หน้าหลัก / โรแมนติก / มนต์ดำร่ายรักเสน่หา / ตอนที่ 4 สิ่งแปลกๆ เริ่มเข้ามา

แชร์

ตอนที่ 4 สิ่งแปลกๆ เริ่มเข้ามา

ผู้เขียน: Charuda Singsathon
last update วันที่เผยแพร่: 2025-12-22 17:02:49

"ไหม กินไรมายัง ฉันซื้อกาแฟกับขนมปังมาให้กิน แกนะไม่ชอบกินข้าวเช้า" แพรวางแก้วกาแฟร้อนๆ และถุงขนมปังลงบนโต๊ะทำงานของไหมด้วยความเป็นห่วง

"ขอบใจมากนะแพร" ไหมยิ้มให้เพื่อนสนิท "มันชินแล้วแก ไม่ค่อยหิวตอนเช้า"

"เห้ย!! ไหม คอแกไปโดนอะไรมา เหมือนรอยอะไรรัดคอเลย" แพรสังเกตเห็นรอยแดงจางๆ บนลำคอของไหมขณะที่ยื่นกาแฟให้ เธอรีบถามด้วยความตกใจ

"อ๋อ ว่าจะเล่าให้แกฟังอยู่คืองี้ เมื่อคืนฉันฝันเห็นคนท้องแก่ว่ะแก น่ากลัวมาก ในฝันเขาด่าหาว่าฉันไปแย่งผัวชาวบ้าน แถมยังทำร้ายร่างกายฉันอีก มันเหมือนจริงมากเลยนะแพร นี่แกดู พูดแล้วยังขนลุก" ไหมลูบคอตัวเองเบาๆ พลางเล่าฝันร้ายให้เพื่อนฟังด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

"น่ากลัววะ ผู้หญิงท้องแก่..." แพรฟังอย่างตั้งใจ ใบหน้าเริ่มซีดลงเล็กน้อย

"ผีแก ผีผู้หญิงท้องแก่ หน้าตามันน่ากลัวมาก กลิ่นนี้สาปเหม็นติดจมูกเลย ฉันไม่อยากจะเชื่อว่ามันคือความฝัน" ไหมยังคงรู้สึกหวาดผวาเมื่อนึกถึงรายละเอียดในความฝัน

"ขอให้ฝันร้ายกลับกลายเป็นดีนะแก วันไหนว่างไปทำบุญกันนะ" แพรจับมือไหมเบาๆ ส่งกำลังใจให้เพื่อน

"ขอบใจแกมากนะแพร เออ ลืมๆ ในความฝันตอนที่ฉันเหมือนจะขาดใจตาย อยู่ๆ ก็มีแสงสว่างวาบ แล้วก็มีผู้ชายหน้าตาโคตรหล่อเลยแก เขามาช่วยฉันเอาไว้" ไหมเล่าต่อด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนไปเล็กน้อย ราวกับกำลังนึกถึงภาพนั้นอีกครั้ง

"เหรอ แล้วไงต่อ?" แพรเลิกคิ้วสูงด้วยความสนใจ ใครกันที่มาช่วยไหมในฝัน?

"ฉันก็สะดุ้งตื่นก่อนไง" ไหมตอบพลางถอนหายใจเบาๆ "แต่ฉันจำหน้าตาเขาได้แม่นเลยนะแก หน้าตาดีแบบ... บอกไม่ถูกอ่ะ ลักษณะดูแล้วขลังๆ เหมือนคนมีพลังเวทย์อะไรประมาณนั้น อีกอย่างแววตาดุดูเย็นชามากๆ เลย" เธอนึกถึงดวงตาคมกริบคู่นั้นที่ปรากฏในความฝัน มันทั้งน่าเกรงขามและเยือกเย็นในเวลาเดียวกัน

"ดีแล้วล่ะที่เป็นแค่ความฝัน" แพรตบบ่าไหมเบาๆ อีกครั้ง "บางทีแกอาจจะเครียดเรื่องงานหรือเรื่องแต่งงานมากไปก็ได้ จนเก็บไปฝันร้ายน่ะ งั้นไปทำงานกันเถอะ เดี๋ยวค่อยคุยกันต่อช่วงพักเที่ยง" แพรไม่อยากให้ไหมคิดมากกับแค่ความฝัน

