลรินออกมาอย่างไม่อาจควบคุมได้ ความเหงาและความสิ้นหวังกัดกินหัวใจของเธออย่างแสนสาหัส... เธอไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น และไม่มีใครที่เธอสามารถขอความช่วยเหลือได้เลย...

ในห้วงฝันอันมืดมิดและน่าสะพรึงกลัวนั้นเอง สายตาที่พร่าเลือนไปด้วยหยาดน้ำตาของไหมก็พลันจับจ้องไปยังร่างที่คุ้นเคย... หญิงท้องแก่ที่เคยปรากฏในฝันร้ายก่อนหน้านี้ เธอกำลังค่อยๆ คืบคลานเข้ามาหาไหมอย่างเชื่องช้า แต่ทว่าแฝงไว้ด้วยความน่าสะพรึงกลัวอย่างถึงที่สุด

ไหมพยายามถอยหนี แต่ร่างกายของเธอกลับหนักอึ้งราวกับถูกตรึงไว้กับพื้นดิน เธอไม่สามารถขยับเขยื้อนไปไหนได้เลย ได้แต่เบิกตากว้างด้วยความหวาดผวา มองดูร่างที่ค่อยๆ ใกล้เข้ามาทุกที

เสียงกรีดร้องแหลมแสบแก้วหูดังสนั่นก้องกังวานไปทั่วบริเวณ ราวกับมีใครมากรีดร้องอยู่ข้างหูของเธอ เลือดสีแดงสดจากร่างของผีท้องแก่กระเด็นกระเซ็นมาโดนใบหน้าของไหม เลอะเทอะเปรอะเปื้อนไปหมด กลิ่นคาวคลุ้งรุนแรงจนเธอรู้สึกคลื่นไส้

ยิ่งไหมพยายามดิ้นรนขัดขืนมากเท่าไหร่ ร่างกายของเธอก็ยิ่งขยับไม่ได้ ราวกับถูกพันธนาการด้วยพลังลึกลับ ผีท้องแก่ตนนั้นยิ่งโน้มใบหน้าอันน่าสยดสยองเข้ามาใกล้เธอมากขึ้น ดวงตาที่แดงก่ำจ้องมองมาที่เธออย่างอาฆาตมาดร้าย

รอยยิ้มที่บิดเบี้ยวเผยให้เห็นฟันซี่แหลมคมราวกับสัตว์ร้าย... ความหวาดกลัวแทรกซึมเข้าไปในทุกอณูของจิตใจไหม เธอรู้สึกราวกับกำลังจะถูกกลืนกินเข้าไปในความมืดมิดอันไร้ที่สิ้นสุดนี้...

"มึงต้องตาย... โทษฐานแย่งผัวชาวบ้าน..." เสียงแหบพร่าของผีท้องแก่กระซิบข้างหูไหมซ้ำไปซ้ำมา ราวกับเป็นมนต์สะกดที่น่าสะพรึงกลัว ก่อนที่เท้าเย็นเฉียบจะถีบเข้าที่อกของไหมอย่างแรง จนร่างของเธอกระเด็นหงายหลังกระแทกพื้นอย่างจัง ความเจ็บปวดแล่นริ้วไปทั่วแผ่นหลังจนจุกเสียด

ผีร้ายตนนั้นไม่ปล่อยให้ไหมได้พักหายใจ มันตามขึ้นมาคร่อมร่างของเธอ แล้วใช้เท้าเหยียบลงบนหน้าอกอย่างหนักหน่วง ลมหายใจของไหมติดขัด ราวกับมีอะไรมากดทับจนปอดแทบแตก หัวใจเต้นระรัวด้วยความทรมาน

"ฉันไม่เคยแย่งแฟนใคร... ฉันไม่เคย..." ไหมพยายามเปล่งเสียงออกมาอย่างยากลำบาก น้ำตาไหลอาบแก้มด้วยความเจ็บปวดและความอยุติธรรม

