บทที่ 4

บทที่ 4

“โอเค เราจะขับรถไปตามถนนทุกสายในกรุงเทพฯ และรอบนอก เอาเป็นว่าเราแยกกันไปก็แล้วกัน...” อัคนีกล่าวซึ่งทั้งสองหนุ่มก็พยักหน้าเห็นด้วยในใจของอัครวัฒน์ก็นึกถึงแต่อดีตเพื่อนร่วมชั้นเรียนที่ชื่อเนวิน ซึ่งคอยขัดแข้งขัดขาและหาเรื่องทำร้ายเขามาตลอดหลายปีที่ผ่านมา

เรื่องของปมแค้นใจของเนวินมันเกิดจากความเข้าใจผิดล้วนๆ ซึ่งเขาเองก็จนปัญญาจะทำให้คนโง่เขลาอย่างเนวินเข้าใจ และเขามั่นใจว่าการหายตัวไปของชลิตามันเกิดจากการแก้แค้นของเนวินแน่ๆ แต่การที่เนวินเอาตัวชลิตาไปหรือทำร้ายผู้หญิงตัวเล็กๆ อย่างนี้ มันช่างไร้เหตุผลสิ้นดี...

แต่ก่อนที่ทั้งสามหนุ่มจะเดินไปยังรถของตนเองเสียงโทรศัพท์ของอัครวัฒน์ก็ดังขึ้นและเบอร์ที่โชว์อยู่หน้าจอทำให้เขาตัวเย็นเฉียบไม่รู้ด้วยความยินดีหรือเพราะอะไร... แต่เขารู้สึกไม่ดีเลย อัครวัฒน์รีบรับสายทันที...

“หนูเล็ก หนูเล็กอยู่ไหนครับ พี่โดมเป็นห่วงหนูเล็กมากนะ...”

“ตอนนี้คุณหนูเล็กอยู่ที่ถนน... หากคุณรักเธอรีบมารับตัวเธอด่วน เธอเสียเลือดมาก... ผมขอโทษ...”

เสียงผู้ชายที่พูดมาตามสายนั้นฟังดูร้อนรนทว่าแฝงไว้ด้วยความเศร้าสร้อย แต่สิ่งที่กระตุกหัวใจของเขาคือเขารู้ได้ทันทีว่าเธอคงกำลังได้รับบาดเจ็บแสนสาหัส อัครวัฒน์รีบขึ้นรถของตนแล้วขับออกไปยังสถานที่ที่ชายคนนั้นบอกทันทีท่าทางผลุนผันของเขาทำให้พี่ชายทั้งสองรีบขับรถตามไป...    

ทันทีที่ไปถึงถนนตามที่ชายปริศนาโทร. มาบอกเขาด้วยเบอร์ของชลิตา อัครวัฒน์ก็รู้สึกเหมือนหัวใจของเขาถูกควักออกมาขยี้จนแหลกละเอียดเมื่อเจอรถยนต์ของเธอเปิดไฟฉุกเฉินอยู่ริมทาง ประตูด้านคนขับถูกเปิดแง้มไว้น้อยๆ เห็นเงาร่างของเธอพิงพนักเบาะคนขับนิ่งสนิทไม่เคลื่อนไหว ยิ่งเมื่อเขาเปิดประตูออกก็แทบผงะด้วยความช็อกและโกรธแค้น...

“โอ หนูเล็ก... ไม่ หนูเล็กของพี่...” ร่างกึ่งเปลือยของเธอเต็มไปด้วยเลือดเกรอะกรัง ลำคอระหงที่เขาเคยซุกไซ้ดอมดมเป็นแผลเหวอะหวะมองเห็นเส้นเลือดเต้นอ่อนแรงทว่าเลือดก็ยังไหลไม่หยุดแม้จะดูเหมือนว่ามีคนคอยห้ามเลือดให้เธอและอยู่ดูแลเธอจนกว่าเขาจะมาก็ตามที แต่บัดนี้ผ้าที่ใช้ห้ามเลือดนั้นหล่นมาอยู่บนตักของเธอจนเลือดไหลทะลักออกมาราวทำนบพัง ตามใบหน้างามและเนินอกขาวผ่องเต็มไปด้วยรอยฟกช้ำเห็นเป็นรอยนิ้วมือของบุรุษที่พยายามจะทำร้ายเธอยิ่งบีบคั้นจิตใจของเขาจนแทบหายใจไม่ออก...

