หน้าหลัก / โรแมนติก / มนต์ดำร่ายรักเสน่หา / ตอนที่ 5 ฝันร้ายที่คล้ายความจริง

แชร์

ตอนที่ 5 ฝันร้ายที่คล้ายความจริง

ผู้เขียน: Charuda Singsathon
last update วันที่เผยแพร่: 2025-12-22 17:03:39

ไหมพลิกตัวไปมาบนเตียงด้วยความกระสับกระส่าย ความเงียบงันหลังสายโทรศัพท์ที่ถูกตัดไปอย่างไร้เยื่อใยยังคงก้องอยู่ในหู ความคิดฟุ้งซ่านถาโถมเข้ามาในหัวเป็นระลอก เธอพยายามหาเหตุผลต่างๆ นานามาอธิบายสิ่งที่เกิดขึ้น แต่ความรู้สึกวิตกกังวลก็ยังคงกัดกินหัวใจ

ในที่สุด ความเหนื่อยล้าก็เริ่มครอบงำ ไหมค่อยๆ จมดิ่งสู่ห้วงนิทราอีกครั้ง แต่ความฝันที่ตามมากลับไม่ได้สวยงามอย่างที่หวัง เธอฝันว่าได้ไปเที่ยวในสถานที่สวยงามแห่งหนึ่งกับภพ ทั้งสองหัวเราะพูดคุยกันอย่างมีความสุข แต่แล้วในชั่วพริบตา ภพก็ค่อยๆ เลือนหายไปจากสายตาของเธอ ราวกับละอองหมอกที่จางหายไปกับแสงอาทิตย์

"ภพ! ภพคะ!" ไหมร้องเรียกชื่อเขาด้วยความตื่นตระหนก พยายามมองหาคนรักในฝูงชนที่เริ่มเบาบางลง เธอวิ่งวุ่นไปทั่ว พยายามคว้าจับใครสักคนเพื่อขอความช่วยเหลือ แต่ราวกับว่าเธอเป็นเพียงวิญญาณที่ไร้ตัวตน ไม่มีใครมองเห็น ไม่มีใครได้ยินเสียงของเธอ

"ช่วยด้วยค่ะ! ใครก็ได้ช่วยฉันด้วย!" ไหมตะโกนสุดเสียง น้ำตาเริ่มไหลอาบแก้มด้วยความหวาดกลัวและความโดดเดี่ยว บรรยากาศรอบตัวค่อยๆ เปลี่ยนไป ท้องฟ้าที่เคยสดใสกลับกลายเป็นสีเทาทะมึน เมฆดำทะมินเริ่มก่อตัวปกคลุมไปทั่ว ราวกับพายุร้ายกำลังจะพัดกระหน่ำ

ความรู้สึกอึดอัดและหนักอึ้งถาโถมเข้าใส่ไหมจนแทบหายใจไม่ออก เธอทรุดตัวลงกับพื้น ปล่อยให้น้ำตาไหลรินออกมาอย่างไม่อาจควบคุมได้ ความเหงาและความสิ้นหวังกัดกินหัวใจของเธออย่างแสนสาหัส... เธอไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น และไม่มีใครที่เธอสามารถขอความช่วยเหลือได้เลย...

ในห้วงฝันอันมืดมิดและน่าสะพรึงกลัวนั้นเอง สายตาที่พร่าเลือนไปด้วยหยาดน้ำตาของไหมก็พลันจับจ้องไปยังร่างที่คุ้นเคย... หญิงท้องแก่ที่เคยปรากฏในฝันร้ายก่อนหน้านี้ เธอกำลังค่อยๆ คืบคลานเข้ามาหาไหมอย่างเชื่องช้า แต่ทว่าแฝงไว้ด้วยความน่าสะพรึงกลัวอย่างถึงที่สุด

ไหมพยายามถอยหนี แต่ร่างกายของเธอกลับหนักอึ้งราวกับถูกตรึงไว้กับพื้นดิน เธอไม่สามารถขยับเขยื้อนไปไหนได้เลย ได้แต่เบิกตากว้างด้วยความหวาดผวา มองดูร่างที่ค่อยๆ ใกล้เข้ามาทุกที