พูดยังไม่ทันจบ ผีท้องแก่ตนนั้นก็ปรากฏร่างแยกออกมาอีกร่างหนึ่ง ร่างใหม่นั้นใช้เท้าเหยียบลงบนปากของไหมอย่างโหดเหี้ยม จนเธอไม่สามารถเปล่งเสียงใดๆ ออกมาได้อีกต่อไป ไหมพยายามสวดมนต์ภาวนาในใจ แต่คำศักดิ์สิทธิ์กลับติดอยู่ในลำคอ ไม่สามารถเล็ดลอดออกมาได้เลย

สติสัมปชัญญะของไหมเริ่มเลือนราง ความหวาดกลัวเข้าครอบงำจิตใจจนแทบคลั่ง แม้จะรู้ว่ามันเป็นเพียงแค่ความฝัน แต่ความรู้สึกเจ็บปวดและทรมานนั้นกลับสมจริงจนเกินทน ในนาทีที่ความมืดมิดกำลังจะกลืนกินเธอเข้าไปทั้งตัว ไหมก็สะดุ้งตื่นขึ้นจากฝันร้ายด้วยความผวา

เหงื่อไหลท่วมตัว หัวใจเต้นเร็วและแรงจนเจ็บหน้าอก ลมหายใจหอบถี่ราวกับเพิ่งวิ่งหนีอะไรมาสุดชีวิต... ความน่ากลัวของฝันร้ายยังคงตามหลอกหลอนเธอ แม้จะลืมตาตื่นขึ้นมาแล้วก็ตาม...

ไหมลืมตาโพลงด้วยความตื่นตระหนก หัวใจยังคงเต้นระรัวราวกับกลองศึก ความหวาดกลัวยังคงเกาะกุมจิตใจเธอไว้แน่น เธอหอบหายใจถี่ๆ ราวกับเพิ่งวิ่งหนีอะไรมาสุดชีวิต หน้าอกรู้สึกแน่นจนเจ็บแปลบไปหมด

ทันใดนั้นเอง ไหมก็สังเกตเห็นความผิดปกติภายในห้อง ไฟเพดานกระพริบถี่ๆ อย่างไม่มีสาเหตุ สร้างเงาที่เคลื่อนไหวไปมาอย่างน่าขนลุก และสิ่งที่ทำให้เธอขนลุกซู่ไปทั้งตัวคือกลิ่นเหม็นสาบที่คละคลุ้งอยู่ทั่วห้อง กลิ่นเดียวกับที่เธอได้กลิ่นในฝันร้าย มันรุนแรงจนเธอรู้สึกคลื่นไส้

ความหวาดกลัวถาโถมเข้าใส่ไหมอย่างรุนแรง เธอไม่เคยรู้สึกน่ากลัวขนาดนี้มาก่อน เธอรีบคว้าโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่ข้างเตียงมากดโทรหาภพด้วยมือที่สั่นเทา แต่โทรศัพท์ดังอยู่หลายครั้งก็ไม่มีใครรับสาย ความกังวลในใจยิ่งทวีคูณขึ้น เธอพยายามโทรซ้ำอีกสองสามครั้ง แต่ก็ยังคงไร้การตอบรับ

น้ำตาเริ่มคลอเบ้าด้วยความหวาดกลัวและโดดเดี่ยว เธอไม่รู้จะหันหน้าไปพึ่งใคร ในที่สุด ไหมก็ตัดสินใจโทรหาเพื่อนสนิท แพรคือคนที่เธอไว้ใจและคิดถึงเป็นคนแรกในยามที่หวาดกลัวเช่นนี้

"แพร... แพร ฉันกลัว..." เสียงของไหมสั่นเครืออย่างควบคุมไม่ได้เมื่อแพรรับสาย

"ไหม! เป็นอะไรไป ทำไมเสียงแกเป็นแบบนั้น!" แพรตกใจเมื่อได้ยินน้ำเสียงของเพื่อน

"ฉัน... ฉันฝันร้าย... แล้วในห้อง... ในห้องมีกลิ่นเหม็นแปลกๆ ไฟก็กระพริบ... ฉันโทรหาภพแล้วเขาไม่รับสาย..." ไหมพูดตะกุกตะกัก น้ำตาไหลอาบแก้ม

