บทที่5          

บทที่5 

        

สาวน้อยวัยยี่สิบที่กำลังจะเข้าสู่ปีที่ยี่สิบเอ็ดอีกไม่กี่วันนี้เดินยิ้มมาหาผู้เป็นบิดาซึ่งกำลังรดน้ำต้นไม้อยู่หน้าบ้านหลังงามริมหาดทรายสวย ใบหน้าเรียวสะอาดไร้เครื่องสำอางนั้นเกลี้ยงเกลาละมุนละไมมากกว่าจะสวยผุดผาดจนคนมองต้องเหลียวหลัง หากแต่เมื่อมองพิจารณาอย่างแท้จริงแล้วคนมองจะพบว่าสาวน้อยนามว่า มนตรา นั้นงดงามเพียงใด...

ใบหน้าเรียวได้รูปประดับด้วยคิ้วโก่งเรียวโดยไม่ต้องพึ่งพาดินสอหรือสิ่งเติมแต่ง ดวงตากลมโตสีน้ำตาลเข้มเป็นประกายสดใส จมูกเรียวเล็กแม้ไม่โด่งเป็นสันแต่ก็งดงามได้รูปรับกับริมฝีปากอวบอิ่มสีชมพูระเรื่อด้วยวัยสาวยามยิ้มแย้มอวดไรฟันขาวสะอาดแล้ว รอยยิ้มของเธอยิ่งงดงามละลายใจคนมอง เพราะมันยิ้มทั้งปากและดวงตาจนคนมองแทบหลอมละลายเลยทีเดียว...

“ไม่ไปทำงานหรือเย็นนี้” นายมิ่ง เอ่ยทักบุตรสาวคนเล็กเมื่อเห็นว่าเย็นแล้วแต่มนตราก็ยังไมได้ออกไปทำงาน 

“มนเพิ่งโดนไล่ออกค่ะพ่อ...”

“เรื่องเดิมๆ อีกล่ะสิ พ่อว่าเราเปลี่ยนงานไปทำอย่างอื่นก็ได้นะลูก อีกแค่เทอมเดียวมนก็จะเรียนจบแล้ว ไม่จำเป็นต้องทำงานหนักส่งเสียตัวเองเรียนหรอกน่า แค่นี้พ่อมีแรงมีเงินส่ง...”

“แต่มนไม่อยากอยู่เฉยๆ นี่คะ อีกอย่างการได้ทำงานด้วยเรียนด้วยมันทำให้มนขยันและฉลาดทันคนนะคะ” สาวน้อยยิ้มร่าแล้วมาแย่งสายยางจากมือผู้เป็นพ่อไปรดน้ำต้นไม้เสียเอง นายมิ่งมองบุตรสาวแล้วส่ายหน้ายิ้มๆ

มนตราเรียนภาคค่ำที่วิทยาลัยแห่งหนึ่งในระดับอนุปริญญาและเทอมหน้าเธอก็จะเรียนจบแล้ว และทุกวันหลังเลิกเรียนในภาคปกติมนตราจะต้องไปทำงานพาร์ตไทม์ในตำแหน่งสาวเชียร์เบียร์ หรือพนักงานขายเครื่องดื่มมีแอลกอฮอล์ทั้งหลายแหล่นั่นตามห้างสรรพสินค้าหรือร้านอาหารใหญ่ๆ ที่มีการจัดงานเทศกาลลานเบียร์หรืองานชุมนุมสินค้าต่างๆ และทุกครั้งสาวน้อยก็จะกลับมาบ้านด้วยใบหน้าบูดบึ้งและน้ำตานองหน้าในตอนแรกๆ ที่ทำงาน แต่พอทำไปนานเข้ามนตราก็เรียนรู้ลูกล่อลูกชน และวิธีการหลบหลีกเอาตัวรอดจากบรรดาเฒ่าหัวงู หนุ่มขี้หลีทั้งหลายแหล่ จากเพื่อนสาวๆ ที่ทำงานด้วยกันจนสามารถทำงานได้อย่างมีความสุขและปลอดภัยกลับบ้าน และไม่ทำให้บิดาเป็นห่วงมากนัก แต่ด้วยความเป็นพ่อนายมิ่งเองก็อดห่วงลูกสาวอยู่ไม่น้อยและนึกสงสารชะตาชีวิตของมนตราที่เกิดมาเห็นหน้าแม่ได้เพียงสามปีเท่านั้นภรรยาของเขาก็เสียชีวิตด้วยโรคร้าย เขาจึงรับภาระเลี้ยงดูเธอกับพี่ชายมาตลอดสามสิบปีโดยไม่ได้แต่งงานใหม่...

