บทที่ 3

เซิ่นหรูซวงตอบกลับทันทีว่า "หนูบอกไปแล้วว่าหนูไม่ไป"

เหยียนเหวินอินจ้องมองเธออย่างโกรธเคือง: "แกจะดื้อรั้นอะไรนักหนา นี่เป็นโอกาสที่ดีขนาดไหนรู้ไหม?"

เซิ่นหรูซวงกำหมัดแน่น ไม่ยอมอ่อนข้อ: "โอกาสอะไร?"

เสียงของเหยียนเหวินอินดังขึ้น: "ก็โอกาสที่จะได้ยั่วยวนซิงจือเหยียนไง แกชอบเขาไม่ใช่เหรอ?"

อาจเป็นเพราะประสบการณ์ในชาติที่แล้ว ทำให้เซิ่นหรูซวงรู้สึกสะเทือนใจอย่างไม่รู้ตัวเมื่อได้ยินชื่อซิงจือเหยียน

เธอเกือบจะน้ำตาคลอเบ้า: "หนูไม่ได้..."

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

เสียงเคาะประตูดังขึ้น

เซิ่นหรูซวงยังไม่ทันได้เก็บซ่อนความเจ็บปวดในแววตา ก็สบเข้ากับสายตาที่เย็นชาและเฉยเมยของซิงจือเหยียนที่อยู่หน้าประตู

ในชั่ววินาทีที่สบตากัน เซิ่นนหรูซวงก็นึกถึงชาติที่แล้วขึ้นมาทันทีที่ซิงจือเหยียนก็มองเธอแบบนี้ เหมือนกำลังมองขยะก้อนหนึ่ง เหมือนกำลังมองสิ่งของที่ไร้ชีวิต

ชั่วแวบเดียว เธอคิดว่าตัวเองกลับไปสู่ชาติที่แล้วที่เจ็บปวดจนแทบไม่อยากมีชีวิตอยู่

เธอถอยหลังไปสองสามก้าว แม้จะหลบสายตาไปแล้ว ก็ยังสัมผัสได้ถึงสายตาที่ทรงพลังของซิงจือเหยียนที่ยังคงจับจ้องอยู่บนใบหน้าของเธอ

ซิงจือเหยียนได้ยินบทสนทนาระหว่างเธอกับเหยียนเหวินอินทั้งหมดแล้ว

เขาไม่ชอบคนที่มีเล่ห์เหลี่ยมอยู่แล้ว ยิ่งไปกว่านั้น เล่ห์เหลี่ยมของเหยียนเหวินอินก็ชัดเจนมากที่มุ่งเป้ามาที่เขา

เป็นไปไม่ได้ซิงจือเหยียนที่จะทำเหมือนไม่ได้ยินอะไรเลย

เหยียนเหวินอินตกตะลึง สีหน้าดูตื่นตระหนกเล็กน้อย: "คุณซิง ฉันไม่ได้หมายความอย่างนั้นนะคะ..."

"พอแล้ว ฉันไม่อยากฟังเรื่องน่ารังเกียจของพวกเธอ"

ซิงจือเหยียนขมวดคิ้ว และหันสายตาไปด้วยความรังเกียจ

ดูเหมือนเขาไม่อยากเห็นพวกเธออีกแล้ว พลางหันหลังและพูดทิ้งท้ายไว้

"คุณปู่เรียกพวกเธอไปกินข้าว"

หลังจากซิงจือเหยียนจากไป ภายในห้องก็เงียบสงัดลง

เซิ่นหรูซวงรวบรวมสติ และพูดเสียงเบา: "แม่คะ นี่คือสิ่งที่แม่ต้องการเหรอ?"

เหยียนเหวินอินปิดประตู และพูดด้วยความเจ็บใจ:"ในเมื่อเป็นแบบนี้แล้ว ก็ยิ่งปล่อยไปไม่ได้"

"ฉันไม่สนว่าแกจะคิดยังไง ห้ามเก็บกระเป๋าเดินทางเด็ดขาด"

เซิ่นหรูซวงไม่สามารถพูดให้เหยียนเหวินอินเปลี่ยนใจได้ จึงหันหลังและเดินลงไปชั้นล่างทันที

เหยียนเหวินอินเดินตามเธอลงไปอย่างไม่พอใจ

บนโต๊ะอาหาร คุรชายใหญ่ซิงและซิงจือเหยียนนั่งหันหน้าเข้าหากันที่ปลายโต๊ะทั้งสองด้าน บนโต๊ะยังมีที่ว่างอีกหลายที่