"ใจเย็นๆ นะไหม อยู่ตรงนั้นแหละ อย่าเพิ่งไปไหน ฉันจะรีบไปหาแกเดี๋ยวนี้ รอฉันนะ" แพรปลอบใจเพื่อนด้วยน้ำเสียงร้อนรน ก่อนจะรีบวางสายไป

ไหมกอดตัวเองแน่น นั่งรอเพื่อนด้วยความหวาดผวา มองไปรอบๆ ห้องด้วยความหวาดระแวง แสงไฟที่กระพริบถี่ๆ และกลิ่นเหม็นสาบที่ยังคงลอยวนเวียนอยู่ ทำให้เธอรู้สึกเหมือนกำลังถูกจ้องมองจากเงามืด... เธอภาวนาให้แพรมาถึงเร็วๆ เพราะตอนนี้เธอรู้สึกเหมือนกำลังจะทนไม่ไหวแล้ว...

เวลาผ่านไปเกือบครึ่งชั่วโมงที่แสนยาวนานสำหรับไหม ในที่สุดเธอก็ได้ยินเสียงเคาะประตูห้องเบาๆ หัวใจที่เต้นระรัวด้วยความหวาดกลัวของไหมก็เหมือนจะเต้นแรงขึ้นไปอีก เธอรีบวิ่งไปเปิดประตูอย่างรวดเร็ว ทันทีที่เห็นหน้าแพร ไหมก็โผเข้ากอดเพื่อนสนิทแน่น ปล่อยโฮออกมาด้วยความหวาดกลัวและความรู้สึกปลอดภัยที่ถาโถมเข้ามาพร้อมๆ กัน

"ขวัญเอ๋ยขวัญมา... แค่ฝันร้ายนะแก เดี๋ยวพรุ่งนี้เช้าเราไปใส่บาตรด้วยกันนะ จะได้สบายใจขึ้น" แพรลูบหลังไหมเบาๆ พลางปลอบประโลมด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

"แกอยู่กับฉันนะแพร... ฉันกลัว..." ไหมซบหน้าลงบนไหล่ของเพื่อน น้ำตายังคงไหลอาบแก้มไม่หยุด

"อืม ฉันจะอยู่เป็นเพื่อนแกเองไหม ไม่ต้องร้องนะ ใจเย็นๆ" แพรตบหลังไหมเบาๆ เป็นการปลอบใจ เธอรู้สึกสงสารเพื่อนจับใจ ไม่รู้ว่าฝันร้ายอะไรถึงทำให้ไหมหวาดกลัวได้ถึงขนาดนี้ ปกติไหมไม่ใช่คนขี้กลัว

แต่สภาพที่เธอเห็นในวันนี้มันแตกต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง ใบหน้าซีดเผือด ดวงตากลมโตเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก และร่างกายที่สั่นเทาอย่างเห็นได้ชัด... แพรได้แต่หวังว่าพรุ่งนี้เช้าการไปทำบุญจะช่วยให้จิตใจของไหมสงบลงได้บ้าง...

#มนต์ดำร่ายรักเสน่หา

เขาว่ากันว่าความฝันคืนโลกอีกใบหนึ่ง โลกใบนั้นมันมีอยู่จริงบนโลกใบนี้...หากหลับตาแล้วเหมือนเราได้ไปอีกสถานที่หนึ่งได้โปรดเข้าใจว่ามันคือโลกคู่ขนาน.....ที่มีอยู่จริง

มาอ่านกันจ้า

ในฝันยังขนาดนี้ถ้าเจอของจริงจะขนสดไหน555 น่ากลัวสุดๆ

ทุกคนพระเอกออกช้าหน่อยนะคะ เขาเล่นตัวอยู่อิๆ