เสียงกรีดร้องแหลมแสบแก้วหูดังสนั่นก้องกังวานไปทั่วบริเวณ ราวกับมีใครมากรีดร้องอยู่ข้างหูของเธอ เลือดสีแดงสดจากร่างของผีท้องแก่กระเด็นกระเซ็นมาโดนใบหน้าของไหม เลอะเทอะเปรอะเปื้อนไปหมด กลิ่นคาวคลุ้งรุนแรงจนเธอรู้สึกคลื่นไส้

ยิ่งไหมพยายามดิ้นรนขัดขืนมากเท่าไหร่ ร่างกายของเธอก็ยิ่งขยับไม่ได้ ราวกับถูกพันธนาการด้วยพลังลึกลับ ผีท้องแก่ตนนั้นยิ่งโน้มใบหน้าอันน่าสยดสยองเข้ามาใกล้เธอมากขึ้น ดวงตาที่แดงก่ำจ้องมองมาที่เธออย่างอาฆาตมาดร้าย

รอยยิ้มที่บิดเบี้ยวเผยให้เห็นฟันซี่แหลมคมราวกับสัตว์ร้าย... ความหวาดกลัวแทรกซึมเข้าไปในทุกอณูของจิตใจไหม เธอรู้สึกราวกับกำลังจะถูกกลืนกินเข้าไปในความมืดมิดอันไร้ที่สิ้นสุดนี้...

"มึงต้องตาย... โทษฐานแย่งผัวชาวบ้าน..." เสียงแหบพร่าของผีท้องแก่กระซิบข้างหูไหมซ้ำไปซ้ำมา ราวกับเป็นมนต์สะกดที่น่าสะพรึงกลัว ก่อนที่เท้าเย็นเฉียบจะถีบเข้าที่อกของไหมอย่างแรง จนร่างของเธอกระเด็นหงายหลังกระแทกพื้นอย่างจัง ความเจ็บปวดแล่นริ้วไปทั่วแผ่นหลังจนจุกเสียด

ผีร้ายตนนั้นไม่ปล่อยให้ไหมได้พักหายใจ มันตามขึ้นมาคร่อมร่างของเธอ แล้วใช้เท้าเหยียบลงบนหน้าอกอย่างหนักหน่วง ลมหายใจของไหมติดขัด ราวกับมีอะไรมากดทับจนปอดแทบแตก หัวใจเต้นระรัวด้วยความทรมาน

"ฉันไม่เคยแย่งแฟนใคร... ฉันไม่เคย..." ไหมพยายามเปล่งเสียงออกมาอย่างยากลำบาก น้ำตาไหลอาบแก้มด้วยความเจ็บปวดและความอยุติธรรม

พูดยังไม่ทันจบ ผีท้องแก่ตนนั้นก็ปรากฏร่างแยกออกมาอีกร่างหนึ่ง ร่างใหม่นั้นใช้เท้าเหยียบลงบนปากของไหมอย่างโหดเหี้ยม จนเธอไม่สามารถเปล่งเสียงใดๆ ออกมาได้อีกต่อไป ไหมพยายามสวดมนต์ภาวนาในใจ แต่คำศักดิ์สิทธิ์กลับติดอยู่ในลำคอ ไม่สามารถเล็ดลอดออกมาได้เลย

สติสัมปชัญญะของไหมเริ่มเลือนราง ความหวาดกลัวเข้าครอบงำจิตใจจนแทบคลั่ง แม้จะรู้ว่ามันเป็นเพียงแค่ความฝัน แต่ความรู้สึกเจ็บปวดและทรมานนั้นกลับสมจริงจนเกินทน ในนาทีที่ความมืดมิดกำลังจะกลืนกินเธอเข้าไปทั้งตัว ไหมก็สะดุ้งตื่นขึ้นจากฝันร้ายด้วยความผวา

เหงื่อไหลท่วมตัว หัวใจเต้นเร็วและแรงจนเจ็บหน้าอก ลมหายใจหอบถี่ราวกับเพิ่งวิ่งหนีอะไรมาสุดชีวิต... ความน่ากลัวของฝันร้ายยังคงตามหลอกหลอนเธอ แม้จะลืมตาตื่นขึ้นมาแล้วก็ตาม...