เซิ่นหรูซวงหยุดยืนอยู่ด้านหลังซิงจือเหยียน

เมื่อก่อน เธอจะนั่งข้าง ๆ ซิงจือเหยียนเสมอ คอยตอแยเขาและคีบกับข้าวให้เขา

ถึงแม้ว่าซิงจือเหยียนจะคอยเขี่ยกับข้าวที่เธอคีบให้ทิ้งออกไปจากชามเสมอ

ตอนนี้พอมองย้อนกลับไป ช่างเป็นเรื่องที่โง่เขลาเหลือเกิน

เธอเดินเข้าไปอย่างสงบ ดึงเก้าอี้ข้างคุณชายใหญ่ซิงออก แล้วนั่งลง

ท่าทางของเธอดูเป็นธรรมชาติ แต่ทำให้คุณชายใหญ่ซิงและคนรับใช้คนอื่น ๆ มองมาด้วยความประหลาดใจ

แม้แต่ซิงจือเหยียนที่มองเธอเป็นเหมือนอากาศธาตุก็ยังหยุดใช้ตะเกียบและเหลือบมองเธอด้วยสายตาเย็นชา

ปกติแล้วไม่ว่าจะมีแขกคนไหนอยู่ เซิ่นหรูซวงก็จะนั่งข้างซิงจือเหยียนเสมอ และพูดจ้อไม่หยุดหย่อน ทำให้ซิงจือเหยียนรำคาญแต่เธอก็ไม่รู้ตัว

วันนี้ กลับเป็นครั้งแรก

เหยียนเหวินอินรีบเดินเข้ามาและดึงข้อมือของเธอ

"ทำไมลูกถึงมานั่งที่นี่ รีบไปนั่งข้างคุณซิงเร็วเข้า"

เซิ่นหรูซวงสะบัดมือของเหยียนเหวินอินออกอย่างง่ายดาย และหันไปมองคุณชายใหญ่ซิง: "คุณปู่คะ หนูขอนั่งตรงนี้ได้ไหมคะ?"

ดวงตาที่ขุ่นมัวของคุณชายซิงแสดงความสนใจเล็กน้อย: นั่งได้ก็จริง แต่ก่อนหน้านี้หลานนั่งข้างจือเหยียนตลอดไม่ใช่เหรอ? ทะเลาะกันเหรอ?"

"เปล่าค่ะ" เซิ่นหรูซวงก้มหน้าและพูดเสียงเบา

ซิงจือเหยียนที่ได้ยินคำพูดของเธอพลันหัวเราะเยาะในลำคอ

เสียงพูดของเซิ่นหรูซวงหยุดชะงักลง

สายตาของคุณชายซิงกวาดมองระหว่างเธอกับซิงจือเหยียน และพูดด้วยสายตายิ้ม ๆ: "เอาล่ะ ในเมื่อนั่งลงแล้วก็แล้วไป"

เหยียนเหวินอินจำต้องปล่อยมือและนั่งลงข้าง ๆ เซิ่นหรูซวงอย่างไม่พอใจ

ซิงจือเหยียนลดเปลือกตาลง สีหน้าเย็นชา และคีบผักสีเขียวสดขึ้นมาโดยไม่สนใจอะไรเลย

เซิ่นหรูซวงเหลือบมองเขาครู่หนึ่ง

เธอหวังว่าซิงจือเหยียนจะเห็นแก่การที่เธอไม่คอยตอแยเขาบนโต๊ะอาหารอีกต่อไป และจะลืมเรื่องที่เกิดขึ้นในห้องเมื่อครู่

อย่างไรก็ตาม ตอนนี้เธอกับเหยียนเหวินอินทำได้แค่ต้องอยู่ที่บ้านตระกูลซิงไปก่อน

ตระกูลซิงตอนนี้ก็เกือบจะอยู่ในมือของซิงจือเหยียนทั้งหมดแล้ว ถ้าทำให้ซิงจือเหยียนไม่พอใจ เธอกับเหยียนเหวินอินคงจะใช้ชีวิตอย่างยากลำบาก

กินข้าวไปไม่กี่คำ ก็ได้ยินคุณชายซิงถามขึ้นมาทันที

"จือเหยียน การไปเมืองฮัวชุยครั้งนี้ มั่นใจใช่ไหม?"

ซิงจือเหยียนตอบสั้น ๆ และชัดเจน "มั่นใจครับ ผมจะนำข่าวดีกลับมา"

คุณชายซิงที่ภูมิใจในตัวหลานชายที่ตัวเองเลี้ยงมาตั้งแต่เล็กก็พยักหน้าพร้อมรอยยิ้ม

"ดี ในด้านการงาน แกไม่ทำให้ฉันผิดหวังอยู่แล้ว"

"แต่" คุณชายซิงเปลี่ยนเรื่องทันที "ที่แกไปเมืองฮัวชุยเพราะมีจุดประสงค์อื่นอีกใช่ไหม?"

ครั้งนี้ซิงจือเหยียนไม่ได้ตอบกลับทันที แต่เงียบไปครู่หนึ่ง น้ำเสียงของเขาดูทุ้มและนุ่มนวลลง

"ใช่ครับ ทางลู่ลู่มีเรื่องบางอย่าง ที่ต้องการให้ผมช่วย"

เมื่อได้ยินชื่อเว่ยอวิ่นลู่หลุดออกมาจากปากของซิงจือเหยียนอย่างกะทันหัน เซิ่นหรูซวงกลับพบว่าในใจของเธอไม่มีความรู้สึกอะไรเลย จิตใจกลับสงบลงอย่างมาก และสามารถมองเรื่องราวของซิงจือเหยียนและเว่ยอวิ่นลู่จากมุมมองของคนนอกได้

คุณชายซิงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพูดว่า: "เรื่องของแกกับเธอ..."