"อืม" ไหมพยักหน้าเห็นด้วย แม้ในใจจะยังคงรู้สึกแปลกๆ กับความฝันนั้นอยู่บ้าง แต่เมื่อเห็นว่าเพื่อนเป็นห่วง เธอก็ไม่อยากแสดงความกังวลออกมาอีก "ไปทำงานกันเถอะ"

ทั้งสองสาวลุกขึ้นจากโต๊ะทำงาน เดินไปยังโต๊ะของตัวเองเพื่อเริ่มงานในวันใหม่ แต่ในใจของไหม ฝันร้ายเมื่อคืนและใบหน้าของผู้ชายปริศนาคนนั้นยังคงวนเวียนอยู่ไม่จางหาย... เธอไม่รู้เลยว่าความฝันอันน่าสะพรึงกลัวนั้น อาจจะไม่ใช่แค่ภาพลวงตาที่เกิดจากจิตใต้สำนึกของเธอเท่านั้น...

"แพรเที่ยงแล้วไปพักกินข้าวกัน" ไหมเอ่ยชวนเพื่อนสนิทด้วยรอยยิ้มบางๆ แม้ในใจจะยังคงมีความกังวลเล็กน้อยเกี่ยวกับภพ

"เค รอแป๊บนะแก ฉันเอาของก่อน" แพรพยักหน้า เก็บเอกสารบนโต๊ะอย่างรวดเร็ว

"กินร้านเดิมเนาะแก ร้านป้าข้างออฟฟิศอ่ะ" ไหมเสนอร้านอาหารเจ้าประจำที่พวกเธอชอบไปทานด้วยกัน

"ได้ๆ ตามใจแกเลยไหม" แพรตอบอย่างง่ายๆ เธอรู้ว่าไหมชอบทานอาหารร้านนั้น

จากนั้นทั้งสองสาวก็เดินออกจากออฟฟิศไปยังร้านอาหารตามสั่งเล็กๆ ที่ตั้งอยู่ไม่ไกลนัก พวกเธอสั่งอาหารจานโปรดแล้วนั่งรอด้วยกัน ในขณะที่รออาหารมาเสิร์ฟ ไหมก็หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาอีกครั้ง เธอตัดสินใจโทรหาภพอีกครั้งด้วยความไม่สบายใจ แต่โทรศัพท์ดังอยู่ไม่นานก็ถูกตัดสายทิ้ง

"ไหม แกเป็นอะไร สีหน้าไม่ดีเลย" แพรสังเกตเห็นท่าทางกระวนกระวายของเพื่อน

"ฉันโทรหาภพนะสิแก ปกติเขาไม่เคยตัดสายฉันทิ้งเลยนะ" ไหมพูดด้วยน้ำเสียงกังวลอย่างเห็นได้ชัด

"แล้วภพอยู่ไหน ทำไมถึงไม่รับสายแก" แพรขมวดคิ้วถาม

"ยังอยู่บ้านพ่อกับแม่ เมื่อเช้าภพส่งข้อความมาบอกว่าพ่อกับแม่รู้เรื่องที่เขาขอฉันแต่งงานแล้ว พวกท่านจะรีบหาวันดีๆ เพื่อจะมาสู่ขอ" ไหมเล่าตามที่ภพบอกไว้

"งั้นแกก็อย่าคิดมากเลย เขาอาจจะกำลังคุยกับพ่อแม่อย่างจริงจังอยู่ก็ได้ สัญญาณอาจจะไม่ดี หรือแบตหมดรึเปล่า" แพรพยายามหาเหตุผลมาปลอบใจเพื่อน

"อืม ฉันก็คิดแบบแกแหละ" ไหมพยายามคล้อยตาม แต่ความรู้สึกแปลกๆ ในใจก็ยังไม่จางหายไป