ไหมลืมตาโพลงด้วยความตื่นตระหนก หัวใจยังคงเต้นระรัวราวกับกลองศึก ความหวาดกลัวยังคงเกาะกุมจิตใจเธอไว้แน่น เธอหอบหายใจถี่ๆ ราวกับเพิ่งวิ่งหนีอะไรมาสุดชีวิต หน้าอกรู้สึกแน่นจนเจ็บแปลบไปหมด

ทันใดนั้นเอง ไหมก็สังเกตเห็นความผิดปกติภายในห้อง ไฟเพดานกระพริบถี่ๆ อย่างไม่มีสาเหตุ สร้างเงาที่เคลื่อนไหวไปมาอย่างน่าขนลุก และสิ่งที่ทำให้เธอขนลุกซู่ไปทั้งตัวคือกลิ่นเหม็นสาบที่คละคลุ้งอยู่ทั่วห้อง กลิ่นเดียวกับที่เธอได้กลิ่นในฝันร้าย มันรุนแรงจนเธอรู้สึกคลื่นไส้

ความหวาดกลัวถาโถมเข้าใส่ไหมอย่างรุนแรง เธอไม่เคยรู้สึกน่ากลัวขนาดนี้มาก่อน เธอรีบคว้าโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่ข้างเตียงมากดโทรหาภพด้วยมือที่สั่นเทา แต่โทรศัพท์ดังอยู่หลายครั้งก็ไม่มีใครรับสาย ความกังวลในใจยิ่งทวีคูณขึ้น เธอพยายามโทรซ้ำอีกสองสามครั้ง แต่ก็ยังคงไร้การตอบรับ

น้ำตาเริ่มคลอเบ้าด้วยความหวาดกลัวและโดดเดี่ยว เธอไม่รู้จะหันหน้าไปพึ่งใคร ในที่สุด ไหมก็ตัดสินใจโทรหาเพื่อนสนิท แพรคือคนที่เธอไว้ใจและคิดถึงเป็นคนแรกในยามที่หวาดกลัวเช่นนี้

"แพร... แพร ฉันกลัว..." เสียงของไหมสั่นเครืออย่างควบคุมไม่ได้เมื่อแพรรับสาย

"ไหม! เป็นอะไรไป ทำไมเสียงแกเป็นแบบนั้น!" แพรตกใจเมื่อได้ยินน้ำเสียงของเพื่อน

"ฉัน... ฉันฝันร้าย... แล้วในห้อง... ในห้องมีกลิ่นเหม็นแปลกๆ ไฟก็กระพริบ... ฉันโทรหาภพแล้วเขาไม่รับสาย..." ไหมพูดตะกุกตะกัก น้ำตาไหลอาบแก้ม

"ใจเย็นๆ นะไหม อยู่ตรงนั้นแหละ อย่าเพิ่งไปไหน ฉันจะรีบไปหาแกเดี๋ยวนี้ รอฉันนะ" แพรปลอบใจเพื่อนด้วยน้ำเสียงร้อนรน ก่อนจะรีบวางสายไป

ไหมกอดตัวเองแน่น นั่งรอเพื่อนด้วยความหวาดผวา มองไปรอบๆ ห้องด้วยความหวาดระแวง แสงไฟที่กระพริบถี่ๆ และกลิ่นเหม็นสาบที่ยังคงลอยวนเวียนอยู่ ทำให้เธอรู้สึกเหมือนกำลังถูกจ้องมองจากเงามืด... เธอภาวนาให้แพรมาถึงเร็วๆ เพราะตอนนี้เธอรู้สึกเหมือนกำลังจะทนไม่ไหวแล้ว...