"คุณปู่ครับ" ซิงจือเหยียนขัดจังหวะคุณชายซิงอย่างไม่เกรงใจ "นี่เป็นเรื่องระหว่างผมกับเธอ ไม่ต้องรบกวนคนอื่นหรอกครับ"

เซิ่นหรูซวงต้องยอมรับว่า ถ้ามองจากมุมมองของเว่ยอวิ่นลู่แล้ว ซิงจือเหยียนเป็นผู้ชายที่ดีจริง ๆ

เพราะหน้าที่การงานและการศึกษา เว่ยอวิ่นลู่จึงไปอยู่ต่างประเทศหลายปี

แม้จะเป็นเช่นนั้น ซิงจือเหยียนก็ยังมีเว่ยอวิ่นลู่ในใจตลอดมา หลายปีที่ผ่านมาเขายังคงรักนวลสงวนตัว ไม่เคยมีข่าวฉาวเลยแม้แต่น้อย

แม้ว่าเธอกับซิงจือเหยียนจะมีความสัมพันธ์กันโดยถูกบังคับ และให้กำเนิดกั่วกั่ว แต่ในใจของซิงจือเหยียนก็ยังมีแค่เธอคนเดียว

เหมือนตอนนี้ ซิงจือเหยียนไม่ยอมให้ใครมาวิพากษ์วิจารณ์เรื่องของเขากับเว่ยอวิ่นลู่เลย แม้แต่คนที่เลี้ยงดูเขามาอย่างคุณปู่ก็ตาม

เหยียนเหวินอินที่อยู่ข้าง ๆ หยิกเนื้อที่ต้นขาของเธอเบา ๆ เป็นการบอกใบ้ให้เธอสร้างความสนใจต่อหน้าซิงจือเหยียน

เซิ่นหรูซวงไม่สนใจ ก้มหน้ากินข้าวต่อไป

คุณชายซิงมองมาที่เธออีกครั้ง

เมื่อก่อนแค่พูดถึงแฟนสาวคนแรกของซิงจือเหยียน เซิ่นหรูซวงก็จะแสดงสีหน้าไม่พอใจและบอกให้ซิงจือเหยียนห้ามพูดถึงอีก

แต่ทำไมตอนนี้ถึงได้ดูไม่แยแสแบบนี้?

แม้แต่ซิงจือเหยียนที่ปกติไม่เคยสนใจเซิ่นหรูซวงก็ยังสังเกตเห็นความผิดปกติของเธอ

รอยยิ้มที่มุมปากของซิงจือเหยียนดูเยาะเย้ยเล็กน้อย

เมื่อครู่ยังพูดเรื่องการยั่วยวนอยู่เลย ทำไมตอนนี้ถึงทำตัวแบบนี้?

เซิ่นหรูซวงยังไม่ทันวางตะเกียบ ซิงจือเหยียนก็ลุกขึ้นยืน

"ที่บริษัทยังมีงานต้องสะสาง ผมขอตัวก่อนนะครับ"

ห้าทุ่ม เซิ่นหรูซวงได้เข้านอนไปแล้ว

แต่จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงรถคันหนึ่งขับเข้ามาในบริเวณบ้าน

น่าจะเป็นซิงจือเหยียนที่ทำงานล่วงเวลาแล้วเพิ่งกลับมา

เธอรู้สึกง่วงนอนเต็มที แต่จู่ ๆ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น

เธอเปิดไฟแล้วลุกขึ้นนั่ง "เข้ามา"

คนรับใช้ยืนอยู่ที่หน้าประตู น้ำเสียงมีความเย่อหยิ่งอยู่บ้าง "คุณหนูเซิ่นคะ ดูเหมือนท่านประธานซิงจะเมา คุณหนูอยากไปต้มซุปแก้เมาให้ท่านประธานซิงไหมคะ?"

เซิ่นหรูซวงเงียบไปและลดเปลือกตาลง

ชาติที่แล้ว เธออยากทำให้ซิงจือเหยียนพอใจ มักจะต้มซุปแก้เมาให้เขาหนึ่งชามเสมอเมื่อเขากลับมาจากงานเลี้ยง

และไม่เคยยอมให้คนรับใช้เข้ามาเกี่ยวข้อง ต้องทำเองทั้งหมด และต้องเฝ้าดูให้ซิงจือเหยียนดื่มมันจนหมดด้วยตาตัวเอง

แต่ตอนนี้ เธอไม่ต้องการทำแบบนั้นแล้ว

เธอนอนลงและหลับตา

"พวกเธอไปต้มเถอะ ฉันเหนื่อยแล้ว"