"กินข้าวเถอะ กับข้าวมาแล้วแกไม่ต้องคิดมากนะ" แพรพูดเมื่ออาหารที่สั่งถูกนำมาวางตรงหน้า "แกต้องเตรียมตัวให้พร้อมจะเป็นเจ้าสาวทั้งที ห้ามผอม ห้ามอ้วน แล้วก็ห้ามโทรมเด็ดขาด เข้าใจไหม!" แพรพูดติดตลก พยายามดึงความสนใจของไหมออกจากเรื่องภพ

"แกนี่ยิ่งกว่าแม่ฉันอีกนะเนี่ย" ไหมหัวเราะออกมาเล็กน้อยกับท่าทางโอเวอร์ของเพื่อน

"ฮ่าๆ ทำไงได้ ใครใช้ให้แกเป็นเพื่อนรักฉันล่ะ รีบๆ กินเลย" แพรยิ้มกว้าง ตักข้าวใส่จานให้ไหมอย่างเอาใจใส่ แม้ภายนอกจะดูร่าเริง แต่ในใจของแพรก็อดเป็นห่วงเพื่อนไม่ได้เช่นกัน...

ขณะที่ไหมกลับเข้ามานั่งทำงานที่โต๊ะได้ไม่นาน จู่ๆ ก็มีข้อความแปลกประหลาดส่งเข้ามาในโทรศัพท์มือถือของเธอ ข้อความจากหมายเลขที่ไม่คุ้นเคย ปรากฏขึ้นบนหน้าจอ

[ เธอใช่ไหมแฟนของภพ ]

ไหมขมวดคิ้วด้วยความสงสัย ใครกันที่ทักมาแบบนี้ เธอพิมพ์ตอบกลับไปด้วยความระมัดระวัง

[ ใช่ค่ะ ไม่ทราบว่าคุณเป็นใคร ]

ข้อความตอบกลับมาอย่างรวดเร็ว ราวกับอีกฝ่ายกำลังรอคอยอยู่

[ เดี๋ยวเธอก็ได้รู้ แล้วเธอคบกับเขามานานแค่ไหน ]

ความรู้สึกไม่ชอบมาพากลเริ่มก่อตัวขึ้นในใจของไหม ทำไมคนแปลกหน้าถึงถามเรื่องส่วนตัวของเธอเกี่ยวกับภพ เธอรู้สึกถึงลางสังหรณ์ที่ไม่ดี

[ สองปีแล้วค่ะ และฉันคิดว่าฉันไม่ควรจะตอบอะไรคุณได้มากกว่านี้เพราะฉันไม่รู้ว่าคุณเป็นใคร ] ไหมตัดสินใจตอบเพียงสั้นๆ และพยายามตัดบทสนทนา เธอรู้สึกไม่ปลอดภัยที่จะให้ข้อมูลส่วนตัวกับคนที่ไม่รู้จัก

หัวใจของไหมเริ่มเต้นแรงขึ้นเล็กน้อย ความสงสัยและความกังวลเริ่มปะปนกัน เธอพยายามคิดว่าอาจจะเป็นเพื่อนของภพที่แกล้งเล่น แต่เนื้อหาของข้อความกลับดูจริงจังและน่าสงสัยมากกว่านั้น ใครกันที่รู้เรื่องความสัมพันธ์ของเธอกับภพ และต้องการอะไรจากเธอ... ความรู้สึกเย็นเยียบแล่นริ้วไปทั่วสันหลังของไหมอย่างไม่มีสาเหตุ...

หลังจากเลิกงาน ไหมกลับถึงคอนโดด้วยความเหนื่อยล้า เธอจัดการธุระส่วนตัวในห้องพักตามปกติ เก็บกวาดห้องให้เรียบร้อย จัดเสื้อผ้า และทำอาหารง่ายๆ ทานคนเดียวพลางเปิดโทรทัศน์ดูรายการโปรดไปเรื่อยเปื่อย ความเงียบภายในห้องทำให้เธอรู้สึกเหงาขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

เมื่อถึงเวลาเข้านอน ไหมก็เข้าห้องน้ำเพื่ออาบน้ำชำระร่างกายและบำรุงผิวพรรณ เธอค่อยๆ ทาครีมประทินโฉมบนใบหน้าอย่างเบามือ หวังว่าผิวพรรณจะสดใสขึ้น

