บทที่ 4

ในแววตาของคนรับใช้มีความสงสัยและประหลาดใจอยู่บ้าง เธอจ้องมองก้อนนูน ๆ ใต้ผ้าห่มด้วยความลังเล

เธอยังรู้สึกไม่พอใจเล็กน้อย เซิ่นหรูซวงก็แค่ลูกสาวของคนขับรถคุณผู้ชาย มีสิทธิ์อะไรมาสั่งให้เธอทำงาน

"คุณหนูเซิ่นคะ เรื่องนี้เป็นเรื่องที่คุณควรจะทำอยู่แล้ว"

เซิ่นหรูซวงไม่ได้สนใจ

ผ่านไปนาน คนรับใช้จ้องมองก้อนนูนใต้ผ้าห่มอยู่สักพัก ก่อนค่อย ๆ ปิดประตูลง

หลังจากซิงจือเหยียนอาบน้ำเสร็จและออกมาจากห้อง ก็เห็นไฟในครัวชั้นล่างเปิดอยู่ และมีเสียงชามกับอ่างกระทบกันดังออกมาเบา ๆ

เขาหรี่ตาลงเล็กน้อย ยกมือขึ้นใช้นิ้วถูที่ขมับเพื่อบรรเทาความรู้สึกไม่สบายหลังจากการดื่ม

ไม่ได้คิดอะไรมาก ซิงจือเหยียนก็ลงไปชั้นล่างอย่างรวดเร็ว พลางนั่งลงบนโซฟาในห้องนั่งเล่น แล้วหลับตาพักผ่อน

ห้านาทีต่อมา คนรับใช้ก็ออกมาจากครัว ในมือถือซุปแก้เมาที่ยังร้อนอยู่แล้ววางไว้ตรงหน้าซิงจือเหยียน

"คุณซิงคะ ซุปแก้เมายังร้อนอยู่ ค่อย ๆ ทานนะคะ"

เมื่อได้ยินเสียงที่แตกต่างไปจากที่คาดไว้ ซิงจือเหยียนก็ลืมตาขึ้น มองคนรับใช้ที่อยู่ตรงหน้า คิ้วขมวดเล็กน้อย

"ทำไมเป็นเธอ?"

คนรับใช้มองสีหน้าของเขาอย่างระมัดระวัง ในแววตามีความร้ายกาจเล็กน้อย

งานนี้แต่เดิมควรจะเป็นของเซิ่นหรูซวง ถ้าไม่ใช่เพราะเซิ่นหรูซวงปัดความรับผิดชอบ เธอก็ไม่จำเป็นต้องมาคอยปรนนิบัติซิงจือเหยียนอยู่ที่นี่

"คุณหนูเฉินไม่ยอมมาค่ะ ฉันเรียกเธอตั้งหลายครั้งแล้ว คุณซิงคะ คุณต้องสั่งสอนเธอให้หนัก ปล่อยให้คุณหนูเซิ่นเป็นแบบนี้ต่อไปไม่ได้นะคะ"

เมื่อได้ยินดังนั้น ซิงจือเหยียนก็มองไปที่ห้องของเซิ่นหรูซวง

ประตูห้องของเซิ่นหรูซวงอยู่ตรงกับห้องนั่งเล่นพอดี จึงสามารถมองเห็นได้ในทันที

ประตูถูกปิดสนิทเอาไว้ ดูเหมือนเธอจะหลับไปแล้วจริง ๆ อย่างที่คนรับใช้ว่า

ซิงจือเหยียนหยิบชามขึ้นมาด้วยสีหน้าสงบนิ่ง ไม่แสดงอาการใด ๆ

"รู้แล้ว"

เขาเพิ่งดื่มไปแค่คำเดียว คิ้วก็ขมวดเข้าหากันแล้ว

หัวใจของคนรับใช้เต้นระรัว: "คุณซิงคะ ไม่อร่อยเหรอคะ?"