เวลาผ่านไปเกือบครึ่งชั่วโมงที่แสนยาวนานสำหรับไหม ในที่สุดเธอก็ได้ยินเสียงเคาะประตูห้องเบาๆ หัวใจที่เต้นระรัวด้วยความหวาดกลัวของไหมก็เหมือนจะเต้นแรงขึ้นไปอีก เธอรีบวิ่งไปเปิดประตูอย่างรวดเร็ว ทันทีที่เห็นหน้าแพร ไหมก็โผเข้ากอดเพื่อนสนิทแน่น ปล่อยโฮออกมาด้วยความหวาดกลัวและความรู้สึกปลอดภัยที่ถาโถมเข้ามาพร้อมๆ กัน

"ขวัญเอ๋ยขวัญมา... แค่ฝันร้ายนะแก เดี๋ยวพรุ่งนี้เช้าเราไปใส่บาตรด้วยกันนะ จะได้สบายใจขึ้น" แพรลูบหลังไหมเบาๆ พลางปลอบประโลมด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

"แกอยู่กับฉันนะแพร... ฉันกลัว..." ไหมซบหน้าลงบนไหล่ของเพื่อน น้ำตายังคงไหลอาบแก้มไม่หยุด

"อืม ฉันจะอยู่เป็นเพื่อนแกเองไหม ไม่ต้องร้องนะ ใจเย็นๆ" แพรตบหลังไหมเบาๆ เป็นการปลอบใจ เธอรู้สึกสงสารเพื่อนจับใจ ไม่รู้ว่าฝันร้ายอะไรถึงทำให้ไหมหวาดกลัวได้ถึงขนาดนี้ ปกติไหมไม่ใช่คนขี้กลัว

แต่สภาพที่เธอเห็นในวันนี้มันแตกต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง ใบหน้าซีดเผือด ดวงตากลมโตเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก และร่างกายที่สั่นเทาอย่างเห็นได้ชัด... แพรได้แต่หวังว่าพรุ่งนี้เช้าการไปทำบุญจะช่วยให้จิตใจของไหมสงบลงได้บ้าง...

#มนต์ดำร่ายรักเสน่หา

เขาว่ากันว่าความฝันคืนโลกอีกใบหนึ่ง โลกใบนั้นมันมีอยู่จริงบนโลกใบนี้...หากหลับตาแล้วเหมือนเราได้ไปอีกสถานที่หนึ่งได้โปรดเข้าใจว่ามันคือโลกคู่ขนาน.....ที่มีอยู่จริง

มาอ่านกันจ้า

ในฝันยังขนาดนี้ถ้าเจอของจริงจะขนสดไหน555 น่ากลัวสุดๆ

ทุกคนพระเอกออกช้าหน่อยนะคะ เขาเล่นตัวอยู่อิๆ

อ่านหนังสือเล่มนี้ต่อได้ฟรี
สแกนรหัสเพื่อดาวน์โหลดแอป

บทล่าสุด

  • มนต์ดำร่ายรักเสน่หา   ตอนที่ 57 กาลเวลาผันผ่าน

    “ลูกสาวของแม่!” ไหม น้ำตาไหลอาบแก้มด้วยความตื้นตันใจอย่างล้นพ้น ‘แพร... ใช่แกใช่ไหม... ขอบใจนะ... ขอบใจที่กลับมาอยู่ด้วยกันอีก...’ ไหมคิดในใจอย่างซาบซึ้งใจที่สุด ไหม และ ขุนศึก ตั้งชื่อให้ลูกสาวคนนี้ว่า น้องแพร เด็กน้อยเป็นเด็กเลี้ยงง่าย ไม่กวนแม่เลยแม้แต่น้อย ทั้งสองรักลูกสาวคนนี้มากที่สุดในชีวิต พวกเขาต่างใช้ชีวิตด้วยความสงบสุขในทุกวัน ในหมู่บ้านก็มีแต่เรื่องดีๆ ชาวบ้านต่างอยู่กันอย่างมีความสุข ไม่มีความวุ่นวายหรือเรื่องร้ายจากสิ่งลี้ลับมากล้ำกรายอีกต่อไปแล้ว เผลอแป๊บเดียว น้องแพรน้อย ก็อายุย่างเข้า สามขวบ แล้ว เด็กน้อยเติบโตอย่างน่ารัก เฉลียวฉลาด และติดแม่มาก “กินอีกคำนะคะคนเก่ง” ไหมป้อนข้าวลูกสาวอย่างอ่อนโยน เด็กน้อยพยักหน้าให้แม่ด้วยความเข้าใจ “เอาอีกคะ... คูแม่” เสียงน้อยๆ ที่พูดไม่ชัดนั้นช่างน่าเอ็นดูยิ่งนัก ขุนศึก เดินเข้ามาพร้อมถุงผลไม้เต็มมือ “ทำอะไรกันจ๊ะ... สองคนแม่ลูก”ขุนศึกเอ่ยถามเมื่อมาถึง “พอดีเมื่อเช้าลุงกำนันแกให้พี่ไปทำพิธีขึ้นบ้านใหม่... ดูสิแกฝากผลไม้มาให้น้องแพรเยอะแยะเลย” ขุนศึกยื่นถุงให้ภรรยา “โห... เยอะขนาดนั้นอย่าลืมไปแบ่งให้ชาติกับแหลมกินด้วยนะพี่”