ในขณะที่กำลังนวดครีมอยู่บนแก้มเบาๆ เสียงโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียงก็ดังขึ้น ไหมรีบวางขวดครีมแล้วเดินไปรับโทรศัพท์ เมื่อเห็นว่าเป็นสายจากภพ เธอก็กดรับด้วยความดีใจ

"ฮัลโหลค่ะภพ" ไหมเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงสดใส แต่สิ่งที่ตอบกลับมาคือความเงียบสนิท ไม่มีเสียงใดๆ เล็ดลอดมาจากปลายสาย

"ที่รัก คุณเป็นอะไรหรือเปล่าคะ ทำไมเงียบๆ ภพ ไหมไม่ได้ยินเสียงภพเลย" ไหมถามด้วยความเป็นห่วง เธอพยายามฟังเสียงลมหายใจหรือเสียงรบกวนใดๆ จากอีกฝั่ง แต่ก็ยังคงเงียบกริบ

ความกังวลเริ่มก่อตัวขึ้นในใจของไหม เธอเรียกชื่อภพซ้ำๆ ด้วยความร้อนรน "ภพ... ไหมไม่ได้ยินเสียงภพเลยนะคะ ตอบไหมหน่อยสิคะ"

แต่แล้วสิ่งที่ทำให้ไหมใจหายวาบก็เกิดขึ้น เมื่อสายโทรศัพท์ถูกตัดไปอย่างกะทันหัน หน้าจอโทรศัพท์ดับวูบลงในมือของเธอ

"หรือว่าสัญญาณไม่ดี..." ไหมพึมพำกับตัวเองด้วยน้ำเสียงไม่แน่ใจ เธอพยายามปลอบใจตัวเองว่าอาจจะเป็นปัญหาทางเทคนิค แต่ความรู้สึกสังหรณ์ใจที่ไม่ดีกลับเริ่มกัดกินจิตใจของเธออย่างช้าๆ... ทำไมภพถึงโทรมาแล้วไม่พูดอะไรเลย แล้วทำไมถึงตัดสายทิ้งไปแบบนั้น... ความสงสัยและความกังวลเริ่มทวีคูณขึ้นในใจของไหมจนยากจะควบคุม...

#มนต์ดำร่ายรักเสน่หา

กรรมย่อมระงับด้วยการปล่อยวาง..หากคุณปล่อยวางแต่เจ้ากรรมคุณไม่ปล่อยเล่า...คุณคิดว่าการใช้ชีวิตบนโลกโดยมีเจ้ากรรมตามติดโดยที่คุณมองไม่เห็นจะเป็นเช่นไร...

ทุกคนฝากแวะมาอ่านกันเยอะๆ นะคะ ได้โปรดไรท์อย่างได้ยอดวิวเยอะๆ กับเขามั่ง555ขอบคุณน้า

