บทที่ 597

เซิ่นหรูซวงมองเธอด้วยสายตาที่เรียบเฉย และกระซิบถามว่า “เธอก็กลัวเป็นเหมือนกันหรือ”

เว่ยอวิ่นลู่จ้องเขม็งไปที่เธออยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นแค่นเสียงหัวเราะอย่างเย็นชาออกมา “คิดจะเล่นลูกไม้เก่า ๆ แบบปีนั้นงั้นหรือ? เธอควรจะสำนึกหน่อยนะว่าตอนนั้นโดนฉันไล่ตะเพิดออกไปจนหัวซุกหัวซุนขนาดไหน หลายปีมานี้ใช้ชีวิตในเมืองหลวงคงจะลำบากน่าดูเลยสิท่า”

เซิ่นหรูซวงพูด “มีเงินสองร้อยห้าสิบล้านที่เธอโอนมาอยู่ ฉันจะต้องลำบากอะไรล่ะ”

สองร้อยห้าสิบล้าน เงินก้อนนี้เป็นเหมือนหนามคอยทิ่มแทงใจของเว่ยอวิ่นลู่อย่างแท้จริง และยังเป็นหลักฐานชิ้นสำคัญที่ตอกย้ำว่าเธอเคยถูกเซิ่นหรูซวงขุดหลุมพรางดักควายเข้าให้เต็ม ๆ

แววตาของเว่ยอวิ่นลู่ฉายประกายลึกลับบางอย่างออกมาวูบหนึ่ง จากนั้นเธอเปลี่ยนสีหน้ามาฉีกยิ้มอย่างอ่อนหวานอย่างกะทันหัน “เงินสองร้อยห้าสิบล้านแล้วยังไงล่ะ หลายปีมานี้หุ้นที่อาเหยียนโอนให้ฉันน่ะ มันมีมูลค่ามหาศาลเกินกว่าสองร้อยห้าสิบล้านไม่รู้กี่เท่าต่อกี่เท่า”

“หรูซวง ถ้าหากเธอได้เป็นคุณนายซิง สิ่งของพวกนี้ทั้งหมดก็คงจะเป็นของเธอไปแล้วล่ะ ทั้งอาเหยียนและตระกูลซิงไม่มีทางปฏิบัติไม่ดีกับหลานสะใภ้อยู่แล้ว และเธอก็