  • มนต์ดำร่ายรักเสน่หา   ตอนที่ 56 วิวาห์รัก

    ในที่สุด... วันที่ ไหม และ ขุนศึก รอคอยก็มาถึง วันที่พวกเขาจะได้สวมมงคลสมรส เคียงคู่กันอย่างสมบูรณ์แบบ งานแต่งงานจัดขึ้นแบบ บ้านๆ ตามประเพณีภาคอีสาน อย่างอบอุ่นและเป็นกันเอง ณ ลานบ้านของขุนศึกที่ถูกตกแต่งด้วยผ้าขาวม้าหลากสีและดอกไม้พื้นบ้านบรรยากาศเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะจากญาติพี่น้องและชาวบ้านทุกครัวเรือนที่มาร่วมงาน ทุกคนต่างยิ้มแย้มและสนุกสนานไปกับเสียงดนตรีหมอลำและพิธีสู่ขวัญผูกแขนราวกับเป็นงานรวมญาติครั้งใหญ่ที่สุดในรอบปี หมอก พี่ชายคนเดียวที่เหลืออยู่ ก็เดินทางจากต่างประเทศเพื่อมาร่วมงานแต่งของน้องสาวด้วยสีหน้าเปี่ยมด้วยความปิติยินดีที่สุด แม้จะยังคงมีความโศกเศร้าจากการสูญเสียครั้งใหญ่ แต่การเห็นน้องสาวกลับมายืนหยัดได้อย่างเข้มแข็งและมีความรักที่ดี ก็ทำให้เขาสบายใจ หมอกเดินเข้ามาโอบกอดน้องสาวแน่นพลางกระซิบเบาๆ “มีความสุขมากๆ นะไหม” “ค่ะ... พี่หมอก” ไหมตอบด้วยน้ำเสียงสั่นเครือจากความตื้นตัน จากนั้น หมอก ก็หันไปหา ขุนศึก ที่ยืนอยู่ข้างๆ “พ่อครู... ฝากด้วยนะครับ” น้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยความเชื่อมั่นและไว้วางใจอย่างที่สุด ขุนศึก รับคำอย่างหนักแน่น “ครับผม... ผมจะดูแลไหมตลอดไป”