อ่านหนังสือเล่มนี้ต่อได้ฟรี
สแกนรหัสเพื่อดาวน์โหลดแอป

บทล่าสุด

  • มนต์ดำร่ายรักเสน่หา   ตอนที่ 57 กาลเวลาผันผ่าน

    “ลูกสาวของแม่!” ไหม น้ำตาไหลอาบแก้มด้วยความตื้นตันใจอย่างล้นพ้น ‘แพร... ใช่แกใช่ไหม... ขอบใจนะ... ขอบใจที่กลับมาอยู่ด้วยกันอีก...’ ไหมคิดในใจอย่างซาบซึ้งใจที่สุด ไหม และ ขุนศึก ตั้งชื่อให้ลูกสาวคนนี้ว่า น้องแพร เด็กน้อยเป็นเด็กเลี้ยงง่าย ไม่กวนแม่เลยแม้แต่น้อย ทั้งสองรักลูกสาวคนนี้มากที่สุดในชีวิต พวกเขาต่างใช้ชีวิตด้วยความสงบสุขในทุกวัน ในหมู่บ้านก็มีแต่เรื่องดีๆ ชาวบ้านต่างอยู่กันอย่างมีความสุข ไม่มีความวุ่นวายหรือเรื่องร้ายจากสิ่งลี้ลับมากล้ำกรายอีกต่อไปแล้ว เผลอแป๊บเดียว น้องแพรน้อย ก็อายุย่างเข้า สามขวบ แล้ว เด็กน้อยเติบโตอย่างน่ารัก เฉลียวฉลาด และติดแม่มาก “กินอีกคำนะคะคนเก่ง” ไหมป้อนข้าวลูกสาวอย่างอ่อนโยน เด็กน้อยพยักหน้าให้แม่ด้วยความเข้าใจ “เอาอีกคะ... คูแม่” เสียงน้อยๆ ที่พูดไม่ชัดนั้นช่างน่าเอ็นดูยิ่งนัก ขุนศึก เดินเข้ามาพร้อมถุงผลไม้เต็มมือ “ทำอะไรกันจ๊ะ... สองคนแม่ลูก”ขุนศึกเอ่ยถามเมื่อมาถึง “พอดีเมื่อเช้าลุงกำนันแกให้พี่ไปทำพิธีขึ้นบ้านใหม่... ดูสิแกฝากผลไม้มาให้น้องแพรเยอะแยะเลย” ขุนศึกยื่นถุงให้ภรรยา “โห... เยอะขนาดนั้นอย่าลืมไปแบ่งให้ชาติกับแหลมกินด้วยนะพี่”

  • มนต์ดำร่ายรักเสน่หา   ตอนที่ 56 วิวาห์รัก

    ในที่สุด... วันที่ ไหม และ ขุนศึก รอคอยก็มาถึง วันที่พวกเขาจะได้สวมมงคลสมรส เคียงคู่กันอย่างสมบูรณ์แบบ งานแต่งงานจัดขึ้นแบบ บ้านๆ ตามประเพณีภาคอีสาน อย่างอบอุ่นและเป็นกันเอง ณ ลานบ้านของขุนศึกที่ถูกตกแต่งด้วยผ้าขาวม้าหลากสีและดอกไม้พื้นบ้านบรรยากาศเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะจากญาติพี่น้องและชาวบ้านทุกครัวเรือนที่มาร่วมงาน ทุกคนต่างยิ้มแย้มและสนุกสนานไปกับเสียงดนตรีหมอลำและพิธีสู่ขวัญผูกแขนราวกับเป็นงานรวมญาติครั้งใหญ่ที่สุดในรอบปี หมอก พี่ชายคนเดียวที่เหลืออยู่ ก็เดินทางจากต่างประเทศเพื่อมาร่วมงานแต่งของน้องสาวด้วยสีหน้าเปี่ยมด้วยความปิติยินดีที่สุด แม้จะยังคงมีความโศกเศร้าจากการสูญเสียครั้งใหญ่ แต่การเห็นน้องสาวกลับมายืนหยัดได้อย่างเข้มแข็งและมีความรักที่ดี ก็ทำให้เขาสบายใจ หมอกเดินเข้ามาโอบกอดน้องสาวแน่นพลางกระซิบเบาๆ “มีความสุขมากๆ นะไหม” “ค่ะ... พี่หมอก” ไหมตอบด้วยน้ำเสียงสั่นเครือจากความตื้นตัน จากนั้น หมอก ก็หันไปหา ขุนศึก ที่ยืนอยู่ข้างๆ “พ่อครู... ฝากด้วยนะครับ” น้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยความเชื่อมั่นและไว้วางใจอย่างที่สุด ขุนศึก รับคำอย่างหนักแน่น “ครับผม... ผมจะดูแลไหมตลอดไป”