“พาหนูเล็กไปส่งโรงพยาบาลเร็วเข้าเถอะโดม...”

“มะ ไม่... หนูเล็ก...”

“โดม เธอเสียเลือดเยอะมาก เธอต้องได้รับการช่วยเหลือด่วน...” อัคราเตือนสติน้องชายที่โอบกอดคนรักแน่นน้ำตาลูกผู้ชายนองหน้า...

“เธอจากผมไปแล้วพี่เด่น พี่เดียว... เธอจากพวกเราไปแล้ว...”

อัครวัฒน์พูดออกมาทั้งสะอื้นไห้เขากอดร่างชุมโชกด้วยเลือดของชลิตาไว้แน่น... ทั้งยังไม่ให้ใครได้เข้าใกล้ร่างไร้วิญญาณของเธออีกด้วย...

อัครากับอัคนีต่างมองหน้ากันอย่างตกตะลึงและคาดไม่ถึงว่าหญิงสาวจะจากพวกเขาไปเร็วเช่นนี้... แต่มันก็เป็นไปแล้ว

ชลิตาเสียชีวิตแล้ว...

สามพี่น้องดีแลนด์ตกอยู่ในห้วงโศกเศร้าอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน อัคนีถึงกับชกแรงๆ ลงตัวถังรถยนต์คันเล็กของ ชลิตาจนมือแกร่งแตกเลือดไหลซึมออกมา...

สำหรับเขาแล้วชลิตาเหมือนน้องสาวที่น่ารัก เธอเป็นเพื่อนรักของบารนีผู้เป็นภรรยา แล้วเขาจะมีหน้ากลับไปบอกภรรยาของตนได้อย่างไรว่าเพื่อนรักของเธอได้เสียชีวิตแล้วโดยที่เขาไม่สามารถช่วยเหลืออะไรชลิตาได้เลย พวกเขามาพบเพียงร่างไร้วิญญาณเพื่อนรักของเธอที่ถูกทิ้งไว้ข้างถนนอย่างนั้นหรือ...

“ไอ้สารเลวคนไหนมันทำกับหนูเล็กแบบนี้มันต้องชดใช้นะพี่เด่น”

“พี่รู้ดี เราจะจัดการมันให้สาสมแน่ นายไม่ต้องห่วง... แต่ตอนนี้เราต้องจัดการปิดข่าวนี้ก่อน เอาล่ะเดียว เรามีงานต้องสะสางแล้ว ฉันจะให้คนของฉันมาช่วยจัดการเรื่องที่นี่ ส่วนเรามีงานหลายอย่างต้องทำ ไปเถอะ ปล่อยให้โดมอยู่กับคนรักของเขา...”

อัครากล่าวเสียงเรียบใบหน้าที่แกร่งกระด้างไร้รอยยิ้มอยู่แล้วของนายใหญ่แห่งไร่อัครายิ่งดูน่ากลัวดุดันมากขึ้นกว่าเดิมร่างสูงใหญ่ผมยาวยุ่งเหยิงของเขาส่งให้อัคราดูดิบเถื่อนมากขึ้นกว่าเดิมหลายสิบเท่าหากใครสักคนมาเห็นเขาตอนนี้ คงไม่มีใครรู้ว่าเขาคือมหาเศรษฐีหนึ่งในสามหนุ่มแห่งตระกูลดีแลนด์แน่นอน...

ในขณะที่ทั้งสามพี่น้องดีแลนด์กำลังโศกเศร้ากับการเสียชีวิตของชลิตา ในอีกมุมหนึ่งซึ่งมืดมิดและลับตาคนมีสายตาคู่หนึ่งมองมายังพวกเขาอย่างเสียใจไม่แพ้กันทั้งยังรู้สึกหวาดกลัวจนแทบจะไม่มีสติคิดอะไรออกได้ในตอนนี้ คิดได้เพียงอย่างเดียวว่า

เขาต้องหนีไปให้สุดขอบโลก... เท่านั้น... แต่จะหนีไปที่ไหน...