  • มนต์ดำร่ายรักเสน่หา   ตอนที่ 55 การตื่นสู่ความจริง

    สุดท้าย... ในฝันอันน่าสะพรึงกลัว ไหม ก็โดนกระทำย่ำยีเฉกเช่นเดียวกับที่ ปานขวัญ เคยถูกกระทำในอดีตชาติ! ความเจ็บปวดทรมานแสนสาหัสของปานขวัญเป็นเช่นนี้เองสินะ! ไหมสะดุ้งตื่นขึ้นมา เหงื่อท่วมตัวและหายใจหอบแรง แม้เป็นแค่ความฝันเธอยังเจ็บปวดและหวาดกลัวขนาดนี้ ไหมร้องไห้สะอื้นคนเดียวอย่างหนักอยู่ในความมืด แม้เธอต้องชดใช้ในสิ่งที่ทำมาทุกภพทุกชาติแล้ว แต่ความทรมานที่เธอเพิ่งสัมผัสได้ในความฝันนั้น คงเทียบไม่ได้กับสิ่งที่ปานขวัญต้องเผชิญจริงๆ เลย... ความสำนึกผิดกัดกินหัวใจเธออย่างรุนแรง 2 ปี ผ่านไป... ไหม ยังคงปฏิบัติธรรมอยู่ที่วัดป่าอย่างต่อเนื่อง จนในที่สุด จิตใจของเธอก็กลับมาแข็งแรงขึ้น เธอรู้สึกปลงกับชีวิตมากขึ้นเยอะ และเข้าใจในสัจธรรมของโลก ยังไงเสียคนเราหากยังไม่ตาย ก็ต้องดำเนินชีวิตต่อไป ไม่ว่าจะต้องเผชิญกับเรื่องราวใดๆ ก็ตาม ตอนนี้ถึงเวลาแล้วที่เธอจะกลับไปใช้ชีวิตทางโลกอย่างเข้มแข็ง ไหม ออกจากวัดป่าแล้วและกลับมาใช้ชีวิตในบ้านของ ขุนศึก อีกครั้ง เธอไม่ได้หนีหายไปไหน และยังคงมี ขุนศึก อยู่เคียงข้างตามคำสัญญา ทุกอย่างดำเนินต่อไปอย่างเรียบง่ายในบรรยากาศที่สงบสุขหลังพ้นวิกฤต “เป็นจั่งใด

  • มนต์ดำร่ายรักเสน่หา   ตอนที่ 54 ส่วนบุญที่ไม่ปรารถนา

    แม้ว่า ไหม จะตั้งใจสวดมนต์แผ่เมตตาเพื่อส่งส่วนบุญไปถึงดวงวิญญาณต่างๆ แต่ก็มีดวงวิญญาณหนึ่งที่ได้รับผลบุญนั้นอย่างเต็มเปี่ยม ทว่ากลับปฏิเสธอย่างสิ้นเชิง! “กูไม่ต้องการส่วนบุญจากมึง! ฮือๆ ... กูไม่ต้องการ!” เสียงร้องไห้ปานจะขาดใจของ ปานขวัญ ดังก้องอยู่ในมิติแห่งความว่างเปล่า ใน กระบอกไม้ไผ่อาคม นั้นกว้างใหญ่มากเกินกว่าจินตนาการได้ มองไปทางไหนก็ดูเวิ้งว้างไปหมด วิญญาณของปานขวัญนั่งกอดเข่า ร้องไห้และสาปแช่งซ้ำๆ อยู่ทุกวินาที! เธอไม่ต้องการสิ่งใดนอกจาก การแก้แค้น เธอปรารถนาให้ไหมโดนคนรุมทำร้ายร่างกายและจิตใจก่อนจะสิ้นใจตายเหมือนที่เธอเคยเจอ! ทว่า... ไหมก็คงมีบุญเก่าบุญก่อนหนุนนำอยู่ แม้จะชดใช้กรรมในทุกชาติที่ผ่านมา แต่ก็ยังไม่ทรมานแสนสาหัสเท่าปานขวัญ นั่นยิ่งทำให้ความแค้นของเธอเพิ่มทวีคูณ! ไหม บวชมาได้สักระยะหนึ่งแล้ว เธอเริ่มชินกับการได้เห็นและได้ยินวิญญาณที่มาขอส่วนบุญอยู่ทุกวัน การได้นุ่งขาวห่มขาวและอยู่ในสถานที่ที่สงบเช่นวัดป่า ทำให้จิตใจที่บอบช้ำของเธอค่อยๆ ถูกเยียวยาทีละน้อย... ความสงบเริ่มก่อตัวขึ้นในห้วงลึกของหัวใจ ในช่วงกลางวัน ขุนศึก ก็จะมาเยี่ยมเยือนที่วัดป่าอยู่ทุกวัน หาก