  • มนต์ดำร่ายรักเสน่หา   ตอนที่ 55 การตื่นสู่ความจริง

    สุดท้าย... ในฝันอันน่าสะพรึงกลัว ไหม ก็โดนกระทำย่ำยีเฉกเช่นเดียวกับที่ ปานขวัญ เคยถูกกระทำในอดีตชาติ! ความเจ็บปวดทรมานแสนสาหัสของปานขวัญเป็นเช่นนี้เองสินะ! ไหมสะดุ้งตื่นขึ้นมา เหงื่อท่วมตัวและหายใจหอบแรง แม้เป็นแค่ความฝันเธอยังเจ็บปวดและหวาดกลัวขนาดนี้ ไหมร้องไห้สะอื้นคนเดียวอย่างหนักอยู่ในความมืด แม้เธอต้องชดใช้ในสิ่งที่ทำมาทุกภพทุกชาติแล้ว แต่ความทรมานที่เธอเพิ่งสัมผัสได้ในความฝันนั้น คงเทียบไม่ได้กับสิ่งที่ปานขวัญต้องเผชิญจริงๆ เลย... ความสำนึกผิดกัดกินหัวใจเธออย่างรุนแรง 2 ปี ผ่านไป... ไหม ยังคงปฏิบัติธรรมอยู่ที่วัดป่าอย่างต่อเนื่อง จนในที่สุด จิตใจของเธอก็กลับมาแข็งแรงขึ้น เธอรู้สึกปลงกับชีวิตมากขึ้นเยอะ และเข้าใจในสัจธรรมของโลก ยังไงเสียคนเราหากยังไม่ตาย ก็ต้องดำเนินชีวิตต่อไป ไม่ว่าจะต้องเผชิญกับเรื่องราวใดๆ ก็ตาม ตอนนี้ถึงเวลาแล้วที่เธอจะกลับไปใช้ชีวิตทางโลกอย่างเข้มแข็ง ไหม ออกจากวัดป่าแล้วและกลับมาใช้ชีวิตในบ้านของ ขุนศึก อีกครั้ง เธอไม่ได้หนีหายไปไหน และยังคงมี ขุนศึก อยู่เคียงข้างตามคำสัญญา ทุกอย่างดำเนินต่อไปอย่างเรียบง่ายในบรรยากาศที่สงบสุขหลังพ้นวิกฤต “เป็นจั่งใด

  • มนต์ดำร่ายรักเสน่หา   ตอนที่ 54 ส่วนบุญที่ไม่ปรารถนา

    แม้ว่า ไหม จะตั้งใจสวดมนต์แผ่เมตตาเพื่อส่งส่วนบุญไปถึงดวงวิญญาณต่างๆ แต่ก็มีดวงวิญญาณหนึ่งที่ได้รับผลบุญนั้นอย่างเต็มเปี่ยม ทว่ากลับปฏิเสธอย่างสิ้นเชิง! “กูไม่ต้องการส่วนบุญจากมึง! ฮือๆ ... กูไม่ต้องการ!” เสียงร้องไห้ปานจะขาดใจของ ปานขวัญ ดังก้องอยู่ในมิติแห่งความว่างเปล่า ใน กระบอกไม้ไผ่อาคม นั้นกว้างใหญ่มากเกินกว่าจินตนาการได้ มองไปทางไหนก็ดูเวิ้งว้างไปหมด วิญญาณของปานขวัญนั่งกอดเข่า ร้องไห้และสาปแช่งซ้ำๆ อยู่ทุกวินาที! เธอไม่ต้องการสิ่งใดนอกจาก การแก้แค้น เธอปรารถนาให้ไหมโดนคนรุมทำร้ายร่างกายและจิตใจก่อนจะสิ้นใจตายเหมือนที่เธอเคยเจอ! ทว่า... ไหมก็คงมีบุญเก่าบุญก่อนหนุนนำอยู่ แม้จะชดใช้กรรมในทุกชาติที่ผ่านมา แต่ก็ยังไม่ทรมานแสนสาหัสเท่าปานขวัญ นั่นยิ่งทำให้ความแค้นของเธอเพิ่มทวีคูณ! ไหม บวชมาได้สักระยะหนึ่งแล้ว เธอเริ่มชินกับการได้เห็นและได้ยินวิญญาณที่มาขอส่วนบุญอยู่ทุกวัน การได้นุ่งขาวห่มขาวและอยู่ในสถานที่ที่สงบเช่นวัดป่า ทำให้จิตใจที่บอบช้ำของเธอค่อยๆ ถูกเยียวยาทีละน้อย... ความสงบเริ่มก่อตัวขึ้นในห้วงลึกของหัวใจ ในช่วงกลางวัน ขุนศึก ก็จะมาเยี่ยมเยือนที่วัดป่าอยู่ทุกวัน หาก

