บทที่ 572

ซิงจือเหยียนจ้องมองเธอ “ได้”

ทั้งคู่เดินมาจนสุดปลายทางเดิน

เซิ่นหรูซวงถามเขาว่า “วันที่เกิดเรื่องฉันจำได้ว่าคุณก็อยู่ที่นั่นด้วย คุณน่าจะจำได้ว่าเฉินฉวนหมินทำอะไรลงไปบ้าง?”

ที่จริงเธอไม่ได้ต้องการคำตอบจากซิงจือเหยียน

เซิ่นหรูซวงหัวเราะขึ้นมาอย่างเย็นชา “ซิงจือเหยียน ถ้าคุณพอจะมีจิตสำนึกอยู่บ้าง คุณคงไม่มีวันทำเรื่องแบบนี้ได้ลงคอหรอก”

เซิ่นหรูซวงผิดหวังจริง ๆ

เธอเคยคิดว่าซิงจือเหยียนแค่ไม่ได้รักเธอและคอยผลักไสเธอเท่านั้น แต่ในด้านอื่น ๆ เขายังเป็นคนที่เพียบพร้อมและไม่มีจุดด่างพร้อย

เธอคิดว่าห้าปีผ่านไป เธอเลิกอาลัยอาวรณ์ในตัวซิงจือเหยียนไปแล้ว และเลิกคาดหวังแล้วว่าเขาจะทำอะไรเพื่อเธอได้อีก

แต่มาตอนนี้ สถานการณ์ตรงหน้านี้ กลับทำให้เซิ่นหรูซวงยังอดไม่ได้ที่จะรู้สึกผิดหวังอยู่ดี

เซิ่นหรูซวงจ้องมองเขา “คุณแน่ใจว่าจะช่วยเขา?”

ซิงจือเหยียนกลับพูดขึ้นว่า “ต่อให้ไม่มีฉัน ไม่มีตระกูลซิง เฉินฉวนหมินก็ยังไปหาคนอื่นมาช่วยได้อยู่ดี”

เซิ่นหรูซวงจ้องมองเขาเขม็ง “แต่ตอนนี้เป็นคุณที่ช่วยเขาอยู่”

ซิงจือเหยียนตอบกลับด้วยน้ำเสียงต่ำลึก “เฉินฉวนหมินทำธุรกิจมานานหลายปี ทั้งเส้นสายและทรัพยากรมีล้น