  • มนต์ดำร่ายรักเสน่หา   ตอนที่ 53 บอกรักเพื่อลา

    ขุนศึก นั่งคุยกับ ปู่โส ผู้เป็นที่เคารพรัก ในขณะที่ท่านกำลังเช็ดพระพุทธรูปบนบ้าน ซึ่งเป็นสถานที่ที่ใช้ทำพิธีต่างๆ ร่วมกับขุนศึก ปู่โสจากบ้านไปอยู่ทิเบตนานพอควร แต่ท่านก็รู้ดีว่าในช่วงที่ท่านไม่อยู่ หลานชายอย่างขุนศึกทำหน้าที่ได้ดี ช่วยดูแลชาวบ้านยามที่ต้องเผชิญกับสิ่งที่มองไม่เห็น ท่านรู้สึกภูมิใจในตัวหลานคนนี้มาก “ปู่ฮู้ได้จั่งใด๋ว่าเกิดเรื่องที่บ้านผักตบ” ขุนศึกเอ่ยถามด้วยความสงสัย “ภาพนิมิต บอกเหตุการณ์ทุกอย่างเลยถือโอกาสมาเยี่ยมเยือนบ้านนำ” ปู่โสตอบด้วยรอยยิ้มที่เปี่ยมเมตตา “แต่เดี๋ยวปู่กะต้องไป” “อ้าว... คือว่าแนวนั้นล่ะปู่! กลับมาอยู่บ้านเฮาได้แล้ว ปู่อายุหลายแล้วเด้” ขุนศึกรู้สึกใจหายและเป็นห่วง ปู่โสส่ายหน้า เบาๆ “มึงอยู่ได้แล้ว... สามารถดูแลชาวบ้านแทนปู่ได้แล้ว ปู่พอใจและภูมิใจในโตมึงหลาย... แต่ปู่อยากไปนั่งธรรมอยู่พู่น มันเงียบและสงบ... บ่ต้องกังวลเรื่องใด” ในตอนที่ปู่โสไปนั่งปฏิบัติธรรมที่ทิเบต ท่านอยู่กับการสวดมนต์อย่างแท้จริง ท่านไม่ต้องกังวลว่าจะมีผู้ใดรบกวน ไม่ต้องกินข้าว หรือแม้แต่ขยับตัวเลยด้วยซ้ำ ท่านต้องการเดินตามรอยพระพุทธเจ้าอย่างแท้จริง “ครับปู่...” ขุนศึก

  • มนต์ดำร่ายรักเสน่หา   ตอนที่ 52 สละชีวิตเพื่อปกป้องเพื่อนอย่างเธอ

    หลวงปู่แก้ว สวดแผ่เมตตาด้วยพลังจิต เพื่อให้ดวงวิญญาณของ ปานขวัญ สงบลง แต่ด้วยจิตใจที่เต็มไปด้วยความคับแค้นและความทรมานที่เคยได้รับทั้งกายและใจก่อนตาย ทำให้เธอไม่สามารถปลงหรือให้อภัยได้ง่ายๆ “พวกมึงมีแต่คนใจดำ... ไม่ต้องสวดหรือสาธยายอะไรทั้งสิ้น! กูไม่รับ! ได้ยินไม่ว่ากูไม่รับ! ต่อให้กูต้องตกนรกหมกไหม้! กูก็ยอม!” ปานขวัญ ใช้แรงจิตอันแรงกล้าที่เหลืออยู่ พุ่งกิ่งไม้แหลม แถวนั้นเข้าใส่ ไหม อย่างรวดเร็วและรุนแรง วันนี้ไหมจะต้องตาย! หากไหมตายเสียตอนนี้ เธอจะจองจำวิญญาณของไหมให้อยู่ใต้ฝ่าเท้าของเธอตลอดไป ไหมจะทุกข์ระทมยิ่งกว่าพวกสัมภเวสีทั้งหลาย ฉัวะ!! เสียงกิ่งไม้แหลมเสียบเข้ากลางอกอย่างรุนแรงจน ทะลุออกด้านหลัง! “ไม่!!... แพร! ไม่นะ!” เสียงของ ไหม กรีดร้องลั่นป่าช้า เพราะคนที่พุ่งเข้ามาขวางและรับคมกิ่งไม้นั้นไว้เต็มๆ คือ แพร! เลือดทะลักออกจากปากของแพรทันที ทุกคนรีบเข้ามาหาแพรที่ล้มลงอย่างรวดเร็ว “แพร... ฮือๆ ... ทำไมแกถึงทำแบบนี้!” ไหมร้องไห้กอดเพื่อนรักไว้แน่น ทำไมทุกคนต้องปกป้องเธอจนตาย ทำไมไม่ปล่อยให้เธอตายเอง “อย่าทำร้ายเพื่อนฉันอีกเลย... ฉันขอร้อง...” แพรเอ่ยขอร้องปานขวัญด้วยเส