  • มนต์ดำร่ายรักเสน่หา   ตอนที่ 53 บอกรักเพื่อลา

    ขุนศึก นั่งคุยกับ ปู่โส ผู้เป็นที่เคารพรัก ในขณะที่ท่านกำลังเช็ดพระพุทธรูปบนบ้าน ซึ่งเป็นสถานที่ที่ใช้ทำพิธีต่างๆ ร่วมกับขุนศึก ปู่โสจากบ้านไปอยู่ทิเบตนานพอควร แต่ท่านก็รู้ดีว่าในช่วงที่ท่านไม่อยู่ หลานชายอย่างขุนศึกทำหน้าที่ได้ดี ช่วยดูแลชาวบ้านยามที่ต้องเผชิญกับสิ่งที่มองไม่เห็น ท่านรู้สึกภูมิใจในตัวหลานคนนี้มาก “ปู่ฮู้ได้จั่งใด๋ว่าเกิดเรื่องที่บ้านผักตบ” ขุนศึกเอ่ยถามด้วยความสงสัย “ภาพนิมิต บอกเหตุการณ์ทุกอย่างเลยถือโอกาสมาเยี่ยมเยือนบ้านนำ” ปู่โสตอบด้วยรอยยิ้มที่เปี่ยมเมตตา “แต่เดี๋ยวปู่กะต้องไป” “อ้าว... คือว่าแนวนั้นล่ะปู่! กลับมาอยู่บ้านเฮาได้แล้ว ปู่อายุหลายแล้วเด้” ขุนศึกรู้สึกใจหายและเป็นห่วง ปู่โสส่ายหน้า เบาๆ “มึงอยู่ได้แล้ว... สามารถดูแลชาวบ้านแทนปู่ได้แล้ว ปู่พอใจและภูมิใจในโตมึงหลาย... แต่ปู่อยากไปนั่งธรรมอยู่พู่น มันเงียบและสงบ... บ่ต้องกังวลเรื่องใด” ในตอนที่ปู่โสไปนั่งปฏิบัติธรรมที่ทิเบต ท่านอยู่กับการสวดมนต์อย่างแท้จริง ท่านไม่ต้องกังวลว่าจะมีผู้ใดรบกวน ไม่ต้องกินข้าว หรือแม้แต่ขยับตัวเลยด้วยซ้ำ ท่านต้องการเดินตามรอยพระพุทธเจ้าอย่างแท้จริง “ครับปู่...” ขุนศึก

  • มนต์ดำร่ายรักเสน่หา   ตอนที่ 52 สละชีวิตเพื่อปกป้องเพื่อนอย่างเธอ

    หลวงปู่แก้ว สวดแผ่เมตตาด้วยพลังจิต เพื่อให้ดวงวิญญาณของ ปานขวัญ สงบลง แต่ด้วยจิตใจที่เต็มไปด้วยความคับแค้นและความทรมานที่เคยได้รับทั้งกายและใจก่อนตาย ทำให้เธอไม่สามารถปลงหรือให้อภัยได้ง่ายๆ “พวกมึงมีแต่คนใจดำ... ไม่ต้องสวดหรือสาธยายอะไรทั้งสิ้น! กูไม่รับ! ได้ยินไม่ว่ากูไม่รับ! ต่อให้กูต้องตกนรกหมกไหม้! กูก็ยอม!” ปานขวัญ ใช้แรงจิตอันแรงกล้าที่เหลืออยู่ พุ่งกิ่งไม้แหลม แถวนั้นเข้าใส่ ไหม อย่างรวดเร็วและรุนแรง วันนี้ไหมจะต้องตาย! หากไหมตายเสียตอนนี้ เธอจะจองจำวิญญาณของไหมให้อยู่ใต้ฝ่าเท้าของเธอตลอดไป ไหมจะทุกข์ระทมยิ่งกว่าพวกสัมภเวสีทั้งหลาย ฉัวะ!! เสียงกิ่งไม้แหลมเสียบเข้ากลางอกอย่างรุนแรงจน ทะลุออกด้านหลัง! “ไม่!!... แพร! ไม่นะ!” เสียงของ ไหม กรีดร้องลั่นป่าช้า เพราะคนที่พุ่งเข้ามาขวางและรับคมกิ่งไม้นั้นไว้เต็มๆ คือ แพร! เลือดทะลักออกจากปากของแพรทันที ทุกคนรีบเข้ามาหาแพรที่ล้มลงอย่างรวดเร็ว “แพร... ฮือๆ ... ทำไมแกถึงทำแบบนี้!” ไหมร้องไห้กอดเพื่อนรักไว้แน่น ทำไมทุกคนต้องปกป้องเธอจนตาย ทำไมไม่ปล่อยให้เธอตายเอง “อย่าทำร้ายเพื่อนฉันอีกเลย... ฉันขอร้อง...” แพรเอ่ยขอร้องปานขวัญด้วยเส