ซิงจือเหยียนจิบซุปแก้เมาเข้าไปคำหนึ่ง ไม่ได้ตอบอะไรออกมา

รสชาติไม่เหมือนเดิมจริง ๆ

เซิ่นหรูซวงมาอยู่บ้านตระกูลซิงมาตั้งแต่อายุสิบสี่ขวบ

หลังจากมาอยู่ได้ครึ่งปี เซิ่นหรูซวงก็คอยต้มซุปแก้เมาให้เขาตลอด

เธอเองชอบรสหวาน จึงคิดไปเองว่าทุกคนก็น่าจะชอบรสหวานเหมือนกัน ดังนั้นเธอจึงใส่น้ำตาลลงในซุปแก้เมา ทำให้มีรสหวานเข้มข้นมาก

เดิมทีเขาไม่ชอบรสหวาน ตอนเริ่มดื่มครั้งแรก ก็ไม่สามารถปรับตัวได้เลย

แต่เห็นแก่เซิ่นหรูซวงที่ยังเด็กอยู่ เขาเคยบอกเธออ้อม ๆ ว่าไม่ต้องต้มมาให้อีก แต่น่าเสียดายที่เซิ่นหรูซวงดูเหมือนจะไม่เข้าใจความหมายที่ซ่อนอยู่ เธอก็ยังคงต้มมันทุกวัน

นานวันเข้า เขาก็ปรับตัวเข้ากับซุปแก้เมาที่มีรสหวานได้

ส่วนซุปแก้เมาที่จืดชืดในตอนนี้ เมื่อดื่มแล้วกลับไม่ค่อยถูกปาก

ซิงจือเหยียนดื่มไปสองคำแล้วก็วางลง

คนรับใช้ตกใจ มองหน้าของซิงจือเหยียนอย่างกังวล "คุณซิงคะ ไม่ทานแล้วเหรอคะ?"

เธอรู้สึกกังวลเล็กน้อย ซิงจือเหยียนดูเหมือนจะไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่นัก

แต่เธอเพิ่งจะชิมไป รสชาติของซุปแก้เมาก็ดีไม่ได้แย่เลยด้วย

ซิงจือเหยียนตอบ "อืม" คำเดียว แล้วเดินขึ้นชั้นบนไป

ตอนแรกคนรับใช้ไม่ได้สนใจว่าซิงจือเหยียนจะไปไหน แต่เมื่อได้ยินเสียงเปิดประตู เธอก็ต้องตกใจ

เธอเงยหน้าขึ้นและเห็นว่าซิงจือเหยียนกำลังเปิดประตูห้องของเซิ่นหรูซวง

เหมือนได้เห็นความลับที่ไม่สามารถบอกใครได้ของตระกูลผู้มีอิทธิพล คนรับใช้รีบก้มหน้าลงทันที แล้วถือชามเข้าไปในครัว

เมื่อได้ยินเสียงกรอบแกรบที่ข้างหู เซิ่นหรูซวงค่อย ๆ ลืมตาขึ้นอย่างเลือนลาง

ทันใดนั้นเธอก็เห็นเงาร่างสูงใหญ่สีดำที่นั่งอยู่หน้าโต๊ะหนังสือภายใต้แสงไฟสลัว ๆ

ในชั่ววินาทีนั้น หัวใจของเธอแทบจะหลุดออกมาจากอก

หลังจากเห็นใบหน้าด้านข้างของคนนั้นชัดเจนแล้ว เธอก็ลุกขึ้นนั่งจากเตียง

"ซิงจือเหยียน?"

ซิงจือเหยียนวางหนังสือในมือลงบนโต๊ะ แล้วหันหน้ามามอง ใบหน้าด้านข้างที่ดูเฉียบคมและเย็นชาใต้แสงไฟที่สลัว ดวงตาสีดำเรียวยาวเปล่งประกายคมกริบ

เซิ่นหรูซวงจับผ้าห่มบนตัวแน่นด้วยความระมัดระวัง "ซิงจือเหยียน นายมาทำอะไร?"