  • มนต์ดำร่ายรักเสน่หา   ตอนที่ 39 เส้นทางอันมืดมิด

    เมื่อทานข้าวเสร็จเรียบร้อย ทั้งสามคนก็ออกเดินทางกันต่อทันที จุดหมายปลายทางคือจังหวัดอุดรธานี การเดินทางดำเนินไปอย่างราบรื่นจนกระทั่งรถเข้าสู่เขตนครราชสีมา จู่ๆ ก็เริ่มมีเรื่องแปลกๆ เกิดขึ้น แพร ที่นั่งอยู่เบาะหลังเริ่มรู้สึกไม่ดี เธอได้แต่ภาวนาในใจ 'ขออย่าให้เป็นเหมือนรอบก่อนที่พาไหมมาครั้งแรกด้ว

  • มนต์ดำร่ายรักเสน่หา   ตอนที่ 38 การตัดสินใจ

    หลังจากคำสารภาพที่เปลี่ยนทุกสิ่งทุกอย่างให้ไม่เหมือนเดิม ไหมได้ใช้เวลาขบคิดทบทวนอยู่นาน เธอตระหนักได้ว่าการผลักไส ขุนศึกออกไป ไม่ใช่ทางออกที่ถูกต้อง เพราะไม่ว่าเธอจะหนีไปไกลแค่ไหน คำสาปแห่งความแค้นข้ามภพก็ยังคงตามติดเธอไปทุกที่ และอาจจะทำให้คนอื่นๆ ต้องมาเดือดร้อนอีกครั้ง ในที่สุด ไหมจึงตัดสินใจท

  • มนต์ดำร่ายรักเสน่หา   ตอนที่ 35 ห้วงสุดท้ายที่ทำเพื่อเธอ

    ในความวุ่นวายของเพลิงไหม้ที่โหมกระหน่ำ และเสียงไซเรนรถดับเพลิงที่ใกล้เข้ามา รินยกกระบอกปืนขึ้นช้าๆ มือของเธอสั่นเทาเล็กน้อยแต่แววตาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นอันบ้าคลั่ง เป้าหมายของเธอคือไหม! ท่ามกลางความตื่นตระหนกที่ทุกคนยังไม่ทันตั้งตัว เสียงปืนก็ดังลั่นสนั่นหวั่นไหว! "ปัง!" วินาทีนั้นเอง... ในห้วง

  • มนต์ดำร่ายรักเสน่หา   ตอนที่ 29 ตามหาผู้ทำผิด

    เมื่อเดินทางถึงสถานีตำรวจ ขุนศึกก็เข้าไปแจ้งความลงบันทึกประจำวันเกี่ยวกับอุบัติเหตุที่เกิดขึ้น โดยมีไหมยืนเคียงข้างด้วยใบหน้าที่ยังคงเศร้าหมองแต่ก็แฝงไว้ด้วยความมุ่งมั่นที่จะเอาผิดผู้กระทำ "ทางเราได้ลงบันทึกประจำวันเรียบร้อยแล้วครับ" ร้อยตำรวจโทนายหนึ่งกล่าวด้วยน้ำเสียงสุภาพ "เดี๋ยวทางเราจะส่งเจ้

บทอื่นๆ
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status