  • มนต์ดำร่ายรักเสน่หา   ตอนที่ 28 อุบัติเหตุที่เกิดจากการจงใจ

    ในวันต่อมา รินร้อนใจใคร่รู้ถึงความเคลื่อนไหวของฝั่งไหม จึงเดินทางไปยังบ้านของแม่หมอด้วยความกระวนกระวาย "แม่หมอคะ... ทางฝั่งอีนังไหมเป็นยังไงบ้างคะ? มันยังทรมานอยู่ใช่ไหมคะ?" รินเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่แฝงความสะใจ แม่หมอเฒ่าหัวเราะในลำคออย่างเยือกเย็น "หึ! ถ้านังนั่นไม่มีคนช่วยเหลือป่านนี้คงนอนกระเ

  • มนต์ดำร่ายรักเสน่หา   ตอนที่ 22 ใช้ชีวิตที่บ้านพ่อครู

    ในขณะที่ทุกคนกำลังสนทนากันอยู่นั้นเอง ขุนศึกก็เดินลงมาจากเรือนไทยด้วยท่าทางสงบนิ่ง แต่แววตาคมกริบกลับฉายความหนักแน่น "ทุกคนสามารถไปพักผ่อนที่อื่นได้ตามสะดวกนะครับ... แต่ยกเว้นคุณไหม" เสียงทุ้มต่ำของขุนศึกเอ่ยขึ้นอย่างชัดเจน "เพราะอะไรหรือจ๊ะ พ่อครู?" แพรเอ่ยถามด้วยความสงสัยและเป็นห่วงเพื่อน "เพ

  • มนต์ดำร่ายรักเสน่หา   ตอนที่ 16 ความหวังแห่งทางรอด

    "แม่คะ... แพรพอจะทราบแล้วค่ะว่าใครเป็นคนทำของใส่ไหม... ต้องเป็นผู้หญิงคนนั้นแน่ๆ ค่ะ... ผู้หญิงที่มาอาละวาดไหม" แพรเอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักแน่น ดวงตาเต็มไปด้วยความโกรธและความเชื่อมั่นในสิ่งที่เธอคิด คุณแม่ของไหมพยักหน้าช้าๆ ใบหน้าเศร้าสร้อย "แม่ก็คิดแบบที่แพรว่าเหมือนกัน... ผู้หญิงคนนั้นดูมีแต่ความอา

  • มนต์ดำร่ายรักเสน่หา   ตอนที่ 10 ห้วงคำนึง

    เมื่อขุนศึกและไอ้ชาติมาถึงบ้านหลังที่เกิดเหตุ ชายผู้นั้นก็รีบเล่าด้วยน้ำเสียงกังวล "ซ่อยแหน่พ่อครู! บักกล้าลูกข่อย มันไปเล่นซ่อนแอบแถวป่าซ้ากับหมู่ กลับมาก็เป็นไข้ บ่กินข้าวกินปลา มันว่าอยากกินแต่เลือด สงสัยถืกผีแถวป่าซ้าเข้าสิงแล้ว" ขุนศึกพยักหน้าเข้าใจ เดินเข้าไปใกล้เด็กชายที่นอนตัวสั่นอยู่บนแ

บทอื่นๆ
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status