ซิงจือเหยียนลุกขึ้นยืนทันที แล้วเดินเข้ามาใกล้เธอ มองเธอจากจุดที่อยู่สูงกว่า น้ำเสียงเบาฟังไม่ได้ศัพท์

"เธอเรียกฉันว่าอะไร?"

"อะไร?"

เซิ่นหรูซวงไม่ทันได้ตั้งตัว ซิงจือเหยียนจับคางของเธอเข้าทันที แล้วใช้ปลายนิ้วบีบลงบนผิวอันบอบบางของเธออย่างแรง เพื่อเชยใบหน้าของเธอขึ้น

"เซิ่นหรูซวง" เสียงของซิงจือเหยียนเย็นชา อารมณ์ในดวงตาสีดำของเขาดูมืดมน "ทำไมถึงทำตัวเอาแต่ใจแบบนี้?"

เซิ่นหรูซวงพลันตระหนักได้ว่าซิงจือเหยียนกำลังพูดถึงอะไร ที่ตัวเองเรียกชื่อเขาว่า "ซิงจือเหยียน" ไม่ใช่ "พี่จือเหยียน" อย่างที่เคยเรียก

มือของเธอกำผ้าปูที่นอนแน่น พยายามควบคุมน้ำเสียงให้นิ่ง

"เปล่า ฉันแค่เหนื่อย อยากนอนแล้ว"

ซิงจือเหยียนหัวเราะในลำคอ แล้วจับคางของเธอเอาไว้แน่น "เธอคิดว่าฉันจะเชื่อเหรอ?"

เซิ่นหรูซวงรู้สึกว่า เธอต้องพูดกับซิงจือเหยียนให้ชัดเจน เพื่อสร้างระยะห่างระหว่างคนทั้งสอง และเพื่อหลีกเลี่ยงปัญหาเล็ก ๆ น้อย ๆ ลง

"เรื่องเมื่อตอนบ่าย แม่ของฉันพูดผิดไป ฉันขอโทษคุณแทนแม่ด้วย คำพูดเหล่านั้น ไม่ใช่สิ่งที่ฉันรู้สึกจริง ๆ"

ในความมืดนั้น เสียงของหญิงสาวดังชัดเจนและหนักแน่น แววตาแสดงออกถึงความจริง

"พี่จือเหยียน ต่อไปนี้ หนูจะทำตัวดี ๆ และจะไม่ไปรบกวนพี่อีก"

"พี่วางใจได้ หนูเองก็ ก็ไม่ได้คิดจะยั่วยวนพี่"

คำพูดไม่กี่คำนี้ เซิ่นหรูซวงพูดออกไปอย่างยากลำบาก แต่ก็ยังดีที่พูดจนจบ

ซิงจือเหยียนปล่อยมือออกทันที คว้าหนังสือเล่มหนึ่งบนโต๊ะหนังสือแล้วโยนไปตรงหน้าเธอ

หนังสือที่ถูกเปิดออกนั้น เซิ่นหรูซวงเห็นได้อย่างชัดเจนว่าบนกระดาษหลายแผ่นนั้น เต็มไปด้วยคำว่า "ซิงจือเหยียน" ที่เธอเขียนขึ้นด้วยลายมือที่สวยงาม

มีแต่คำว่า "ซิงจือเหยียน" เต็มไปหมด

ลมหายใจของเซิ่นหรูซวงหยุดชะงักไปชั่วขณะ ใบหน้าของเธอซีดเผือด

นั่นคือสิ่งที่เธอเขียนไว้ก่อนที่จะเกิดใหม่

เธอไม่มีเวลาทำลายมัน และไม่น่าเชื่อว่าจะถูกซิงจือเหยียนเห็นเข้า

ซิงจือเหยียนจับคางของเธออีกครั้ง สายตาที่คมกริบจ้องไปที่ดวงตาของเธอ เสียงของเขาเย็นชาเหมือนอยู่ในฤดูหนาวที่หนาวที่สุด

"ก่อนที่จะโกหก ช่วยซ่อนหางจิ้งจอกของเธอให้ดีก่อน"