            “เอ... พ่อคะ ช่วงนี้พี่เมืองหายหน้าไปนะคะ ปกติทุกๆ สามเดือนจะโผล่มา หรือไม่ถ้าเงินหมดก็จะมาหาเรานะคะ นี่ก็สามเดือนแล้วนะคะ ทำไมพี่เมืองไม่มานะ มันแปลกๆ ไปนะพ่อว่าไหม...”

มนตราหันมาถามบิดาด้วยใบหน้ายุ่งๆ เมื่อ มิ่งเมือง พี่ชายของเธอเงียบผิดปกติ เพราะมิ่งเมืองเป็นคนที่ค่อนข้างจะเกเร ติดการพนันและชอบเที่ยวเตร่แม้จะมีงานทำเป็นหลักแหล่งในตำแหน่งหน้าที่คนขับรถของบริษัทชื่อดังแห่งหนึ่ง แต่ทุกๆ เดือน หรือบางทีก็อาจจะสามเดือนเขาจะมาที่นี่เพื่อมาขอหยิบยืมเงินจากเธอหรือไม่ก็จากบิดาทั้งที่มิ่งเมืองอายุก็สามสิบแล้วแต่ก็ยังหาสาระอะไรไม่ได้เลยสักอย่าง...

“อืม... นั่นสินะมันแปลกๆ ไป มนลองโทร. หาพี่เขารึยังลูก” แม้ลูกชายจะเป็นอย่างไรแต่ผู้เป็นพ่อก็ยังห่วงหาอยู่นั่นเอง หากเทียบกันแล้วนายมิ่งค่อนข้างห่วงมิ่งเมืองมากกว่ามนตราเสียอีก...

“โทร. แล้วค่ะ แต่เป็นสัญญาณฝากข้อความทุกครั้งเลย ไม่รู้ว่าพี่เมืองเป็นอะไรไหมนี่มนก็ติดต่อพี่เมืองไม่ได้นานแล้วนะคะ”

“พี่เขางานยุ่งหรือเปล่าลูก”

“ก็ไม่รู้สิคะ เดี๋ยวค่ำๆ มนจะโทร. หาอีก มนรู้สึกไม่ดียังไงไม่รู้ค่ะพ่อ...” มนตรากล่าวเสียงแผ่วไปเล็กน้อย

“คงไม่มีอะไรมั้งลูก...”

“หากไม่มีพี่เมือง มนก็มีพ่อเหลืออยู่คนเดียวเรามีกันแค่สามคนหากไม่มีใครคนใดคนหนึ่งมันก็เคว้งคว้างนะคะพ่อ” หญิงสาวกล่าวเสียงเศร้าๆ

“อย่าคิดมากเลยลูกเอาล่ะเรากลับเรือนเล็กกันเถอะ ไปกินข้าวกันดีกว่าพ่อหิวแล้ว...”

นายมิ่งกล่าวตัดบท คำพูดของบุตรสาวทำให้ชายวัยหกสิบเศษครุ่นคิดและหนักใจทั้งห่วงบุตรชายบุตรสาว... เขามีเวลาอยู่อีกไม่นาน และเรื่องนี้เขาเองก็ไม่อยากให้ลูกๆ ได้รับรู้ว่าเขากำลังป่วย

“ไม่หนูเล็ก อย่าทิ้งพี่ไป ที่รักของพี่อยู่กับพี่เถอะคนดี... อย่าจากพี่ไป อย่า หนูเล็ก อย่าไป... เฮือกกก...”

อัครวัฒน์ผวาเฮือกเด้งตัวขึ้นจากที่นอนนุ่มมือหนาไขว่คว้าไปกลางอากาศเหมือนจะคว้าอะไรสักอย่างไว้กับตนให้นานที่สุด... แต่สุดท้ายเขาพบเพียงความว่างเปล่า...

ชายหนุ่มถอนใจร่างแกร่งชุ่มโชกด้วยเหงื่อจนเปียกชื้นไปทั้งกาย มือหนาเรียวยาวแบบบุรุษลูบใบหน้าหล่อเหลาซึ่งปราศจากรอยยิ้มมานานกว่าสองปีของตนอย่างอ่อนล้า... ตั้งแต่เขาได้สูญเสียคู่หมั้นไป เขาไม่เคยนอนหลับสนิทเลยสักครั้ง ทุกค่ำคืนเขามักตื่นกลางดึกและได้ยินเสียงหวานกระซิบบอกรักเขาแผ่วเบา เสียงหวานแห้งเครือแสนเบาแต่ดังก้องอยู่ในหัวของเขา...

ร่างสูงลุกขึ้นจากที่นอนทั้งร่างกายที่ไร้อาภรณ์ปกปิดเขาไม่เคยใส่เสื้อผ้านอน... ยิ่งเมื่อเขาต้องอยู่อย่างเดียวดายเช่นนี้เขาก็ไม่คิดจะปกปิดร่างกายให้พ้นจากสายตาของใคร