เมื่อซิงจือเหยียนจากไป

ความง่วงของเซิ่นหรูซวงก็หายไปเกือบหมด

เธอหยิบสมุดเล่มนั้นขึ้นมา ฉีกกระดาษทุกแผ่นที่มีชื่อซิงจือเหยียนออก แล้วฉีกมันเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย

จริง ๆ แล้วเมื่อหนึ่งปีก่อน ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับซิงจือเหยียนไม่ได้เย็นชาขนาดนี้

ตอนเธอเพิ่งมาอยู่บ้านตระกูลซิง ซิงจือเหยียนพาเธอทำความคุ้นเคยกับสภาพแวดล้อมตลอดเวลา อดทนฟังเธอพูดเรื่องราวต่าง ๆ เป็นพี่ชายที่คอยยื่นนมร้อนให้เธอในตอนกลางคืน

ทุกอย่างจบลงเมื่อเว่ยอวิ่นลู่กลับมาจากต่างประเทศ

เธอจำได้เสมอว่า เว่ยอวิ่นลู่เอาจดหมายรักที่เธอแอบเขียนไปให้ซิงจือเหยียนดู จากนั้นก็เกาะติดเขา หมือนงูเหลือมที่สวยงามและเซ็กซี่ที่พันอยู่รอบตัวของซิงจือเหยียน

ส่วนซิงจือเหยียนที่ปกติสุขุมและมั่นคง ยอมให้เว่ยอวิ่นลู่โอบรอบคอเขาด้วยแขนที่ขาวเนียนและเซ็กซี่ต่อหน้าผู้คนมากมาย ปล่อยให้ข่าวซุบซิบและข่าวฉาวแพร่กระจายไปทั่ว และพูดกระซิบเบา ๆ ว่า

"ซิงจือเหยียน ฉันไม่ชอบให้มีผู้หญิงที่ชอบเธออยู่ข้าง ๆ เธอ แม้ว่าเธอจะเป็นแค่นักเรียนมัธยมปลายก็ตาม"

"ซิงจือเหยียน ระหว่างฉันกับเซิ่นหรูซวง เธอจะเลือกใคร?"

เมื่อได้ยินคำพูดของเว่ยอวิ่นลู่ ซิงจือเหยียนก็ตอบอย่างตรงไปตรงมา

"เลือกเธอ"

เธอยังคงจำความรังเกียจในแววตาของซิงจือเหยียนรวมถึงน้ำเสียงที่เย็นชาของเขาได้อย่างดี

"เซิ่นหรูซวง อย่าเอาความคิดสกปรกของเธอมาใส่ฉัน"

ในสายตาของซิงจือเหยียน ความรักของเธอเหมือนขยะในท่อระบายน้ำ แค่มองก็รู้สึกขยะแขยง

เมื่อก่อนเธอเคยกลัวแววตารังเกียจของซิงจือเหยียนมากขนาดไหน ตอนนี้เธอก็อยากจะหนีห่างจากเขามากเท่านั้น

หลังจากหลุดออกจากห้วงความทรงจำ เซิ่นหรูซวงก็ล้มตัวลงนอนบนเตียงอย่างเหนื่อยล้า

เมื่อคืนเซิ่นหรูซวงนอนดึก แต่ในตอนเช้าตรู่ ก็มีคนเปิดประตูห้องของเธอและดึงเธอจากเตียงอย่างรวดเร็ว

"รีบลุกขึ้นเร็ว คุณซิงกำลังจะไปต่างจังหวัดแล้ว แกก็รีบเก็บของซะ"

เซิ่นหรูซวงเอาหน้าซุกเข้าไปในผ้าห่ม พลางข่มความโกรธไว้ "หนูบอกไปแล้วว่าฉันไม่ไป!"

เหยียนเหวินอินเริ่มโมโห ดึงเธอลงมาจากเตียงอย่างแรง

"ตอนนี้เป็นช่วงปิดเทอมฤดูร้อน แกเองก็ว่าง แกไม่อยากไปก็ต้องไป จะมาทำตามใจตัวเองไม่ได้!"